บทที่ 37

"พี่มินตราคะ... รอยยิ้มบนหน้าพี่ตอนนี้ มันช่างงดงามราวกับงานศิลปะที่ไม่มีวันแตกร้าวเลยนะคะ แต่เสียดายเหลือเกิน ที่รินดันมองเห็นรอยร้าวเล็กๆ ตรงมุมปากพี่เข้าเสียก่อน" เสียงหวานใสของรินลดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับรองของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช กลิ่นอายของดอกมะลิอบร่ำในอากาศบัดนี้กลับให้ความรู้สึกฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน มินตราที่กำลังจิบชาเอิร์ลเกรย์ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยกระเบื้องเคลือบลายครามลงบนจานรองเสียงดังเคร้งเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับน้องสาวต่างสายเลือดด้วยแววตาที่พยายามประคองความอ่อนโยนเอาไว้ให้มั่น "รินพูดอะไรของรินคะ? พี่ก็แค่กำลังดีใจที่ธุรกิจของเรากำลังไปได้สวย... หรือว่าช่วงนี้รินพักผ่อนน้อยไปจนเก็บเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาคิดมาก?" มินตราเอ่ยถามพลางยิ้มละไม มือเรียวเอื้อมไปหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พลิกดูด้วยท่าทีสบายอารมณ์ รินลดาไม่ได้ตอบทันที เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะไม้สักแกะสลักนั้นช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของมินตราลอยมาเตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่รินลดาเคยได้กลิ่นในคืนที่เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อชาติภพก่อน—ความทรงจำที่หมุนวนกลับมาตอกย้ำให้หัวใจของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เรื่องไม่เป็นเรื่องเหรอคะ?" รินลดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของอีกฝ่าย "จดหมายที่พี่กำลังถืออยู่... มันคือหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับในต่างประเทศ ใช่ไหมคะ? บัญชีเดียวกับที่ใช้จ่ายให้กับ 'ชายปริศนา' คนที่คอยตามรังควานรินมาตลอดสามปีนี้" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทีที่ดูสงบนิ่งนั้นคือปราการชั้นดีที่เธอใช้ปกป้องตัวเองมาตลอด "จินตนาการของรินช่างล้ำเลิศเสมอ พี่ถึงได้รักและเอ็นดูรินมาตลอดไงคะ ต่อให้รินจะพยายามป้ายสีพี่สักแค่ไหน พี่ก็ยังมองเห็นเด็กสาวที่น่าสงสารคนเดิม... เด็กสาวที่วันหนึ่งอาจจะเสียสติไปเพราะความแค้นที่ไม่มีมูล" ในเสี้ยววินาทีนั้น รินลดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมินตรา เธอเห็นความวูบไหวเพียงเล็กน้อย แต่มันก็เพียงพอที่จะยืนยันว่าสิ่งที่เธอเดามาตลอดนั้นถูกต้อง "คุณหลวงธนาบอกรินว่า... คนที่ร้ายที่สุด ไม่ใช่คนที่ถือมีดไว้ในมือหรอกค่ะพี่มินตรา แต่เป็นคนที่ยิ้มให้เราอย่างอ่อนโยนที่สุด ในวินาทีที่เขากำลังผลักเราลงไปในหลุมศพ" รินลดาโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ ใบหูของพี่สาว "รินไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอร้องให้พี่หยุด แต่รินมาเพื่อบอกว่า... วันนี้รินไม่ได้มาคนเดียว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องรับรอง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักออกเผยให้เห็นร่างสูงสง่าของคุณหลวงธนาในชุดสูทสีเทาเข้ม แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ทำเอาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นคนละเรื่อง "คุณหลวง... มาทำอะไรที่นี่คะ?" มินตราถามเสียงสั่นเล็กน้อย ท่าทีถือดีเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นชายหนุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ "ผมมาในฐานะพยาน และในฐานะคนที่จะมาทวงคืนความยุติธรรมให้กับทุกคนที่ต้องล้มตายไปเพราะฝีมือคุณ" คุณหลวงธนาตอบสั้นๆ ก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้ามินตรา "หลักฐานการโอนเงิน การเซ็นชื่อกำกับในสัญญาฉบับเก่า และพยานปากสำคัญที่เพิ่งยอมเปิดปากเมื่อเช้านี้... มินตรา เกมนี้มันจบลงตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มเหยียบย่ำชีวิตของคนที่ไร้ทางสู้แล้ว" มินตรามองดูเอกสารเหล่านั้นด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา ความเยือกเย็นที่เธอสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา เธอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าตาที่เคยแต่จ้องมองคนอื่นด้วยความเหนือกว่า "พวกแกคิดว่าหลักฐานพวกนี้จะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ? แกคิดว่ากฎหมายจะทำอะไรคนที่อยู่เบื้องหลังฉันได้งั้นเหรอ!" มินตราตวาดลั่น เธอคว้ามีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนจานผลไม้ใกล้ตัวขึ้นมาหมายจะพุ่งเข้าหารินลดา แต่ทว่า... เสียงกริ่งโทรศัพท์ของรินลดาก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด รินลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ พลางกดรับและเปิดลำโพงให้เสียงจากปลายสายดังไปทั่วห้อง "คุณหนูครับ... ตอนนี้ 'คนคนนั้น' มาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วครับ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนที่สุดจะคุยกับคุณมินตรา... เรื่องที่เขาทนเก็บไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" มินตราถึงกับหน้าถอดสี มีดในมือร่วงลงพื้นเสียงดังเพล้ง! ใบหน้าที่เคยสวยสง่าบัดนี้ซีดเผือดราวกับศพ รินลดายิ้มหวานให้พี่สาวด้วยความเวทนา ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลงไปเบื้องล่าง "ดูเหมือนว่า 'กรรม' จะไม่รอให้เราตัดสินแล้วนะคะพี่มินตรา... เพราะคนที่พี่คิดว่าจ้างมาให้กำจัดริน เขาเดินขึ้นมาหาพี่ด้วยตัวเองแล้วค่ะ" ร่างหนึ่งก้าวผ่านประตูเข้ามาในห้องนั้น... มันไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน นอกจากชายคนที่มินตราเชื่อว่าได้ตายไปแล้วในการปิดปากครั้งล่าสุด และในมือของเขา ไม่ใช่มีดหรือปืน แต่มันคือบันทึกเล่มหนึ่งที่มินตราเคยทำหายไปเมื่อสิบปีก่อน—บันทึกที่บันทึกรอยเลือดและรอยแค้นทั้งหมดเอาไว้! มนตรากรรมสะท้อนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามบทชีวิตอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกันนะคะ