บทที่ 28

“หมากตานี้... พี่มินตราเดินรุกฆาตเร็วกว่าที่รินคิดไว้เยอะเลยนะคะ” รินลดาวางแก้วน้ำชาที่ยังคงควันกรุ่นลงบนโต๊ะหินอ่อนเบาแรง ทว่าเสียงกระทบของถ้วยกระเบื้องเคลือบกลับดังก้องในโสตประสาทของคนทั้งห้อง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับมินตราที่นั่งเยื้องอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้าของเธอ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบพัดขนนกขึ้นมาโบกช้าๆ ราวกับกำลังขับกล่อมงูพิษให้หลับใหล “รินพูดอะไรของเธอกันคะ พี่ก็แค่ทำตามหน้าที่... ในฐานะพี่สาวที่หวังดีต่อตระกูล เธอก็รู้ไม่ใช่หรือว่ารอยด่างพร้อยเพียงนิดเดียว ก็อาจทำให้เพชรที่เจียระไนมาอย่างดี กลายเป็นแค่เศษแก้วไร้ค่าได้” “หวังดี...” รินลดาพึมพำ ทวนคำนั้นซ้ำอย่างช้าๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “คำนี้มีความหมายกว้างขวางเหลือเกินนะคะ พี่มินตรา ความหวังดีที่พ่วงมาด้วยหลักฐานเท็จในแฟ้มเอกสารชุดนั้น รินเกรงว่ามันจะหนักเกินกว่าที่คนเป็นพี่จะแบกรับไว้เพียงลำพัง” บรรยากาศในห้องรับรองเงียบงันลงทันที อุณหภูมิรอบกายดูเหมือนจะลดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบ มินตราหยุดพัด มือที่ถือพัดชะงักค้างไปเพียงครู่เดียว ก่อนที่ใบหน้าหวานซึ้งจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่ไร้ความปรานี “เธอฉลาดขึ้นนะริน... แต่ก็นั่นแหละ ความฉลาดที่เกินตัวมักพาหายนะมาให้เสมอ” มินตราโน้มตัวเข้าไปใกล้ “อย่าลืมสิว่าวันนี้เธอไม่ได้ยืนอยู่ในจุดที่เธอจะต่อรองอะไรได้อีกแล้ว ธนาที่เธอไว้ใจนักหนา เขาไม่ได้อยู่ข้างเธออย่างที่เธอวาดฝันหรอกนะ” รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบดั่งน้ำนิ่ง แต่ในใจของเธอกลับกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง คำพูดของมินตราสะกิดเข้าที่จุดเปราะบางที่สุด—คุณหลวงธนา... ชายผู้ที่เธอเคยเชื่อว่าเป็นพันธมิตรคนสุดท้าย แต่ทว่าท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาในค่ำคืนที่ผ่านมา รวมถึงจดหมายที่หายไปจากตู้เซฟ มันกำลังตอกย้ำทฤษฎีเลวร้ายที่สุด “คุณหลวงธนาเขามีวิธีจัดการกับ 'หมาก' ของเขาในแบบของเขาค่ะ” รินลดาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนตักขึ้นมา “แต่พี่มินตราคะ... พี่ลืมไปหรือเปล่าว่าหมากที่ถูกทิ้งไว้นอกกระดาน บางครั้งก็สามารถหวนกลับมาล้มกระดานได้ทุกเมื่อ” มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่รินลดาสไลด์ซองเอกสารไปตรงกลางโต๊ะ ทันทีที่มินตราเห็นภาพถ่ายที่โผล่ออกมาเพียงครึ่งใบ ใบหน้าของผู้หญิงที่แสร้งทำตัวเป็นนักบุญก็ซีดเผือดลงจนเห็นได้ชัด “เธอไปเอามาจากไหน...” เสียงของมินตราเริ่มสั่นพร่า “มันไม่ได้สำคัญว่ารินได้มาจากไหน” รินลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเธอทาบทับลงบนตัวมินตรา “สำคัญที่ว่า ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคนในตระกูลใหญ่ หรือถึงมือตำรวจ... คิดว่าหน้ากากของพี่จะยังติดแน่นอยู่บนใบหน้าได้อีกนานแค่ไหนคะ?” มินตรากัดริมฝีปากแน่น มือจิกเข้าหากันจนเล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อ “รินลดา! เธออย่าคิดว่าเธอจะชนะ! ธนาเขาหลอกใช้เธอ เขาไม่ได้รักเธอจริงๆ หรอก เขาแค่ต้องการสมบัติของตระกูลเรา!” “ถึงเขาจะหลอกใช้ริน... แต่นั่นก็ดีกว่าการที่รินต้องกลายเป็นคนโง่ให้พี่จูงจมูกมาตลอดสิบปี” รินลดาก้มลงกระซิบข้างหูของพี่สาวต่างสายเลือดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึก “ยินดีด้วยนะคะพี่มินตรา เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง” รินลดาหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่แล้วจังหวะที่มือเธอกำลังจะแตะลงบนลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “คุณพูดถูกครึ่งหนึ่งนะ รินลดา” รินลดาสะดุ้งเฮือก เธอค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าอีกด้านหนึ่ง—คุณหลวงธนา เขายืนอยู่ในเงามืดของมุมห้อง ในมือถือปืนพกกระบอกเล็กที่เล็งตรงมาที่รอยแยกของประตู ไม่ใช่ที่เธอ แต่เป็นที่จุดที่มินตรานั่งอยู่ “แต่ผมไม่เคยคิดจะ 'หลอกใช้' คุณหรอกนะรินลดา... ผมแค่ต้องการ 'กำจัด' ขยะที่ขวางทางเราทิ้งไปเสียที” ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันทำอะไร ประตูห้องอีกด้านหนึ่งก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงชราผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูล—คุณย่าสมร—ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ถมึงทึง ดวงตาคู่ฝ้าฟางกวาดมองทั้งสามคนในห้องก่อนจะหยุดลงที่ซองเอกสารบนโต๊ะ “ใครก็ได้... ช่วยบอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้ และทำไมฉันถึงเห็นตราประทับของตระกูลเรา อยู่ในมือของคนทรยศพวกนี้!” คุณย่าสมรชี้ไม้เท้าไปที่ทั้งสามคน มือสั่นเทาด้วยความโกรธจัด ในขณะที่รินลดารู้สึกราวกับพื้นดินใต้เท้ากำลังถล่มลงมา เมื่อเห็นว่าในมือของคุณย่าไม่ได้ถือเพียงไม้เท้า แต่ยังถือแฟ้มเอกสารลับที่ควรจะถูกทำลายไปแล้ว... แฟ้มที่ระบุชัดเจนว่าคนที่สั่งฆ่าพ่อแม่ของเธอจริงๆ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คุณหลวงธนา' ที่เธอกำลังยืนอยู่ข้างๆ นี้เอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความแค้นที่ไม่มีวันดับมอดไปพร้อมกับ "มนตรากรรมสะท้อน" นะคะ