ความลับในหอตำรา

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและหมึกจีนชั้นดีผสมปะปนกันจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของหอตำราหลวง แสงตะเกียงน้ำมันหอมหมื่นลี้กะพริบไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลัก หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชั้นวางตำราลับชั้นที่สาม นิ้วเรียวบางภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมปักลายหงส์สยายปีกสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งปรากฏแก่สายตา สมุดบัญชีปกหนังฉลุลายตระกูลหล... สมุดเล่มที่ถูกซ่อนไว้หลังตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์เก่าแก่ร่วมร้อยปี ดวงตาหงส์คู่คมกวาดมองตัวอักษรหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีชาด บันทึกรายรับรายจ่ายและการขนถ่ายสินค้าต้องห้ามระหว่างปีที่มารดาของนางยังคงมีชีวิตอยู่ ทุกบรรทัด ทุกตัวเลข และทุกรายชื่อผู้รับสินบน ล้วนมีตราประทับประจำตระกูล 'หลิน' ฝ่ายหลัก พิมพ์ประทับไว้อย่างชัดเจนราวกับรอยประทับโลหะบนเนื้อทาส "ที่แท้... มารดาของข้าไม่ได้ตายเพราะโรคภัยอย่างที่พวกมันกุเรื่องขึ้นมา" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนซีดเซียว ความทรงจำในวัยเยาว์ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ร่างอันไร้ลมหายใจของมารดาที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงนอนอันเย็นเยียบ คำกล่าวอ้างของบิดาผู้ไร้หัวใจที่บอกว่านางตรอมใจตายเพราะความเจ็บป่วย แต่วันนี้ กระดาษแผ่นบางๆ เหล่านี้กำลังกรีดร้องความจริงอันโสมม—มารดาของนางล่วงรู้ความลับการทุจริตและการสมคบคิดกับกบฏชายแดนของตระกูลหลิน เพื่อแลกกับอำนาจและเบี้ยหวัดมหาศาล นางจึงถูกกำจัดทิ้งราวกับสุนัขตัวหนึ่ง "สนมฟาง... ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดพระสนมจึงยังทรงพระสำราญกับการค้นคว้าหาความรู้อยู่ในที่อับทึบเช่นนี้เล่าเพคะ" เสียงหวานเยือกเย็นราวกับงูพิษที่เลื้อยเข้ามาในความมืดดังขึ้นจากเบื้องหลัง หลินฟางเซียนไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ นางค่อยๆ ปิดสมุดบัญชีลงอย่างเชื่องช้า แล้วหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา กุ้ยเฟยเหม่ยหลิงก้าวเท้าเข้ามาในแสงสลัว ชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงปักลายดอกโบตั๋นทองคำสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มแต่งแต้มอย่างประณีต ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความริษยาและประกายอำมหิต นางปรายตามองสมุดเล่มหนาในมือของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ดูท่า... พระสนมคงจะพบ 'ของขวัญ' ที่ข้าตั้งใจซ่อนไว้ให้แล้วสินะเพคะ" เหม่ยหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "น่าสงสารเสียจริง เจ้าคงคิดว่าการได้เข้ามาอยู่ในวังหลังแห่งนี้ จะช่วยให้เจ้าแก้แค้นให้ตระกูล หรือไม่ก็ยกฐานะมารดาผู้ต่ำต้อยของเจ้าให้สูงขึ้นได้สินะ แต่เจ้ากลับไม่รู้เลยว่า... บันไดทุกขั้นที่เจ้าเหยียบย่างขึ้นมา ล้วนปูลาดด้วยกระดูกของคนที่เจ้ามารักทั้งสิ้น" ฟางเซียนนิ่งฟัง ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มสง่างามไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ในอกจะรู้สึกราวกับมีไฟแผดเผา นางก้าวเข้าไปหาพระสนมเอกช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาจากตัวของเหม่ยหลิงปะปนกับกลิ่นอายความตาย "กุ้ยเฟยทรงเหนื่อยแรงถึงเพียงนี้ เดินทางมายังหอตำราในยามวิกาลเพื่อเยาะเย้ยข้า หรือว่า... ทรงหวาดกลัวว่าความลับเรื่องที่ตระกูลของท่านร่วมมือกับตระกูลหลินสูบเลือดสูบเนื้อแผ่นดิน จะถูกเปิดเผยต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทกันแน่เพคะ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของเหม่ยหลิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว นางยกมือขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าของฟางเซียนที่ยังคงเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "สามหาล! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร ถึงกล้าบังอาจมาต่อปากต่อคำกับข้า!" หมับ! ข้อมือเรียวเล็กถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศด้วยมืออีกข้างหนึ่งของฟางเซียน แรงบีบที่ส่งผ่านปลายนิ้วแม้จะดูบอบบาง แต่นางกลับสะสมความแค้นและพลังใจไว้อย่างเต็มเปี่ยมจนเหม่ยหลิงต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคู่หงส์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศัตรูคู่อาฆาต เยือกเย็น ดุดัน และไร้ซึ่งความปรานี "ข้าคือสนมเอกผู้ได้รับความโปรดปราน และเป็นผู้ที่จะกระชากหน้ากากของพวกท่านทุกคนลงมาให้ได้เห็นกันทั่วหล้า!" บรรยากาศภายในหอตำราเงียบสงบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิง และแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัวต่อประกายความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของฟางเซียน ทว่า ในวินาทีที่การเผชิญหน้ากำลังจะถึงจุดแตกหัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูไม้บานใหญ่ของหอตำราถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แสงคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาจนแสบตา "ฝ่าบาทเสด็จ—!" เสียงขันทีหนุ่มตะโกนก้องกังวานไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีทองอร่ามของจักรพรรดิรุดเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น กลับไม่ใช่การเสด็จมาของจ้าวเฟยหลง... แต่เป็นร่างโชกเลือดของขันทีคนสนิทที่ถูกโยนเข้ามานอนกราบแทบพระบาท พร้อมกับฎีกาลับฉบับหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาตรงหน้าของนางพอดี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดเลือดและหยาดน้ำตาไปกับ "ไป๋เหลียนฮวา" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ