บทที่ 39

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้... หรือจะให้ฉันเป็นคนลั่นไกแทนคุณคะ คุณพ่อ?” เสียงของรินลดาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนน่าขนลุก เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของโกดังร้าง กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาในจมูก แต่รินลดาไม่แม้แต่จะกระพริบตา แม้ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจะยังคงจ่อแนบอยู่ที่ขมับของมินตรา ซึ่งตอนนี้ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเข้มที่ยืนถือปืนอยู่นั้นค่อยๆ ขยับออกมาจากมุมมืด แสงไฟฉายที่ตกอยู่บนพื้นสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านโหนกแก้ม ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่รินลดาเคยจดจำได้ว่าเป็นดวงตาแห่งความเมตตา บัดนี้มันกลับแข็งกร้าวและไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ “รินลดา...” เสียงแหบพร่าของชายผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ราวกับเสียงของคนที่ไม่ได้ใช้ชีวิตในโลกของความจริงมานานหลายปี “แกเปลี่ยนไปมากนะ... กลายเป็นปีศาจที่ช่ำชองการล้างแค้นได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้เชียวหรือ” รินลดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับว่างเปล่า “ถ้าดิฉันเป็นปีศาจ พ่อก็คงเป็นผู้สร้างที่ล้มเหลวที่สุดในประวัติศาสตร์นะคะ หายตัวไปพร้อมความลับทิ้งให้ดิฉันต้องเป็นเหยื่อให้ยัยมินตราเหยียบย่ำมานับครั้งไม่ถ้วน... แล้ววันนี้จะกลับมาเพื่ออะไรคะ? มาเพื่อจบชีวิตคนที่พ่อเคยรัก หรือมาเพื่อปกป้องสิ่งที่พ่อเคยสร้างขึ้นมาด้วยเลือด?” “ฉันไม่ได้มาเพื่อใครทั้งนั้น!” เขาร้องลั่น ปืนในมือสั่นไหวเล็กน้อย “ฉันแค่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน... และคนที่ขัดขวางฉัน แม้แต่แก... รินลดา... ก็ไม่มีสิทธิ์รอด!” มินตราที่ถูกใช้เป็นตัวประกันเริ่มได้สติ เธออาศัยจังหวะที่คนเป็นพ่อกำลังเสียสมาธิ กัดฟันแน่นแล้วเหยียบลงบนเท้าของชายผู้นั้นสุดแรง ก่อนจะสะบัดตัวหลุดออกมาได้สำเร็จ เธอกระเสือกกระสนมาหลบหลังรินลดา ราวกับลืมเลือนไปชั่วขณะว่ารินลดาก็คือศัตรูตัวฉกาจของเธอเช่นกัน “รินลดา! จัดการเขาเลย! เขาเสียสติไปแล้ว!” มินตรากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก รินลดาเหลือบมองพี่สาวต่างสายเลือดด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับพ่อแท้ๆ ของเธออีกครั้ง “คุณหลวงธนาส่งข่าวมาบอกดิฉันแล้วว่าพ่อไม่ได้หายไปไหน แต่พ่อไปซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตระกูลที่พ่อเป็นคนทรยศเองกับมือ... พ่อรับเงินจากครอบครัวมินตราเพื่อหักหลังตระกูลเรา ใช่ไหมคะ?” ชายวัยกลางคนชะงักไป ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มสั่นไหว เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “แกคิดว่าการล้างแค้นของแกจะทำให้ชีวิตแกดีขึ้นงั้นหรือรินลดา? ทุกคนที่แกกำลังจะล้ม... ทุกคนที่แกกำลังจะทำลาย... แกกำลังเผาบ้านที่แกอาศัยอยู่ทิ้งทั้งหลัง!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังมาจากรอบทิศทาง แสงไฟจากไฟฉายหลายดวงสาดส่องเข้ามาในโกดังจนสว่างจ้า รินลดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคุณหลวงธนาเดินนำกลุ่มชายฉกรรจ์เข้ามา แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายที่เดินตามหลังคุณหลวงธนามา... คือทนายความเก่าแก่ของตระกูลที่เธอคิดว่าเสียชีวิตไปพร้อมกับพ่อเมื่อสิบปีก่อน! “เกมนี้มันไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ รินลดา” คุณหลวงธนาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยอำนาจ “พ่อของเธอไม่ได้มาเพื่อฆ่าใคร แต่มันคือแผนการที่พ่อของเธอวางไว้ร่วมกับคนเหล่านั้น เพื่อเปลี่ยนสถานะการครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเธอให้เป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ก่อนที่เธอจะทันได้รู้ตัวว่าเธอไม่ได้เป็นทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่” รินลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เธอหันไปมองพ่อของเธอที่เริ่มลดปืนลงช้าๆ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าตอนถือปืนเสียอีก เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ หยุดลงตรงหน้าเพียงคืบเดียวแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “คนที่เราต้องระวังไม่ใช่ยัยมินตรา... แต่คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแกตอนนี้ต่างหาก รินลดา” รินลดาสะดุ้งเฮือก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองคุณหลวงธนาที่ยืนนิ่งสงบ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงกดชัตเตอร์ปืนพกกระบอกเล็กจากด้านหลังของเธอเองก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบที่แสนคุ้นเคยจากคนข้างหลังที่เธอมองข้ามมาตลอด “ขอบคุณที่เปิดทางให้เราได้รวบรวมเบี้ยทุกตัวมาไว้ในกระดานนี้นะคะ... คุณน้องสาวที่น่ารัก” มินตราไม่ได้ตื่นกลัวอีกต่อไป เธอยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังรินลดา ปืนในมือของเธอกำลังจ่ออยู่ที่แผ่นหลังของรินลดาอย่างมั่นคง ในขณะที่คุณหลวงธนาค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกไปยืนเคียงข้างพ่อของรินลดาอย่างเปิดเผย รินลดาตัวเย็นวาบ เมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เธอทำมาทั้งหมด... ทุกแผนการที่เธอทุ่มเทชีวิตให้... มันเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่คนเหล่านี้ร่วมมือกันวางไว้เพื่อหลอกล่อให้เธอเปิดเผยความลับทั้งหมดของตระกูลออกมา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของรินลดาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเผยธาตุแท้ที่แท้จริงของทุกคนนะคะ!