รอยร้าวในบ้าน

“จดหมายฉบับนี้... พี่มินตราได้รับมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือคะ?” เสียงของรินลดาเรียบเรื่อย ราวกับกำลังถามถึงดินฟ้าอากาศ ทว่าแววตาที่จ้องมองกระดาษแผ่นเก่าในมือของมินตรากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบน้ำตาล รินลดาขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอ่อนหวานจนมินตราเผลอชะงักไปชั่วครู่ มินตรากระชากจดหมายกลับมา กำไว้แน่นจนขอบกระดาษยับย่น “มันไม่ใช่เรื่องของเธอ รินลดา... และอย่าได้สะเออะมายุ่งกับของส่วนตัวของพี่อีก จำไว้ว่าที่นี่ใครคือเจ้าของที่แท้จริง” รินลดาวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่มันกลับดังก้องไปทั่วโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติ เธอไม่ได้โกรธเคือง เธอเพียงแค่โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องอาหาร ที่ซึ่งบัดนี้มีเพียงความเงียบงันและสายตาหวาดระแวงของเหล่าคนรับใช้ที่ยืนหลบมุมอยู่ “พี่มินตราคะ... ของส่วนตัวที่แม่แท้ๆ ของรินเขียนทิ้งไว้ก่อนตาย แต่มันกลับมาอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของพี่ ทั้งที่ท่านเสียชีวิตไปก่อนที่พี่จะเข้าบ้านนี้ด้วยซ้ำ แบบนี้ไม่เรียกว่าเรื่องของรินได้หรือคะ?” น้ำเสียงนั้นสั่นไหวเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร แต่ความจริงในใจรินลดากลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง เธอเห็นแล้ว... เห็นความตระหนกที่พาดผ่านดวงตาคู่สวยของมินตรา “เธอ... เธอพูดบ้าอะไรของเธอ!” มินตราลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ครูดกับพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยความใจดีบัดนี้เริ่มบิดเบี้ยว “ไอ้สมัน! ใครอนุญาตให้พวกแกยืนฟังตรงนั้น ออกไปให้หมด!” คนรับใช้ที่กำลังเช็ดถูแจกันอยู่รีบวางมือแล้วล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว ทว่ารินลดากลับไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอหันไปสบตากับ ‘ป้าชื่น’ แม่บ้านเก่าแก่ที่กุมความลับของตระกูลไว้อีกคน ด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง “พี่มินตราคะ ใจเย็นๆ สิคะ” รินลดาเอ่ยพลางเอื้อมมือไปแตะแขนอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา “รินก็แค่สงสัย... ทำไมป้าชื่นถึงต้องทำหน้าซีดเผือดตอนที่เห็นรินถือซองจดหมายนั่นด้วยล่ะคะ หรือว่า... ป้าชื่นเองก็รู้เห็นว่าทำไมจดหมายของแม่รินถึงไปอยู่ในมือพี่ได้” มินตราหันไปมองป้าชื่นทันที สายตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด “ป้าชื่น! ป้าเอาเรื่องของฉันไปเล่าให้เด็กนี่ฟังใช่ไหม!” “ไม่นะคะคุณหนูมินตรา! ดิฉันสาบานได้ ดิฉันไม่เคยพูด...” ป้าชื่นหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว รินลดามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย นี่คือจุดเริ่มต้นของการพังทลาย ความเชื่อใจที่เคยร้อยรัดคนในบ้านนี้ไว้ด้วยกัน เริ่มร้าวฉานด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยที่เธอเพิ่งหว่านลงไป เธอรู้ดีว่ามินตราเป็นพวกระแวงง่ายและไม่ไว้ใจใครอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อถูกกดดันด้วยความลับที่ไม่มีใครควรจะรู้ มินตราจะไม่มีทางหันไปทางไหนได้อีกนอกจากทำลายคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด “รินไม่ได้จะใส่ร้ายใครนะคะ” รินลดาพูดทิ้งท้ายพลางลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “แต่พี่มินตราคะ... ในบ้านที่ความลับถูกเก็บไว้ใต้พรม ยิ่งเดินระวังเท่าไหร่ ฝุ่นมันก็ยิ่งฟุ้งกระจายออกมานะคะ บางที... คนที่เราคิดว่าซื่อสัตย์ที่สุด อาจจะเป็นคนทรยศเราได้ง่ายที่สุดก็ได้” เธอก้าวเดินออกมาจากห้องอาหารอย่างช้าๆ ทิ้งให้มินตรายืนจ้องมองป้าชื่นด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง ในใจของรินลดาเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง เธอเดินตรงไปยังสวนหลังบ้าน ซึ่งคุณหลวงธนารออยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ชายหนุ่มเพียงแค่ส่งสายตาถามถึงผลลัพธ์ รินลดาส่งยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานซ่อนอยู่เลยแม้แต่น้อย “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนค่ะคุณหลวง” รินลดาเอ่ยเบาๆ “วันนี้มินตราจะนอนไม่หลับ และพรุ่งนี้... เธอจะเริ่มจัดการคนในบ้านของตัวเองทีละคน” ทว่า ในจังหวะที่รินลดากำลังจะก้าวเท้าออกจากเขตสวน เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา เมื่อเธอรับสาย เสียงปลายทางที่ดังกลับมากลับทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “รินลดา... ถ้าอยากรู้ว่าพ่อเธอตายด้วยน้ำมือใครจริงๆ เย็นนี้ไปพบฉันที่หลังสุสานเก่าที่เธอรู้จักดี... ห้ามพาใครไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความลับเรื่องการย้อนเวลานี้ จะถูกเปิดเผยแก่ทุกคนที่เธอรัก” มือของรินลดาเย็นเฉียบ จดหมายฉบับนั้นในมือนำพาเธอมาสู่เกมการแก้แค้น แต่นี่กลับกลายเป็นกับดักที่เธอยังไม่ทันตั้งตัวว่าใครเป็นคนขึงสายไว้ เธอหันไปมองคุณหลวงธนาที่ยังคงยืนนิ่งเงียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มหม่นแสงลงของเย็นวันใหม่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ