ความลับของตระกูลที่สาบสูญ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาโบราณ ส่งเสียงก้องกังวานดั่งระฆังสำริดในห้วงสมุทรอันเงียบงัน หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงมองหยดเลือดที่ซึมหายเข้าไปในลวดลายแกะสลักรูปพยัคฆ์เหินนภาบนแท่นบูชา ปราณกระบี่ในตันtian (จุดตันเถียน) ของเขากำลังพลุ่งพล่านราวกับน้ำเดือดพล่าน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งกาลเวลา อดีตมหาเทพผู้เยือกเย็นขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกราบกวาดมองคัมภีร์หนังมนตราที่แผ่ออร่าสีครามเข้มอยู่เบื้องหน้า—มันคือ "คัมภีร์กลืนฟ้าสยบปฐพี" มรดกชิ้นสุดท้ายที่เชื่อมโยงร่างเนื้อนี้เข้ากับตระกูลหลี่ผู้สาบสูญ "เจ้ายังดื้อรั้นฝืนรับพลังของบรรพชนเช่นนี้... ร่างกายนี้จักแหลกสลายเป็นจุลก่อนที่เจ้าจะได้ล้างแค้นเสียอีกนะ" เสียงหวานใสดุจหิมะโปรยปรายดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงลับ เซียนจื่อเวยก้าวเท้าออกมาอย่างแผ่วเบา ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอันอับทึบ แววตาคู่สวยที่เคยเย็นชาต่อสรรพสิ่ง บัดนี้กลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด นางก้าวเข้าไปใกล้ เลื่อนมือเรียวดุจหยกขาวขึ้นสัมผัสหัวไหล่ที่เกร็งเครียดของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบของนางช่วยบรรเทาไอความร้อนที่แผดเผาร่างของมู่เฉินลงได้เพียงเล็กน้อย หลี่มู่เฉินไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากนางแทรกซึมผ่านเนื้อผ้า เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นกระแสลมปราณที่ตีรวน "เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีทางเลือก จื่อเวย... ตระกูลหลี่ไม่ได้ถูกทำลายล้างด้วยอุบัติเหตุจากสำนักมารสวรรค์อย่างที่ใครเข้าใจ แต่ร่องรอยปราณมังกรทมิฬที่สลักอยู่บนกระดูกต้นคอของร่างนี้ มันคือฝีมือของ 'คนใน' สวรรค์ชั้นเก้าต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้ห้องโถงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด ลมหายใจของเซียนจื่อเวยสะดุดไปชั่วขณะ นางรู้ดีว่าการเข้าไปพัวพันกับอำนาจเบื้องบนนั้นหมายถึงการเป็นศัตรูกับกฎเกณฑ์สวรรค์ แต่นางหาได้เกรงกลัวไม่ "ไม่ว่าเบื้องบนจะเป็นใคร หากมันกล้าขวางทางเจ้า วันนี้ข้า... เซียนจื่อเวย จักใช้กระบี่น้ำแข็งนิรันดร์นี้ตัดขาดเส้นด้ายลิขิตฟ้าให้หมดสิ้นเอง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มันเด็ดเดี่ยวราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ไม่วันละลาย มู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ภรรยาข้าช่างใจร้อนเสียจริง... แต่เรื่องนี้ ข้าต้องสะสางด้วยมือของข้าเอง" ฉับพลันนั้น อักขระโบราณบนคัมภีร์หนังมนตราก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! *ตูม!* คลื่นพลังปราณมหาศาลระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี แรงกดดันระดับเซียนบรรพกาลกดทับลงบนบ่าของทั้งสองคนจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม มู่เฉินคำรามต่ำในลำคอ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของเขา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ภายในห้วงจิตสำนึก ภาพความทรงจำที่ถูกผนึกไว้นับหมื่นปีพรั่งพรูเข้ามาดั่งเขื่อนแตก เขาเห็น... บรรพบุรุษตระกูลหลี่ผู้ถือครองกระบี่เบิกฟ้า ยืนหยัดต้านทานทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าด้วยตัวคนเดียว เห็นทรราชแห่งแดนเซียนร่วมมือกับมารนอกเขตแดนทรยศหักหลัง และเห็นดวงใจมังกรแท้จริงที่ถูกฝังผนึกไว้ในร่างเนื้อที่เขากำลังสวมอยู่นี้! *ที่แท้ ร่างนี้ไม่ใช่เพียงทายาทตกอับ... แต่มันคือภาชนะจุติใหม่ของ "ราชาเทพมังกรไร้พ่าย" ผู้เคยปกครองสามภพ!* "มู่เฉิน! ตั้งสติ!" เสียงของเซียนจื่อเวยตื่นตระหนก นางตวัดนิ้วเรียกกระบี่น้ำแข็งนิรันดร์ออกมาคุ้ม ทว่า ยังไม่ทันที่นางจะได้ยื่นมือเข้าช่วย ประตูหินหนักหมื่นชั่งของห้องโถงลับก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยพลังปราณอันชั่วร้าย! ฝุ่นควันตลบอบอวล เงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลายรูปอีกา трехหัว พุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้ในพริบตา ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาคมกริบดั่งสัตว์ร้ายจ้องมองมู่เฉินราวกับมองเหยื่ออันโอชะ "ฮ่าๆๆๆ... หาตัวแทบตาย ที่แท้ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหลี่ ก็มาซ่อนตัวอยู่หลังกระโปรงนกกระเรียนขาวนี่เอง นายท่านของเราสั่งนักสั่งหนาว่าให้ตัดหัวเจ้ามาเสียบประจาน แต่ดูท่าทางแล้ว... เจ้าคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำกระมัง!" หลี่มู่เฉินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมที่อาบย้อมด้วยสีทองอร่ามกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสิบคนอย่างเยือกเย็น ไอปราณมังกรโบราณแผ่ขยายออกรอบตัวจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตมหาเทพผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดิน "เจ้าสุนัขรับใช้... ใครอนุญาตให้พวกเจ้าเงยหน้ามองข้า?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ดินแดนเซียนร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!