คลังแสงในมิติปริศนา

"ถ้าจะหย่า ก็วางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะไม้ผุๆ นี่เสียก่อน แล้วช่วยขยับตัวออกไปให้พ้นทางเดินของดิฉันด้วยค่ะ" หลินซูเหมยปักจอบลงบนดินแข็งจนเกิดเสียงดังกึก เธอไม่ได้เงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาในน้ำเสียงของเธอทำเอา 'จางเหว่ย' ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสตรีตรงหน้าที่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาของเธอไม่มีความโศกเศร้าหรืออ้อนวอนเหมือนที่เขาเคยเห็นผ่านจดหมายของแม่ แต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและไร้เยื่อใย "ซูเหมย... นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นตลก" จางเหว่ยเค้นเสียงต่ำ คิ้วเข้มขมวดมุ่น "แม่ส่งข่าวมาว่าเธอเผาครัวและอาละวาดจนบ้านแทบแตก นี่คือใบหย่าที่เธอเรียกร้องไม่ใช่หรือไง?" ซูเหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียจนนายทหารหนุ่มต้องขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอวางจอบลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้รูปร่างจะดูซูบผอมตามประสาคนขาดสารอาหารในยุคข้าวยากหมากแพง แต่แววตาของเธอกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาเป็นอย่างดี "ใบหย่าที่หลี่ม่านเป็นคนร่างให้ แล้วแม่คุณก็เอามาบังคับให้ดิฉันเซ็นทั้งน้ำตาแบบนั้นน่ะหรือคะ?" เธอสาวเท้าเข้าใกล้เขาจนได้กลิ่นไอแดดและฝุ่นดินจากชุดเครื่องแบบทหารที่เขาใส่อยู่ "คุณจางเหว่ยคะ ในเมื่อคุณเป็นถึงนายทหารผู้พิทักษ์ชาติ แต่กลับไม่แม้แต่จะถามไถ่ความจริงจากปากภรรยาตัวเอง แล้วจะให้ดิฉันนับถือคุณในฐานะสามีไปทำไม?" จางเหว่ยนิ่งอึ้ง เขาเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือกระดาษยับยู่ยี่สั่นไหวนิดๆ เขาเองก็ไม่ได้รับรู้อะไรมากนักนอกจากคำฟ้องของพี่สะใภ้ที่ว่าภรรยาของเขาเป็นคน 'ไร้ประโยชน์' และ 'สร้างเรื่อง' "กลับไปเถอะค่ะ" เธอหมุนตัวกลับหลังหัน "ดิฉันจะจัดการที่นี่เอง ส่วนเรื่องหย่า... รอให้ดิฉันรวยกว่านี้อีกนิด แล้วดิฉันจะเป็นคนยื่นมันให้คุณเองถึงที่กองทัพเลยค่ะ" จางเหว่ยขมวดคิ้วด้วยความฉงน เขาจ้องมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ก่อนจะวางใบหย่าทิ้งไว้บนขอบรั้วไม้ที่ใกล้จะพังมิพังแหล่แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ซูเหมยยืนนิ่งอยู่กลางฟาร์มร้างเพียงลำพัง ทันทีที่เขาลับตาไป ร่างของหญิงสาวก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ความเหนื่อยล้าจากการขุดดินและร่างกายที่อ่อนแอกำลังจะเล่นงานเธอ แต่ในวินาทีที่ฝ่ามือแตะลงบนผืนดินที่ดูแห้งแล้งนั้นเอง... แสงสีทองเรืองรองก็วาบขึ้นจากผืนดิน พุ่งเข้าสู่ใจกลางหน้าผากของเธอจนร่างทั้งร่างถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงมิติที่ว่างเปล่า ความเย็นวาบเข้าปกคลุมประสาทสัมผัส เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ซูเหมยพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในฟาร์มที่แห้งแล้งอีกต่อไป แต่เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลาง 'คลังแสง' ที่ไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้! ชั้นวางของยาวเหยียดสุดสายตาเต็มไปด้วยโหลแก้วที่บรรจุเครื่องเทศหายากจากทั่วโลก ทั้งหญ้าฝรั่นสีแดงสด กานพลูที่ยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งเหมือนเพิ่งเด็ดมาจากต้น และเมล็ดพันธุ์พืชในถุงผ้าไหมที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ข้างๆ กันนั้นคือโรงเก็บเมล็ดพันธุ์ที่มีระบบปรับอากาศอัตโนมัติ "นี่มัน... สวรรค์ของเชฟชัดๆ" ซูเหมยเดินสำรวจด้วยหัวใจที่เต้นรัว บนชั้นวางมีเมล็ดข้าวหอมมะลิสายพันธุ์โบราณที่หาไม่ได้ในยุค 80 ผักสวนครัวนานาชนิดที่ให้ผลผลิตเร็วเป็นสิบเท่าของพืชปกติ และที่สำคัญที่สุด... บ่อน้ำพุใสสะอาดที่ผุดขึ้นจากใจกลางห้องโถง ซึ่งมีไอหมอกจางๆ คล้ายกับมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ เธอหยิบเมล็ดมะเขือเทศลูกท้อขึ้นมาดู มันเปล่งประกายสีเขียวมรกตอยู่ในอุ้งมือ "ถ้าเอาพวกนี้ออกไปปลูกในฟาร์ม... ต่อให้เป็นดินที่แห้งแล้งที่สุด ก็น่าจะทำให้มันกลับมามีชีวิตได้" เธอเดินไปจนสุดทาง พบกับตู้แช่เย็นขนาดมหึมาที่บรรจุเนื้อสัตว์ระดับพรีเมียมและแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่เธอโหยหามานาน เธอหยิบแป้งถุงหนึ่งออกมา สัมผัสถึงความละเอียดของมันด้วยความหลงใหล ในฐานะเชฟระดับโลกที่ทะลุมิติมา นี่คือขุมทรัพย์ที่ล้ำค่ากว่าทองคำแท่งใดๆ ในยุคสมัยนี้เสียอีก! ซูเหมยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนล้าเป็นความมุ่งมั่น "ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสมาแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำอีก ทั้งครอบครัวบ้านจาง ทั้งพี่สะใภ้จอมเสี้ยม... พวกคุณจะได้รู้ว่าการเล่นงานคนที่มี 'คลังแสง' ในมือมันเป็นยังไง" ทันใดนั้น เสียงเตือนดังขึ้นในความว่างเปล่า คล้ายกับมีใครบางคนกำลังบุกเข้ามาในฟาร์มร้างของเธอจากโลกภายนอก ซูเหมยรีบคว้าถุงเมล็ดพันธุ์และกล่องเครื่องเทศติดมือมา ก่อนจะเพ่งสมาธิเพื่อดึงตัวเองกลับสู่โลกแห่งความจริง ทันทีที่เท้าแตะพื้นดินเธอก็ต้องเบิกตากว้าง เพราะกลิ่นหอมอบอวลของ 'แป้งขนมปังอบสดใหม่' ที่เธอเพิ่งหยิบมาจากมิติ ดันทะลุออกมาจากกระเป๋าผ้ากระจายกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณฟาร์มจนเกินจะปิดบัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนหยุดลงตรงหน้าประตูรั้วที่พังพินาศ ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด "ซูเหมย... กลิ่นนี่มันอะไรกัน? เธอ... แอบซ่อนผู้ชายคนอื่นไว้ในบ้านอย่างนั้นหรือ?!" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินซูเหมยในเส้นทางสายเชฟสาวผู้พลิกฟาร์มร้างให้เป็นสวรรค์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!