โฉมหน้าของผู้อยู่เบื้องหลัง

“ข้าไม่ได้ต้องการเพียงตำแหน่งฮองเฮา... ข้าต้องการเลือดของราชวงศ์จ้าวที่ไหลเวียนอยู่ในกายท่าน เพื่อมาสังเวยแด่บัลลังก์ที่ควรจะเป็นของข้ามาตั้งนานแล้ว” เสียงของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิงแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความสมเพช หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่กลางตำหนักลับใต้ดินของอุทยานหลวง กลิ่นอับชื้นของดินและคราบเลือดเก่าเก็บปะทะเข้ากับจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน แสงเทียนสลัววูบวาบเผยให้เห็นแววตาที่เยือกเย็นของสตรีผู้กุมอำนาจสูงสุดในวังหลัง นางไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ แต่กลับคลี่ยิ้มกว้าง ราวกับกำลังรอคอยให้ถึงวันนี้มาเนิ่นนาน “ท่านมั่นใจนักหรือว่า เลือดของข้าจะเพียงพอต่อความทะเยอทะยานที่ไร้ก้นบึ้งของท่าน” ฟางเซียนเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลม นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยรายชื่อขุนนางฉ้อฉลและตราประทับลับที่ปลอมแปลงขึ้นมาเพื่อสั่งการกองทัพนอกด่าน กุ้ยเฟยหัวเราะเบาๆ นางขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายมังกรที่ถูกนำมาวางไว้ในความมืด อัญมณีบนปิ่นปักผมสั่นไหวล้อแสงไฟ “ฟางเซียน เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าใช้ล่อจ้าวเฟยหลงให้คลายความระแวง เจ้าคิดจริงๆ รึว่าการที่ตระกูลหลินของเจ้าถูกกวาดล้างในครั้งนั้น เป็นเพียงแค่แผนการของขุนนางชั้นผู้น้อย? มารดาของเจ้า... นางรู้มากเกินไป รู้ว่าแท้จริงแล้ว ฮ่องเต้พระองค์ก่อนไม่ได้สิ้นพระชนม์ด้วยอาการประชวร แต่เพราะพิษที่ข้า... และ ‘พันธมิตร’ ของข้าบรรจงป้อนให้ถึงโอษฐ์” หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบ แต่นางยังคงรักษาความสงบไว้ได้ผ่านการกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ กุ้ยเฟยไม่ได้แค่สังหารครอบครัวนาง แต่กำลังบอกเป็นนัยว่าบัลลังก์มังกรที่จ้าวเฟยหลงนั่งอยู่นั้น ตั้งอยู่บนกองซากศพที่นางเองก็มีส่วนร่วมขุดหลุมฝัง “แล้วผู้ที่อยู่เบื้องหลังท่านล่ะ?” ฟางเซียนถามต่อ ดวงตาจับจ้องไปที่ดวงตาของศัตรู “คนที่สนับสนุนเงินทองและกำลังทหารให้ท่าน ไม่ใช่คนในวังหลังแน่นอน และไม่ใช่ขุนนางธรรมดาที่หวังแค่ตำแหน่งในราชสำนัก” เหม่ยหลิงเดินเข้ามาใกล้ จนกระทั่งกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาบนตัวนางกลบกลิ่นคาวเลือดจนหมดสิ้น “เจ้าช่างเฉลียวฉลาดสมกับที่ข้าจับตามองมาตลอด... แต่คนผู้นั้น เจ้าไม่มีวันแตะต้องเขาได้ เพราะเขาคือคนที่ท่านรักที่สุด และเป็นคนที่กำลังกุมมือเจ้าอยู่บนบัลลังก์ในขณะนี้อย่างไรเล่า” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบขึ้นมาทันที คำพูดนั้นราวกระบี่ที่แทงทะลุความเชื่อใจทั้งหมดที่ฟางเซียนมีต่อจ้าวเฟยหลง นางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเค้นหัวเราะออกมา “ข้ออ้างของคนแพ้... ท่านคิดจะเสี้ยมให้ข้ากับฝ่าบาทแตกหักกัน เพื่อที่ท่านจะได้รอดพ้นจากโทษประหารงั้นหรือ?” “ลองเปิดกล่องไม้สีดำที่วางอยู่ใต้ฐานรูปปั้นนั่นดูสิ แล้วเจ้าจะรู้ว่าเหตุใดคืนนั้นฝ่าบาทถึงได้ทรงเสด็จไปที่เรือนของเจ้าพร้อมกับคำสั่งประหารชีวิตตระกูลหลิน... บางที ความรักที่เจ้าคิดว่าเปี่ยมล้น อาจเป็นเพียงบทละครที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อเหยื่ออย่างเจ้าให้ติดบ่วง” ฟางเซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้กล่องไม้นั้นด้วยมือที่สั่นเทา นางค่อยๆ เปิดฝาไม้ที่ดูเก่าแก่ ด้านในมีเพียงม้วนกระดาษจดหมายที่ประทับตราลัญจกรประจำองค์ฮ่องเต้ เนื้อความในนั้นมิใช่คำสั่งการทหาร แต่มันคือรายชื่อของ ‘กบฏ’ ที่ถูกกาหัวไว้ โดยมีชื่อของบิดานางและชื่อของ ‘จ้าวเฟยหลง’ ปรากฏอยู่คู่กันในฐานะผู้ร่วมวางแผนกำจัดอำนาจเดิม... และใต้ชื่อนั้น มีลายเซ็นของผู้ที่นางรักที่สุดกำกับอยู่ว่า ‘เพื่อก้าวสู่จุดสูงสุด ข้าพร้อมจะสละได้แม้กระทั่งคนใกล้ตัว’ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กหลายสิบคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูตำหนักลับ เหม่ยหลิงยิ้มเยาะขณะที่ขยับถอยหลังไปในความมืด “เขามาแล้ว... จ้าวเฟยหลง... ผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงที่กำลังจะปิดปากพยานที่สำคัญที่สุดในคืนนี้” ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออก แสงสว่างจ้าจากคบเพลิงภายนอกสาดส่องเข้ามาทำให้ฟางเซียนต้องหลับตาลง ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า หัตถ์แกร่งชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน จ้าวเฟยหลงกวาดสายตามองกุ้ยเฟยที่นั่งยิ้มอย่างท้าทาย ก่อนจะหันมาสบตากับฟางเซียนด้วยแววตาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน มันว่างเปล่า ไร้ความรัก และเด็ดขาดดุจขุนเขาที่เย็นเยียบ “เจ้าพบสิ่งที่อยากรู้แล้วใช่หรือไม่... ฟางเซียน?” ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะขุดคุ้ยความลับนี้ออกมาเอง เจ้าก็ต้องรับผลของมันให้ได้... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม” ปลายกระบี่ของจ้าวเฟยหลงค่อยๆ เบนออกจากกุ้ยเฟย มาชี้ตรงไปที่ลำคอระหงของหลินฟางเซียนแทน ในขณะที่กุ้ยเฟยเหม่ยหลิงหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ราวกับว่านางได้ดูละครฉากสุดท้ายที่น่าพึงพอใจที่สุดในชีวิต ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่ไม่อาจย้อนกลับได้ในค่ำคืนนี้กับไป๋เหลียนฮวานะคะ