เกมวัดใจกลางท้องพระโรง

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันมิได้เป็นผู้บงการวางยาพิษในเครื่องเสวยของไทเฮา และหากพระองค์ทรงเชื่อในคำกล่าวอ้างของสนมเหม่ยหลิงเพียงเพราะพยานเท็จไม่กี่คน เช่นนั้นบัลลังก์ที่พระองค์ประทับอยู่ ก็มิอาจเรียกได้ว่าบัลลังก์แห่งความยุติธรรมแล้วเพคะ” สุ้มเสียงของหลินฟางเซียนดังกังวานก้องท้องพระโรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับมีคนนำน้ำแข็งมาเทลงบนพื้นหินอ่อน กุ้ยเฟยเหม่ยหลิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างบัลลังก์แค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาเรียวรีดั่งจิ้งจอกของนางกวาดมองฟางเซียนด้วยแววตาเหยียดหยาม “หลินฟางเซียน เจ้าช่างโอหังนัก” เหม่ยหลิงเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่บาดลึก “ที่นี่คือท้องพระโรงมิใช่โรงน้ำชา เจ้าเป็นเพียงผู้ต้องหา คดีวางยาพิษไทเฮานั้นโทษหนักถึงประหารชีวิต หากเจ้าไม่มีหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของตน ก็อย่าได้ใช้ลิ้นที่ไร้ราคามาปั่นหัวฝ่าบาทเช่นนี้เลย” จ้าวเฟยหลงยังคงนิ่งเงียบ แววตาคมกริบของเขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของฟางเซียน มือที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้มังกรกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนคลายลง เขาจ้องมองใบหน้าที่เรียบเฉยของหญิงสาวเบื้องล่างด้วยความรู้สึกซับซ้อน “ฟางเซียน... เจ้าบอกว่าเจ้ามีหลักฐาน แต่พยานของเจ้าถูกพบเป็นศพในบ่อน้ำหลังวังเมื่อเช้ามืดนี้ เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร” ฟางเซียนเงยหน้าขึ้น สบตาจักรพรรดิโดยไม่มีความเกรงกลัว นางยืดตัวตรงราวกับดอกบัวที่โผล่พ้นน้ำท่ามกลางโคลนตม “พยานอาจตายได้เพคะฝ่าบาท แต่ ‘ร่องรอย’ ที่พวกเขาทิ้งไว้... มักจะพูดความจริงที่คนเป็นไม่อาจเอ่ย” นางหยิบม้วนกระดาษเก่าๆ ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วส่งสัญญาณให้ขันทีคนสนิทนำไปถวายแด่จักรพรรดิ เหม่ยหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางมั่นใจว่าจัดการพยานคนสำคัญไปแล้ว และหลักฐานในเรือนของฟางเซียนก็ถูกทำลายสิ้น แต่เมื่อเห็นฟางเซียนยิ้มที่มุมปาก หัวใจของนางก็เริ่มเต้นผิดจังหวะ “นี่คือบัญชีรายรับรายจ่ายของโรงรับจำนำแห่งหนึ่งในเมืองหลวง” ฟางเซียนกล่าวพลางก้าวเดินไปกลางท้องพระโรง “และในบันทึกนี้ มีตราประทับลับที่เป็นของตระกูลขุนนางฝ่ายใน... คนที่นำปิ่นทองของแม่หม่อมฉันไปจำนำ ก่อนจะนำเงินก้อนนั้นไปติดสินบนขันทีให้ใส่ยาพิษลงในจอกชาของไทเฮา” เหม่ยหลิงหน้าถอดสี “เจ้าพูดเรื่องอะไร! บัญชีนั่นอาจจะเป็นของปลอมที่เจ้าเขียนขึ้นเองก็ได้!” “ของปลอมหรือของจริง มิใช่ข้าที่ตัดสิน... แต่เป็นจดหมายฉบับนี้เพคะ” ฟางเซียนหยิบจดหมายอีกฉบับออกมา “นี่คือลายมือของขันทีผู้นั้นที่เขียนไว้ก่อนตาย เขาบันทึกชื่อผู้ที่สั่งการเขาไว้ชัดเจน... ว่ามิใช่ข้า แต่เป็นคนสนิทของ ‘สนมที่อยู่สูงส่ง’ ในวังหลังแห่งนี้” บรรยากาศในท้องพระโรงตึงเครียดขึ้นจนแทบหยุดหายใจ จ้าวเฟยหลงกางม้วนกระดาษออกอ่าน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บงำไว้ดุจพายุที่กำลังจะก่อตัว เขามองไปยังเหม่ยหลิงที่เริ่มมือสั่น “เหม่ยหลิง... เจ้ามีอะไรจะกล่าวแก้ตัวหรือไม่” “ฝ่าบาท... มันเป็นแผนการของนาง! นางใส่ร้ายหม่อมฉัน!” เหม่ยหลิงแผดเสียง พลางพุ่งตัวลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความแค้น “นางเป็นเพียงบุตรสาวของขุนนางชั้นผู้น้อยที่ข้าเคยเหยียบย่ำ นางต้องการแก้แค้นให้มารดาของนาง!” “แก้แค้นหรือ?” ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและงดงาม “ข้ามิได้ต้องการแก้แค้นข้าเพียงต้องการความยุติธรรม และที่สำคัญ... ข้ามิได้มาตัวเปล่าเพคะ” ฟางเซียนตบมือสามครั้ง ชายในชุดดำที่เคยถูกกล่าวขานว่าตายไปแล้วก้าวออกมาจากเงามืดหลังเสาหินขนาดใหญ่ เขาคือพยานปากเอกที่เหม่ยหลิงมั่นใจว่าสังหารด้วยมือตนเองไปแล้วเมื่อคืนนี้! เหม่ยหลิงทรุดลงกับพื้นทันที ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แผนการที่นางวางไว้หลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียว แต่ทว่า... ก่อนที่จักรพรรดิจะทันได้ออกคำสั่ง กงกงผู้ดูแลพระตำหนักไทเฮาก็วิ่งเข้ามาในท้องพระโรงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ฝ่าบาท! ทรงแย่แล้วพะย่ะค่ะ! ไทเฮาทรง... ไทเฮาทรงสิ้นพระชนม์แล้วพะย่ะค่ะ!” ทุกคนในท้องพระโรงต่างชะงักงัน จ้าวเฟยหลงลุกพรวดขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโศกเศร้าและตกตะลึง ในขณะที่ฟางเซียนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง นางหันไปมองเหม่ยหลิงที่เริ่มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! นางตายแล้ว! ต่อให้เจ้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ แต่ไทเฮาตายด้วยยาพิษ... ความตายของพระนางจะต้องมีคนรับผิดชอบ!” ทว่าในจังหวะที่ความโกลาหลเข้าครอบงำ ขันทีคนสนิทที่ฟางเซียนพึ่งเปิดตัวเมื่อครู่ กลับชักมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ พุ่งเป้าไปที่จ้าวเฟยหลงด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! ฟางเซียนที่อยู่ใกล้ที่สุดไม่ลังเลที่จะกระโดดเข้าไปขวางคมมีดนั้นไว้ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนอาภรณ์สีขาวสะอาดของนาง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในที่นั้น ไป๋เหลียนหวังว่าทุกท่านจะหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะกับบทสรุปที่พลิกผันเกินคาดเดานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ