บทที่ 38

“ของชิ้นนี้... ไม่ควรจะมีใครได้รับรู้นอกจากคนตายนะคะ คุณมินตรา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยียบนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานหรู ร่างของชายหนุ่มที่มินตราเคยส่งคนไป ‘จัดการ’ จนสิ้นซากเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้เขายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ แผ่นหลังกว้างนั้นดูแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยร่องรอยของการผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ในมือของเขาคือสมุดปกหนังสีเข้มที่เปรอะเปื้อนรอยด่างดวงของกาลเวลา—บันทึกที่รินลดาเฝ้าหามาตลอดชีวิต มินตรากำชายกระโปรงผ้าไหมของตนแน่นจนมือสั่น สายตาที่เคยจองหองและเต็มไปด้วยอำนาจวาสนาสั่นระริกราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เธอพยายามรักษามาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์เอาไว้ แต่ละอองเหงื่อที่ซึมตามไรผมกลับทรยศความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน “แก... แกเป็นผีหรือคนกันแน่” มินตราเค้นเสียงถาม มือที่ถือแก้วไวน์สั่นจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพง ชายผู้นั้นขยับรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมความอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มของเพชฌฆาตที่กำลังรอคอยเวลาเชือดเฉือน “ผีหรือคนไม่สำคัญหรอกครับ... ที่สำคัญคือ ในบันทึกเล่มนี้มีชื่อของใครบ้าง ที่ผมกำลังจะเปลี่ยนจาก ‘คนที่มีลมหายใจ’ ให้กลายเป็น ‘ตำนานที่ถูกลืม’” รินลดาที่แอบซุ่มมองอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยแทบหยุดหายใจ เธอเห็นดวงตาของมินตราเบิกกว้างขึ้นเมื่อชายคนนั้นค่อยๆ เปิดหน้าสมุดออก แสงไฟจากโคมระย้ากระทบกับข้อความในบันทึกที่สะท้อนถึงรอยแค้นที่เคยถูกฝังกลบไว้ “คุณหลวงธนา...” รินลดาพึมพำชื่อชายหนุ่มผู้เป็นคู่คิดของเธอเบาๆ ในใจ ขณะที่เขายืนอยู่อีกมุมมืดของห้อง คอยสังเกตการณ์อย่างใจเย็น มือที่วางอยู่บนด้ามปืนพกในเสื้อสูทของเขาขยับเล็กน้อยราวกับเตรียมพร้อมจะขยับเข้ามาแทรกแซงทุกเมื่อ มินตราหัวเราะเสียงแห้ง “คิดว่าแค่บันทึกเล่มเดียวจะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ? กฎหมายหรือความยุติธรรมน่ะ มันเป็นแค่เรื่องที่พวกคนอ่อนแอใช้ปลอบใจตัวเอง คนอย่างฉันถือไพ่เหนือกว่าเสมอ” “กฎหมายน่ะอาจจะจัดการคุณไม่ได้ แต่ความจริงน่ะ... มันมีน้ำหนักมากกว่าที่คุณคิดนะคะ” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังก้องขึ้นจากเงามืด รินลดาตัดสินใจก้าวออกมาจากมุมมืดนั้น เธอไม่ได้สวมชุดนอนผ้าไหมสีหวานอย่างทุกที แต่สวมชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูราวกับชุดไว้ทุกข์ให้แก่ความเลวร้ายที่มินตราเคยก่อไว้ แววตาของรินลดาวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปี มินตราหันขวับมามองน้องสาวต่างสายเลือดด้วยความตื่นตะลึง “รินลดา! แก... แกแอบอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!” “ตั้งแต่ตอนที่คุณตัดสินใจพรากทุกอย่างไปจากฉันยังไงล่ะคะ พี่สาวผู้แสนดี” รินลดาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เสียงส้นเข็มสูงกระแทกกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น “ขอบคุณนะคะที่ดูแลบันทึกเล่มนี้ให้ฉันมานานหลายปี แต่วันนี้... ถึงเวลาที่ฉันต้องทวงความยุติธรรมด้วยมือของฉันเองแล้ว” ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแทบขาดสะบั้น มินตราพยายามจะหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ แต่รินลดากลับเร็วกว่า เธอคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะข้างๆ กวาดลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสนั่นราวกับเสียงสัญญาณแห่งความตายที่เพิ่งเริ่มต้น “พี่คิดว่าฉันจะปล่อยให้พี่เดินออกไปจากห้องนี้อย่างคนบริสุทธิ์งั้นเหรอคะ?” รินลดาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูมินตราที่ยืนตัวแข็งทื่อ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวมินตราดูน่าสะอิดสะเอียนสำหรับเธอในนาทีนี้ “กรรมที่พี่สร้างไว้ มันถึงเวลาต้องส่งใบเสร็จมาเก็บเงินแล้วนะคะ” ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังเข้าสู่จุดเดือด ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ทิ้งให้ทุกคนตกอยู่ในความมืดมิดสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างช้าๆ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนเพียงคนเดียว แต่เป็นเสียงของรองเท้าบูทหลายคู่ที่ล้อมรอบห้องทำงานนี้เอาไว้ ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจดังมาจากข้างหลังมินตรา “ความลับของบันทึกเล่มนี้... ไม่ได้จบแค่เรื่องของคุณหรอกนะ มินตรา แต่มันยังรวมถึงคนที่คุณพยายามก้มหัวรับใช้... มาตลอดสิบปีที่ผ่านมา!” มินตราตัวสั่นสะท้านเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับจากความมืด ก่อนที่แสงไฟจากไฟฉายจะสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา... ใบหน้าที่ทำให้รินลดาต้องผงะถอยหลังด้วยความช็อกสุดขีด เพราะเขาคือคนที่เธอคิดว่าตายไปตั้งแต่วันแรกที่เธอเริ่มแผนการล้างแค้น... เขาคือ ‘พ่อ’ ของเธอที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับทั้งหมด! หวังว่าตอนที่ 38 นี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะและติดตามความเข้มข้นของรอยแค้นจารึกเลือดต่อไปนะคะ ขอบพระคุณจากใจค่ะ มนตรากรรมสะท้อน