ศิษย์ทรยศจากชาติก่อน

โลหิตหยดนั้นร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาหยกขาว ส่งเสียงกังวานคล้ายระฆังมรณะในความเงียบงัน หลี่มู่เฉินไม่ได้สนใจบาดแผลที่หัวไหล่ขวา ซึ่งถูกคมกระบี่เงาโลหิตเฉือนผ่านเมื่อครู่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างในชุดคลุมสีนิลที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ร่างนั้นแผ่ไอสังหารสีชาดเข้มข้นจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของอดีตมหาเทพกระตุกวูบไม่ใช่พลังปราณอันเกรี้ยวกราดนั้น... หากแต่เป็นท่วงท่าการจับด้ามกระบี่ และรอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่หลังมือข้างซ้าย รอยแผลนั้น... มันคือตราประทับจาก "ห้วงมิติอเวจี" ที่มีเพียงผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายในสงครามเซียนเมื่อสามร้อยปีก่อนเท่านั้นจึงจะครอบครอง "ไป๋จื่อหราน?" หลี่มู่เฉินเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับลมหนาวจากยอดเขาเทียนซาน ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยคลื่นอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง ร่างในชุดคลุมสีนิลค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ ดวงตาสีเพลิงคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้นชิงชังราวกับจะกลืนกิน รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของใบมีดจะดังลอดไรฟัน "อาจารย์... ศิษย์อกตัญญูคารวะท่าน" คำว่า 'อาจารย์' หนักหน่วงดั่งภูเขาไท่ซานกดทับลงกลางอกของหลี่มู่เฉิน ในชาติภพก่อน ไป๋จื่อหรานคือศิษย์เอกที่เขาฟูมฟักมาด้วยหยาดเหงื่อและเคล็ดวิชาอันล้ำค่าที่สุด เป็นผู้ที่เขาไว้วางใจให้ถือครองกระบี่คู่กายยามเผชิญหน้ากับศัตรูหมู่มาร ทว่าในวันสุดท้ายก่อนที่มหาเทพเช่นเขาจะดับสูญ กลับเป็นศิษย์รักผู้นี้เองที่แทงกระบี่เข้า100%ที่กลางหัวใจของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำไม่รู้ลืม "เจ้าตายในทัณฑ์สวรรค์ไปแล้ว... เหตุใดจึงยังหลงเหลือเดนตายมาถึงดินแดนนี้ได้" หลี่มู่เฉินเค้นเสียงถาม ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์รอบกายเริ่มแผ่พุ่งออกทีละน้อย กดดันให้บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งจนหายใจแทบไม่ออก "ตายหรือ? ฮ่าๆๆๆ!" ไป๋จื่อหรานเงยหน้าหัวسรวลลั่น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาพลันมืดครึ้มลงฉับพลัน สายฟ้าสีเลือดผ่าฟาดลงมากลางวงสนทนา "สวรรค์เมตตาข้า หรือท่านคิดว่าวิชา 'กลืนกินวิญญาณเก้าสวรรค์' ที่ท่านพยายามทำลายทิ้งในวันนั้น มันสูญสลายไปจริงๆ หรือครับท่านอาจารย์!" ทันใดนั้น เงาร่างสีนิลก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือแสง ประกายกระบี่สีเลือดพราวระยับราวกับห่าฝนโลหิต กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ แรงปะทะของทั้งสองทำให้พื้นศิลาแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา "ระวัง!" เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นดังขึ้นพร้อมกับแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า เซียนจื่อเวยในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์พลิ้วไหวราวกับเทพธิดากลางหิมะ นางก้าวเข้ามาขวางกลางวงปะทะ ปลายกระบี่น้ำแข็งในมือวาดเป็นวงโค้ง ปะทะเข้ากับกระบี่โลหิตของไป๋จื่อหรานอย่างจังจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทิศทาง ร่างของเซียนจื่อเวยถอยหลังไปสามก้าว ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชาขึ้นสีแดงเรื่อจากการปะทะพลังภายใน ทว่าแววตาของนางยังคงแน่วแน่ นางยืนหยัดเคียงข้างหลี่มู่เฉินโดยไม่เอ่ยคำถามใดๆ มีเพียงความไว้วางใจอย่างabosluteที่สะท้อนผ่านแผ่นหลังที่ตั้งตรงของนาง "ศิษย์ทรยศผู้นี้... ข้าจะเป็นคนจัดการเอง" เซียนจื่อเวยกล่าวเสียงเรียบ แต่กระบี่ในมือกลับปลดปล่อยความหนาวเหน็บระดับที่จะแช่แข็งวิญญาณออกมา หลี่มู่เฉินมองแผ่นหลังบอบบางแต่มั่นคงของหญิงสาว หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายมาตลอดหลายร้อยปีกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เขายื่นมือไปแตะที่ไหล่เรียวของนางเบาๆ ส่งกระบวนท่าปราณอุ่นร้อนเข้าไปช่วยถ่ายเทลมปราณที่ติดขัดให้เข้าที่ "ไม่ต้องถึงมือเจ้าหรอก จื่อเวย..." หลี่มู่เฉินกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก "หนี้เลือดในอดีต... ถึงเวลาต้องชำระสะงล้างให้สิ้นซากในชาตินี้" เขาก้าวข้ามผ่านร่างของเซียนจื่อเวยขึ้นมาเผชิญหน้ากับไป๋จื่อหรานอีกครั้ง พลังปราณไร้ลักษณ์รอบตัวระเบิดออกจนรัศมีร้อยลี้สั่นสะเทือน เมฆหมอกบนท้องฟ้าถูกแหวกออกด้วยรัศมีกระบี่ที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า ทว่า ในวินาทีที่หลี่มู่เฉินเงื้อมือเตรียมซัดกระบี่สังหาร ไป๋จื่อหรานกลับหยุดชะงักการโจมตี รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนมุมปากของศิษย์ทรยศ ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอยมาตามสายลมหนาว "ท่านคิดว่าข้ามาคนเดียวอย่างนั้นหรือ... ท่านอาจารย์... ดูข้างหลังท่านสิ" หลี่มู่เฉินชะงักกึก สัญชาตญาณมหาเทพร้องเตือนภัยระดับสูงสุด เขารีบหันกลับไปมองทันที ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงัก ร่างของเซียนจื่อเวยในยามนี้กำลังทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น โลหิตสีดำสนิทไหลทะลักออกจากมุมปากของนาง และที่กลางอกของหญิงสาว มีปลายกระบี่เล่มหนึ่ง... กระบี่ที่เต็มไปด้วยลวดลายอักขระมารโบราณ... กำลังเสียบทะลุผ่านร่างของนางออกมาจากด้านหลัง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ดินแดนเซียนร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!