บทที่ 29

"พี่มินตราคะ... รอยช้ำที่ข้อมือพี่นั่น มันเกิดจากความผิดพลาดของใครกันแน่ ระหว่าง 'ผู้กระทำ' หรือ 'ผู้สมรู้ร่วมคิด' ที่คอยส่งซิกบอกทางให้เขาลงมือ?" รินลดาวางถ้วยชาเซรามิกราคาแพงลงบนจานรองจนเกิดเสียงดังกริ๊กเบาๆ แต่มันกลับฟังดูบาดลึกเหมือนเสียงใบมีดกรีดลงบนความเงียบภายในห้องรับแขกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกมะลิแห้ง เธอนั่งไขว่ห้างด้วยกิริยาที่อ่อนช้อย ทว่าดวงตาเรียวรีคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววความไร้เดียงสาที่เคยเป็นจุดอ่อนของเธอในอดีต มินตราที่นั่งฝั่งตรงข้ามชะงักมือที่กำลังถือช้อนเงินค้างไว้ ใบหน้าที่มักจะฉาบด้วยความใจดีและเมตตาเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ที่มุมปาก เธอค่อยๆ วางช้อนลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวต่างสายเลือดด้วยแววตาที่พยายามประคองความเยือกเย็นเอาไว้ "รินพูดเรื่องอะไรคะ พี่ไม่เห็นจะเข้าใจเลย" มินตราแค่นยิ้ม มือที่สั่นระริกใต้โต๊ะถูกซ่อนไว้ภายใต้ผ้าลูกไม้สีขาว "พี่ก็แค่... สะดุดล้มตอนจัดการเรื่องงานให้คุณพ่อเท่านั้นเอง" "สะดุดล้มรุนแรงขนาดต้องสั่งตัดชุดแขนยาวมาปิดรอยเขียวช้ำเลยหรือคะ?" รินลดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เธอกดเสียงต่ำลงแต่ทว่าชัดเจนทุกพยางค์ "น่าเสียดายนะคะที่กำแพงของบ้านเรามันเก็บความลับได้ไม่ดีเท่าคนในบ้าน... หรือพี่จะให้รินไปถาม 'คนของพี่' ที่อยู่ในห้องใต้ดินเสียหน่อยว่า เขาได้รับคำสั่งให้ทุบตีพี่ เพื่อสร้างหลักฐานเท็จให้คนทั้งบ้านสงสาร... หรือเขาทำเกินกว่าที่พี่สั่งกันแน่?" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะอึดอัดขึ้นฉับพลัน มินตราเม้มปากแน่นจนซีดเผือด เธอรู้ดีว่ารินลดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เด็กสาวที่เธอเคยบงการได้ตามใจนึกอีกต่อไป รินลดากลายเป็นสัตว์ร้ายในคราบกุลสตรีที่รู้จุดอ่อนของเธอทุกตารางนิ้ว "ริน... เธอเปลี่ยนไปมากนะ" มินตราเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนหวานแกมประชด "ความแค้นมันทำให้เธอสวยขึ้น แต่ก็น่ากลัวจนพี่แทบจำไม่ได้ว่านี่คือน้องสาวที่พี่เคยรักและปกป้อง" "รัก... และปกป้อง?" รินลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยความเวทนาจนมินตราต้องกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ "ถ้าความรักของพี่คือการผลักให้รินไปอยู่ในนรกทั้งเป็นเพื่อแลกกับความสุขบนกองเงินกองทองของพี่ รินขอเป็นคนบาปที่น่ากลัวในสายตาพี่ดีกว่าต้องเป็นคนดีที่ไร้สมองแบบเดิมค่ะ" รินลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมไปทางด้านหลังของมินตรา ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่สั่นระริก "เก็บแรงไว้เถอะค่ะพี่มินตรา เพราะสิ่งที่พี่กำลังจะเผชิญหลังจากนี้ มันจะไม่ใช่แค่รอยช้ำบนผิวหนัง แต่มันคือการที่ทุกอย่างที่พี่ครอบครองไว้ จะค่อยๆ แตกสลายหายไป... เหมือนเศษแก้วที่ถูกบดขยี้ด้วยมือของรินเอง" มินตราตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของรินลดา ก่อนที่หญิงสาวจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่ชวนให้ขนลุกซู่ ทว่าในวินาทีที่รินลดาผลักประตูออกไปสู่ระเบียง เงาสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มก็ปรากฏตัวขึ้น เขาคือคุณหลวงธนา ผู้ชายที่เป็นเสมือนเงาตามตัวของเธอเสมอมา เขาส่งสัญญาณมือให้รินลดาเงียบเสียงก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ "จัดการได้เรียบร้อยแล้วครับ" เสียงกระซิบของคุณหลวงธนาราบเรียบแต่ทว่าเยือกเย็น "หลักฐานที่คุณมินตราพยายามทำลายทิ้งถูกกู้คืนมาได้ครบถ้วน และที่สำคัญ... คนของเธอที่เธอคิดว่ากำลังกักขังไว้ในห้องใต้ดิน ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ข้างเธอแล้วครับ" รินลดาชะงัก เธอหันมามองคู่คิดของเธอด้วยแววตาที่เป็นประกาย "หมายความว่ายังไงคะ?" "เขาหนีออกมาได้แล้วครับ และเขากำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ เพื่อจะมาบอกความจริงทั้งหมด... กับคุณพ่อของคุณ" หัวใจของรินลดาเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นเต้นที่ความพินาศของมินตรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมเล็กจากในห้องรับแขกที่เธอเพิ่งเดินออกมาก็ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงโครมครามของแจกันโบราณที่แตกกระจายบนพื้น รินลดาหันขวับกลับไป และสิ่งที่เห็นผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่คือ มินตราที่กำลังก้มกราบใครบางคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยท่าทีลนลานตัวสั่นเทา นั่นไม่ใช่คุณพ่อ... แต่เป็น 'ชายปริศนา' ที่สวมหน้ากากครึ่งหน้า ผู้ซึ่งรินลดาเคยเห็นเพียงในฝันร้ายของเธอเท่านั้น! เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างองอาจ ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้รินลดาต้องหน้าซีดเผือดลงทันที "ถ้าอยากให้ความลับที่ว่า 'ใครคือฆาตกรตัวจริงในคืนนั้น' หายไปตลอดกาล... ก็จงหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมา แล้วแทงน้องสาวของเธอเสียตอนนี้ มินตรา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามบทสรุปของความแค้นที่ไม่มีวันดับมอดไปพร้อมกับ "มนตรากรรมสะท้อน" นะคะ