รอยยิ้มใต้หน้ากาก

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่าถ้วยชาใบนี้... จะไม่มีพิษ?” สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงพระโรงที่ถูกปิดตาย กลางห้องนั้น หลินฟางเซียนยืนตัวตรง นัยน์ตาเรียวคมของนางไม่ได้วูบไหวแม้แต่น้อย แม้เบื้องหน้าจะเป็นบุรุษในอาภรณ์มังกรสีนิลผู้มีรัศมีสังหารแผ่ออกมาจนขุนนางที่เหลือต้องก้มหน้ากราบกรานจนตัวสั่น “หม่อมฉันไม่ได้คิดว่ามันไม่มีพิษเพคะ” ฟางเซียนตอบเสียงเรียบ นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบ่อที่ไร้ลมพัด “หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า... ในเมื่อฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ที่นี่ พิษร้อยชนิดก็คงมิอาจแผลงฤทธิ์ได้ เพราะความเกรงขามของฝ่าบาทนั้นน่ากลัวยิ่งกว่ายาพิษจากนรกขุมไหนเสียอีก” จ้าวเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามไร้แสงจันทร์จ้องเขม็งไปที่หญิงสาว นางไม่ได้สวมชุดนางกำนัลที่ดูต่ำต้อย แต่เป็นชุดเรียบง่ายสีขาวนวลสะอาดตาที่ขับเน้นให้ใบหน้านั้นดูโดดเด่นท่ามกลางความอึมครึมของวังหลวง “ปากหวาน...” จักรพรรดิขยับกายลุกจากเก้าอี้ไม้จันทน์หอม ก้าวเดินลงมาเบื้องล่างด้วยท่วงท่าดั่งพยัคฆ์ย่างกราย กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์กดทับลงมาจนผู้คนรอบข้างหายใจติดขัด “คนทั่วไปเข้าเฝ้าข้าด้วยความหวาดกลัว แต่เจ้ากลับใช้ลิ้นพลิกพลิ้วแก้ต่างให้กาน้ำชาที่เพิ่งถูกคนวางยา นี่เจ้ากำลังช่วยชีวิตกุ้ยเฟยเหม่ยหลิง หรือกำลังรนหาที่ตายกันแน่?” ฟางเซียนแย้มยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อยทว่าแฝงไว้ด้วยนัยที่เกินกว่าสตรีวัยเดียวกันจะพึงมี นางรู้ดีว่าสถานการณ์นี้คือ ‘กับดัก’ กุ้ยเฟยเหม่ยหลิงจงใจส่งนางมาที่นี่เพื่อเป็นแพะรับบาปในแผนลอบปลงพระชนม์ หากนางรินน้ำชานี้ให้ฮ่องเต้ นางก็ตาย หากนางปฏิเสธ นางก็ผิดฐานลบหลู่ “ฝ่าบาททรงปราดเปรื่อง ย่อมรู้ดีว่าใครเป็นผู้ส่งกาน้ำชานี้มา” ฟางเซียนขยับเข้าไปใกล้จ้าวเฟยหลงอีกครึ่งก้าว จนได้กลิ่นอายกำยานไม้กฤษณาจางๆ จากกายของเขา “ในเมื่อหม่อมฉันมิอาจหลีกเลี่ยงการถูกลากมาเป็นเครื่องมือ ก็เหลือเพียงทางเลือกเดียว คือการทำให้เครื่องมือชิ้นนี้แหลมคมพอที่จะแทงกลับผู้ชักใย” จ้าวเฟยหลงชะงักฝีเท้า มือหนาคว้าข้อมือของฟางเซียนไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกร้าว ทว่าฟางเซียนกลับไม่ร้องขอความเมตตา ดวงตาคู่งามสบประสานนัยน์ตาเข้มคู่นั้นอย่างท้าทาย “แทงกลับ? เจ้ามีปัญญาหรือ” “หม่อมฉันไม่มีปัญญาทำลายพญาหงส์ที่คุมอำนาจวังหลังได้เพียงลำพังเพคะ แต่ถ้าฝ่าบาททรงต้องการ ‘กรงเล็บ’ ที่มองไม่เห็น หม่อมฉันพร้อมจะถวายตัวเป็นอาวุธให้ท่านใช้ชำระล้างวังหลวงแห่งนี้” ฟางเซียนกระซิบแผ่วเบา เสียงของนางเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปี “ยาพิษในกานี้คือ ‘หลิงหลัน’ กุ้ยเฟยทรงทราบดีว่าฝ่าบาทแพ้เกสรดอกไม้ชนิดนี้ หากท่านเสด็จไปร่วมเสวยที่ตำหนักนางคืนนี้... ท่านจะสิ้นพระชนม์ก่อนรุ่งสาง” บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ขุนนางที่แอบซุ่มดูอยู่เริ่มตัวสั่นด้วยความกลัว จ้าวเฟยหลงมองสตรีตรงหน้าด้วยความสนใจที่ปนไปด้วยความระแวง นี่คือโฉมสะคราญที่เขากำลังหาตัวจับมาเพื่อแก้เกมกับตระกูลขุนนางฉ้อฉล หรือเป็นเพียงเหยื่ออีกคนที่พยายามเล่นละครตบตาเขา? เขาสะบัดมือปล่อยนาง ก่อนจะหันหลังกลับไปที่โต๊ะไม้ “ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง ข้าจะให้รางวัลเจ้า แต่ถ้ามันเป็นเพียงเล่ห์กลของพวกพ้องเหม่ยหลิง... หัวของเจ้าจะต้องถูกแขวนไว้ที่หน้าประตูวังภายในคืนนี้” ฟางเซียนก้มศีรษะลงต่ำ ซ่อนแววตาที่เต้นระริกด้วยความสมเพชและสมหวัง นางรู้ดีว่าเมื่อก้าวเดินมาถึงจุดนี้แล้ว นางจะไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก นางไม่ได้ต้องการเพียงแค่รอดตาย แต่ต้องการกระชากหน้ากากของสตรีที่บงการชีวิตนางให้ร่วงหล่นลงมาเหยียบย่ำให้จมดิน จ้าวเฟยหลงเดินไปจนถึงประตู ก่อนจะหยุดกะทันหันแล้วหันกลับมามอง “เจ้าชื่ออะไร” “หลินฟางเซียนเพคะ” “หลินฟางเซียน...” เขาพึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาไม่ได้ “ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงตามข้าไปที่ตำหนักเหม่ยหลิง คืนนี้เรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะได้เป็นผู้ชนะในเกมกระดานที่กำลังจะเปลี่ยนไปนี้” ทว่าในขณะที่ฟางเซียนกำลังจะก้าวเท้าตามไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงที่กรูเข้ามาล้อมห้องก็ดังสนั่น พร้อมกับร่างของขันทีคนสนิทของกุ้ยเฟยที่ถือราชโองการปลอมมาในมือ สายตาของคนเหล่านั้นไม่ได้มองมาที่ฮ่องเต้ แต่มุ่งเป้ามาที่นางด้วยจิตสังหารที่ปิดไม่มิด “จับตัวนางกังฉินผู้บังอาจวางยาฮ่องเต้ไว้!” ขันทีผู้นั้นตะโกนก้อง ฟางเซียนขมวดคิ้วแน่น แผนการของเหม่ยหลิงไม่ได้มีเพียงแค่นี้ นางยังเตรียมการโยนความผิดให้รวดเร็วขนาดนี้เชียวหรือ? แต่นางยังไม่ทันได้ขยับตัว จ้าวเฟยหลงก็ชักกระบี่ข้างกายออกมาในพริบตาเดียว ปลายกระบี่จ่อเข้าที่ลำคอของขันทีผู้นั้นอย่างเลือดเย็น “ใครอนุญาตให้เจ้าก้าวเข้ามาในห้องนี้... และใครที่ส่งพวกเจ้ามาตาย?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดเลือดและหยาดน้ำตาไปกับ "ไป๋เหลียนฮวา" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ