ตื่นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวที่กระทบพื้นดินแห้ง ๆ ดัง “แสก... แสก...” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าไร้ซึ่งความปรานี เช่นเดียวกับสายตาคู่เล็กหยีที่จ้องมองร่างซึ่งนอนขดอยู่บนฟางเก่า ๆ ในมุมมืดของห้อง "ลุกขึ้นได้แล้วนังตัวดี! อย่าคิดว่าแกล้งตายแล้วจะรอดพ้นหน้าที่ประจำวันไปได้! แดดส่องก้นจนหมามันยังขี้เกียจตื่น แล้วแกเป็นใคร ถึงได้นอนอืดเป็นแมวป่วยอยู่แบบนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่สามี “โจวชุนฮวา” แผดลั่นจนผนังดินเหนียวผุพังถึงกับสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาคล้ายหิมะสกปรก หลินซูเหมยขยับเปลือกตาช้า ๆ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างนี้เพิ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อทับมาหมาด ๆ ความทรงจำอันยุ่งเหยิงของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาในสมองดั่งพายุหมุน—ปี ค.ศ. 1980 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องปากกัดตีนถีบเพื่อความอยู่รอด และเธอ... เชฟอัจฉริยะมือหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งคว้ารางวัลระดับโลกมาได้ไม่นาน กลับต้องมาอยู่ในร่างของ “หลินซูเหมย” สะใภ้รองผู้โชคร้ายแห่งตระกูลจาง ที่แต่งเข้ามาเพื่อเป็นแรงงานทาสไร้ค่า ซูเหมยมองมือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยแผลแตกและคราบดินโคลน เธอแค่นسยิ้มหยันในลำคอ... ช่างน่าขันนัก อุตส่าห์ได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งที พระเจ้ายังอุตส่าห์ส่งเธอมาอยู่ในนรกบนดินแห่งนี้ "มองหน้าฉันเรอะ! นังลูกสะใภ้อกตัญญู! ผัวแกส่งเงินมาให้บ้านเราก็ไม่พอกินพอใช้ แกยังกล้าทำตัวเป็นภาระให้ข้าวสุกบ้านฉันกินฟรี ๆ อีกเรอะ วันนี้ถ้าแกถางหญ้าแปลงไร่ทางทิศตะวันตกไม่เสร็จสองหมุ่น ก็ไม่ต้องหวังจะได้กินข้าวเย็น!" โจวชุนฮวาเท้าสะเอวชี้หน้าด่าทอ น้ำลายกระเด็นฝอยด้วยความเกรดกราด ในขณะเดียวกัน “หลี่ม่าน” พี่สะใภ้ใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตู ก็ยิ้มเยาะเย้ยพลandเอ่ยเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงดัดจริตชวนคลื่นไส้ "นั่นสิคะแม่ น้องสะใภ้รองคงคิดว่าสามีตัวเองเป็นทหารยศสูงส่งมั้งคะ ถึงได้ทำตัวเย่อหยิ่งไม่ยอมทำงานทำการ แบบนี้ต้องสั่งสอนให้หนักค่ะ ไม่งั้นวันหลังคงปีนขึ้นมาขี่หัวพวกเราแน่ ๆ" ซูเหมยค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่วงท่าที่เคยงุ่มง่ามและหวาดกลัวในความทรงจำ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความสง่างาม เยือกเย็น และคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็ง ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่ทำให้โจวชุนฮวาถึงกับชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว ความกดดันแปลกประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างที่ผอมบางนั้น จนพี่สะใภ้ใหญ่หลี่ม่านต้องหุบยิ้มและกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พูดจบหรือยังคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ซูเหมยปัดเศษฟางออกจากเสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ อย่างใจเย็น เธอก้าวเท้าเดินออกจากมุมมืด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินโคลนรอบตัวราวกับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันอันน่าสะพรึงกลัว "ถ้าพูดจบแล้ว ก็กรุณาถอยไปค่ะ ขวางทางทำมาหากินของฉันอยู่ได้" "แก!... แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" โจวชุนฮวาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนสะใภ้ตัวดีสักฉาด ทว่า... เร็วกว่าความคิด มือเรียวบางของซูเหมยคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่ส่งผ่านปลายนิ้วราวกับคีมเหล็ก แม้จะดูบอบบางแต่กลับหนักหน่วงจนโจวชุนฮวาต้องร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด "จำไว้นะคะคุณแม่..." ซูเหมยโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิusilence ใกล้ใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงกระซิบกระซาบนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแม่สามีราวกับเสียงพึมพำจากยมทูต "ยุคสมัยนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ใครที่คิดจะเอาเปรียบคนอื่นฝ่ายเดียว... ระวังมือคู่นั้น จะไม่มีวันได้หยิบจับอะไรอีกเลยตลอดชีวิต" ผัวะ! ซูเหมยสะบัดมือออกอย่างไม่ไยดี จนโจวชุนฮวาเซถลาไปชนหลี่ม่านจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าทั้งคู่ ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของคนทั้งบ้าน ซูเหมยไม่สนใจเสียงโวยวายด่าทอไล่หลัง เธอหันหลังเดินตรงไปยัง “ไร่ร้าง” หลังบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืชรกเรื้อ ดินแห้งแล้งแตกแหงนราวกับแผ่นดินตายซาก ทว่าในห้วงความคิดของเธอกลับมีเสียงระบบดิจิทัลลึกลับดังขึ้น—*[ตรวจพบสمةฐานะเจ้าของฟาร์ม... ปลดล็อกมิติลับ 'สวรรค์เกษตรกรรม' สำเร็จ!]*—มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาเริ่มต้นใหม่ในยุค 80 พร้อมสกิลเชฟเทวดาและมิติลับขั้นเทพ ไร่ร้างแห่งนี้... เตรียมตัวพลิกโฉมเป็นดินแดนที่ร่ำรวยที่สุดในแผ่นดินได้เลย! แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอจรดจั่วแรกขุดลงบนพื้นดินแห้งกรัง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าปากทางเข้าบ้าน พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มในชุดเครื่องแบบเปื้อนฝุ่น ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางทาง พร้อมกับจดหมายหย่าร้างในมือที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ