การรุกล้ำของผู้บุกรุก

เสียงตอกเสาเข็มของเครื่องจักรหนักสะท้านสะเทือนผืนดินโบราณ รินรดากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนงานที่กำลังหยุดชะงักเงื้อง่าด้วยความตื่นตระหนก พื้นที่ขุดค้นทางประวัติศาสตร์อายุหลายร้อยปีถูกล้อมกรอบด้วยรถบรรทุกสีดำสนิทนับสิบคัน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันชนิดที่แทบทำให้หายใจไม่ออก "ใครสั่งให้พวกคุณหยุดงาน!" เสียงใสเอ่ยตวาดก้องท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ยังคงคำรามต่ำ เธอก้าวฉับๆ ตรงไปยังชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับ ผู้ยืนกอดอกมองความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งดั่งผืนน้ำลึก คินน์ไม่ได้หันมามองทันที เขายกบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปาก พ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาปะทะสายตากับนักโบราณคดีสาว แววตาคมปลาบดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางทาง "ผมเองครับ... ที่สั่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น คินน์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่สร้างเงาทอดทับร่างเพรียวบางของเธอจนมิด "พื้นที่ตรงนี้ไม่มีค่าพอให้คุณเอาเวลาอันมีค่ามาเสี่ยงหรอก รินรดา" "คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" รินรดารemindตัวเองให้ยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความโกรธ เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาเขา "นี่คือโครงการขุดค้นทางโบราณคดีที่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้องตามกฎหมาย คุณเป็นใคร ถึงกล้าใช้อำนาจเถื่อนมาปิดแคมป์ของฉัน!" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและแหบพร่า เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน เขาขยับเข้าประชิดตัวเธอทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าปะทะนาสิกจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "กฎหมายเหรอ..." คินน์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงกระด้างแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนอันตราย "สำหรับคุณ... กฎหมายเดียวที่มีผลในอาณาจักรของผม คือคำสั่งของผมเท่านั้น" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง บีบรัดแน่นพอดีเพื่อไม่ให้เธอขขยับหนีแต่ก็ไม่ถึงกับรุนแรงจนบอบช้ำ รินรดานิหน้าด้วยความเจ็บใจ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอกลายเป็นเพียงนกน้อยในกรงเล็บ "ปล่อยฉันนะ คินน์!" เธอตวาดเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ถ้าคุณคิดว่าใช้อำนาจข่มขู่แล้วฉันจะกลัวละก็... คุณคิดผิดถนัด!" "ผมไม่ได้ขู่ รินรดา... ผมเตือน" คินน์ก้มลงมองริมฝีปากที่เม้มแน่นด้วยความโกรธ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดארกและลึกล้ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหมุ่นมุ่นและปรารถนาอันดิบเถื่อนฉายชัดอยู่ในหน่วยตานั้น "ธันวาไม่ใช่คนสะอาดอย่างที่คุณคิด และการที่คุณดึงดันจะขุดคุ้ยอดีตตรงนี้... มันกำลังทำให้คุณเดินเข้ากองไฟ" "ฉันไม่สนใจว่าธันวาจะเป็นใคร หรือคุณจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกับเขา! หน้าที่ของฉันคือปกป้องประวัติศาสตร์ตรงนี้ ไม่ใช่เครื่องมือในเกมสกปรกของคุณสองคน!" "แต่คุณก้าวเข้ามาในเกมของผมแล้ว ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเหยียบลงบนแผ่นดินนี้..." คินน์ลากไล้ปลายนิ้วหยาบกร้านจากข้อมือขึ้นมาตามเรียวแขนเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ขนกายของรินรดาลุกชัน เธอยืนแข็งทื่อ ปลายทางอารมณ์เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตึงเครียดที่สั่นประสาท "และจำคำของผมไว้ให้ดี... คืนนี้ คุณไม่รอดเงื้อมมือผมแน่" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องจัดการเคลียร์พื้นที่ทันที เสียงคนงานเริ่มเก็บข้าวของและเสียงเครื่องจักรที่ถูกสั่งให้ถอยทัพดังระงม รินรดายืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่ก้าวขึ้นรถหรูด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก ทั้งเกลียดชัง ทั้งหวาดกลัว และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจดวงน้อยกลับเต้นผิดจังหวะยามเมื่อนึกถึงสัมผัสร้อนแรงของเขา ความเงียบงันกลับคืนสู่ไซต์งานอีกครั้ง ทว่าความสงบนั้นช่างเปราะบางเหลือเกิน เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาสั่นไหวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา ปรากฏข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกส่งตรงเข้ามา *[ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจกำลังขายคุณให้คินน์]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปทางบ้านพักคนงาน เธอกลับพบเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังยืนแอบมองเธออยู่หลังเสาไม้เก่าๆ... ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น "ธันวา" คู่ปรับตัวฉกาจของคินน์ ที่กำลังส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้เธอจากความมืดมิด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในวังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์