การเผชิญหน้าครั้งสำคัญ

"ถ้วยชาใบนี้... สีของมันช่างดูหม่นหมองนัก เหมือนกับชะตากรรมของสตรีที่พยายามปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงโดยไม่เจียมตัว" กุ้ยเฟยเหม่ยหลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดัน นางหยิบถ้วยชาเคลือบกระเบื้องกังไสสีขาวจัดขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาเรียวหงส์กวาดมองหลินฟางเซียนที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนจะเยาะเย้ยแต่ก็แฝงความระแวดระวัง หลินฟางเซียนยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนหวาน แต่ทว่าแววตาของนางกลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก นางมิได้ขยับกายไหวติงแม้แต่น้อย ท่าทีสงบนิ่งดั่งขุนเขาของนางยิ่งทำให้บรรยากาศภายในตำหนักฉางชุนที่ควรจะอบอุ่นกลับหนาวเหน็บจนน่าขนลุก "สนมกุ้ยเฟยทรงเปรียบเทียบได้เห็นภาพพจน์นักเพคะ" ฟางเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวาน "แต่หม่อมฉันกลับมองว่า ถ้วยชาใบนี้มีดีที่เนื้อใน ความหม่นหมองที่พระนางเห็น แท้จริงแล้วคือร่องรอยของการบ่มเพาะผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน มิใช่สิ่งที่จะหาได้จากถ้วยชาใบใหม่ที่แม้จะสวยงามภายนอก แต่กลับไม่มีรสชาติใดให้จดจำ" เหม่ยหลิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง 'กริ๊ก' นางจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะกรีดรอยแผลลงบนใบหน้าเนียนละเอียดนั้น "เจ้ากำลังจะบอกว่า เจ้าคือถ้วยชาเก่าแก่ที่ผ่านโลกมามากงั้นหรือ หลินฟางเซียน? อย่าลืมไปว่าในวังหลังแห่งนี้... สิ่งที่อยู่มานานเกินไป มักจะมีจุดจบคือการถูกทุบทิ้งเพื่อทำลายร่องรอยความสกปรก" "หากการทำลายร่องรอยนั้นคือความปรารถนาของพระนาง... หม่อมฉันก็ขอถามด้วยความซื่อตรง" ฟางเซียนขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะเล็กน้อย สายตาของนางจดจ้องที่นัยน์ตาของกุ้ยเฟยอย่างไม่ลดละ "พระนางมั่นใจหรือเพคะ ว่ามือที่ใช้ทุบถ้วยใบนั้น จะไม่ถูกเศษกระเบื้องบาดจนโลหิตหลั่งรินเสียเอง?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรที่พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางความลับ เหม่ยหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเสียงแหลมสูง ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "เจ้าช่างกล้าหาญนักที่เอาเรื่องเลือดตกยางออกมาขู่ข้า" เหม่ยหลิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้กุ้ยเฟยที่ประดับประดาด้วยมุกดา "เจ้าคิดว่าความฉลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่ฝ่าบาทโปรดปราน จะช่วยคุ้มครองเจ้าได้ตลอดไปหรือ? ในเมื่อสิ่งที่ข้าครอบครอง มิใช่แค่ความโปรดปราน... แต่เป็นอำนาจที่แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องไว้หน้า" "อำนาจที่สร้างขึ้นบนความหวาดกลัว... เป็นอำนาจที่เปราะบางที่สุดเพคะ" ฟางเซียนตอบพลางจัดชายอาภรณ์ให้เรียบร้อย นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ราวกับนางพญาที่กำลังสำรวจอาณาเขตของศัตรู "พระนางคุมวังหลังได้ดั่งใจนึก แต่มิอาจคุมหัวใจผู้คนได้ การตายของมารดาหม่อมฉัน... แม้กาลเวลาจะล่วงเลย แต่ความจริงนั้นเหมือนน้ำที่ไหลย้อนกลับ ยิ่งพระนางพยายามกั้นไว้มากเท่าไหร่ วันที่เขื่อนนั้นพังทลายลงมา... ข้าเกรงว่าพระนางจะไม่มีแม้แต่ที่ยืนให้หลบซ่อน" "เจ้า!" เหม่ยหลิงลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธจัด ใบหน้าที่เคยสง่างามบิดเบี้ยวด้วยโทสะ นางหยิบแจกันดอกไม้ข้างตัวขึ้นหมายจะทุ่มใส่อีกฝ่าย ทว่าฟางเซียนกลับมิได้ถอยหนี นางกลับยื่นมือไปคว้าข้อมือของกุ้ยเฟยไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนเร้นมานาน "พระนางอย่าได้เผลอทำลายภาพลักษณ์อันสูงส่งเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบเลยเพคะ" ฟางเซียนกระซิบข้างหูของกุ้ยเฟย น้ำเสียงนั้นเย็นชาจนเหม่ยหลิงต้องสั่นสะท้าน "วันนี้หม่อมฉันมาเพื่อเตือน... หากพระนางยังไม่หยุดรุกรานชีวิตคนรอบตัวหม่อมฉัน... ครั้งต่อไปที่หม่อมฉันมาเยี่ยมเยียน ตำหนักแห่งนี้จะไม่เหลือแม้แต่ซากให้พระนางได้หายใจต่อ" ฟางเซียนสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูทางออกอย่างสง่างาม ทิ้งให้กุ้ยเฟยเหม่ยหลิงยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องด้วยความโกรธปนหวาดหวั่นที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อนในรอบสิบปี ทว่า ในขณะที่ฟางเซียนกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงของขันทีคนสนิทของจักรพรรดิจ้าวเฟยหลงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้เป็นเจ้าแผ่นดินที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องไปที่รอยแดงบนข้อมือของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิง ก่อนจะเลื่อนมาสบตาฟางเซียนที่หยุดชะงักลง "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" สุรเสียงกังวานของจักรพรรดิดังขึ้นแผ่วเบา แต่ทว่าทรงพลังจนห้องทั้งห้องเงียบกริบ เหม่ยหลิงรีบปรับสีหน้าเป็นทุกข์ระทมแล้วพุ่งเข้าไปหาฝ่าบาทพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าทันที แต่ในวินาทีนั้นเอง ฟางเซียนกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดที่ลอยมากับลม... กลิ่นกำยานที่นางคุ้นเคย กลิ่นที่เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมเมื่อครั้งอดีต! ขอบคุณที่ติดตามการหักเหลี่ยมในวังหลังมาจนถึงตอนนี้ค่ะ ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าท่านจะร่วมลุ้นไปกับก้าวต่อไปของฟางเซียนในตอนหน้านะคะ