บทที่ 46

กลิ่นหอมกรุ่นของชาเอิร์ลเกรย์ลอยอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของคราบน้ำตาในอดีตที่ฝังรากลึก รินลดาก้าวเท้าช้าๆ ส้นรองเท้าหนังแท้กระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง เธอยกเรียวปากขึ้นแย้มยิ้มอย่างงดงาม ราวกับกุหลาบงามที่เพิ่งเบ่งบานรับหยาดน้ำค้าง ทว่าหนามแหลมคมกลับซ่อนอยู่ภายใต้กลีบสีหวานนั้นอย่างแนบเนียน สายตาคู่คมกริบกวาดมองร่างของมินตราที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวบนโซฟาตัวหรู โดยมีผู้กองหนุ่มและเจ้าหน้าที่ตำรวจยืนล้อมรอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สวัสดีค่ะผู้กอง... ดิฉันรอต้อนรับพวกท่านอยู่พอดีเลยค่ะ" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยขึ้น ทว่ากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก มินตราเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและตื่นตระหนก ร่างกายของพี่สาวต่างสายเลือดสั่นเทิ้มจนเครื่องประดับเพชรบนตัวกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง "ริน... รินลดา! แกมันนังปีศาจ แกใส่ร้ายฉัน!" มินตรากรีดร้องออกมาด้วยความคุ้มคลั่ง พยายามจะพุ่งตัวเข้ามาหาแต่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งกดไหล่ให้นั่งลงตามเดิม รินลดาเพียงแต่เอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววขบขันระคนสมเพช เธอเดินเข้าไปใกล้ชิดอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้มินต้ารู้สึกหายใจไม่ออก "ใส่ร้ายหรือคะพี่มินตรา..." รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รากำลังปลอบประโลมเด็กน้อย "สิ่งที่ดิฉันนำมามอบให้ผู้กองในวันนี้ เป็นเพียง 'หลักฐาน' เล็กๆ น้อยๆ ที่พี่อุตส่าห์ทิ้งร่องรอยเอาไว้ด้วยความประมาทต่างหากล่ะคะ บัญชีลับที่ใช้ถ่ายโอนเงินของบริษัท หรือแม้แต่เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่พี่แอบอ้างลายเซ็นของคุณพ่อ... สิ่งเหล่านี้ล้วนพูดความจริงด้วยตัวของมันเองทั้งนั้นนะคะ" ผู้กองหนุ่มยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้มินตราดู พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณมินตราครับ ทางเรามีหมายจับในข้อหายักยอกทรัพย์ ฉ้อโกง และมีส่วนพัวพันกับการปลอมแปลงเอกสารทางราชการ เชิญคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยครับ" มินตราเบิกตากว้าง หันรีหันขวางราวกับคนจนตรอก ในวินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาทางประตูห้องโถง ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยร่องรอยแห่งความสะใจ—คุณหลวงธนา "คุณธนา! ช่วยฉันด้วยค่ะ! คุณก็รู้ว่านังนี่มันตลบตลาดแค่ไหน!" มินตราพยายามตะโกนเรียกชื่อผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าอยู่ภายใต้กำมือมาตลอด คุณหลวงธนาก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินลดา เขาปรายตามองมินตราด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ถอดแบบมาจากหญิงสาวข้างกายไม่มีผิดเพี้ยน "น่าเสียดายจริ งๆ นะครับคุณมินตรา..." คุณหลวงธนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าขนลุก "คนที่ตลบตะแลงและพยายามเล่นละครมาตลอดหลายปี... คือตัวคุณเองต่างหากล่ะครับ และผม... ก็ยินดีเหลือเกินที่ได้เห็นฉากอวสานของละครฉากนี้" รินลดายื่นมือไปจับแขนของคุณหลวงธนาอย่างสนิทสนม เธอปราบปลื้มกับภาพตรงหน้าเสียจนแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ความแค้นที่สุมอกมาเนิ่นนานนับแรมปี บัดนี้ดอกผลแห่งการแก้แค้นกำลังเบ่งบานเป็นสีเลือด รสชาติของชัยชนะช่างหอมหวานและเย้ายวนใจยิ่งกว่าสิ่งใด มินตราถูกใส่กุญแจมือ ร่างที่เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำคนอื่นมาตลอดทรุดฮวบลงกับพื้น เธอแหงนมองน้องสาวต่างสายเลือดด้วยความแค้นฝังหุ่น "แกไม่มีวันมีความสุขหรอก... รินลดา! กรรมที่แกทำกับฉัน แกจะต้องชดใช้!" "กรรมหรือคะ..." รินลดาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ดิฉันไม่ได้กำลังสร้างกรรมหรอกค่ะพี่มินตรา... ดิฉันกำลังทำหน้าที่เป็น 'ผู้ทวงคืนความยุติธรรม' ต่างหากล่ะคะ และจำไว้เถอะค่ะว่า สิ่งที่คุณกำลังได้รับในวันนี้... เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" ตำรวจคุมตัวมินตราออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอ้างว้างที่เกาะกุมจิตใจของอดีตพี่สาวผู้เคยยิ่งใหญ่ รินลดายืนมองแผ่นหลังนั้นเดินลับตาไป ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมฝาดของชาผสมผสานกับความสะใจในอก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหันไปสบตากับคุณหลวงธนาเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะครั้งแรก เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของระเบียงด้านนอก—แปะ แปะ แปะ... รินลดาและคุณหลวงธนาชะงักกึกพร้อมกัน ทั้งคู่หันขวับไปมองยังทิศทางนั้นทันทีด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าก้าวออกมาจากเงาจันทร์ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ปีกหมวกปานามา แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้น... กลับทำให้เลือดในกายของรินลดาเย็นเฉียบลงในทันที "ช่างเป็นเกมการแก้แค้นที่งดงามและเลือดเย็นเสียจริงครับ คุณรินลดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีขาวปริศนามาตรงหน้าเธอ "แต่ดูเหมือนว่า... คุณจะลืมเช็คบิลกับ 'เจ้าหนี้ตัวจริง' คนนี้ไปเสียแล้วกระมังครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางล้างแค้นไปกับรินลดาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ