บทที่ 47

กลิ่นอายจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ผสมความเย็นเยียบของห้องรับรองส่วนตัวในโรงแรมหรูใจกลางกรุง ช่างเป็นฉากหลังที่เหมาะสมเสียเหลือเกินสำหรับการชำระสะงอกบัญชีเลือดที่ยังค้างคา ซองเอกสารสีขาวนวลที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใสสะท้อนเงาใบหน้าเรียบเฉยของรินลดา ราวกับมันเป็นตัวแทนของยมทูตที่มารับจำนองดวงวิญญาณ รินลดาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองซองเอกสารนั้น เปลือกตาที่แต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีนู้ดเข้มกะพริบช้าๆ อย่างใช้ความคิด รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่คนสนิทต่างรู้ดีว่ามันอันตรายยิ่งกว่าหยดพิษงูเห่า "เจ้าหนี้ตัวจริงงั้นหรือคะ..." เสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยทวนคำ เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่ทุกข์ร้อน "น่าแปลกเสียจริงนะคะ ดิฉันคิดว่าดิฉันสะสางบัญชีกับคนตระกูลนั้นจนเกลี้ยงเกลา ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกฝังดินเสียอีก หรือว่า... จะยังมีสุนัขรับใช้ตัวไหนหลงเหลืออยู่อีกหรือคะคุณภาคภูมิ" ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บประณีตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมปลาบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทึ่งแกมระแวง เขามักจะพูดเสมอว่าผู้หญิงที่ชื่อรินลดาคือภาพลวงตาที่งดงามที่สุดและอันตรายที่สุดในเวลาเดียวกัน "คุณรินลดานี่ใจร้อนเสมอเลยนะคะ..." ภาคภูมิเลื่อนซองเอกสารเข้าไปใกล้เงามือเธออีกนิด "บางที... คนที่เราคิดว่าตายไปแล้ว อาจจะแค่รอเวลาฟื้นคืนชีพขึ้นมาทวงทุกอย่างคืนก็เป็นได้ เปิดดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าเกมที่คุณกำลังสนุกสนานอยู่น่ะ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียด้วยซ้ำ" นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดงามค่อยๆ วางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน รินลดาผ่อนลมหายใจออกช้าๆ สายตาคมกริบเปลี่ยนเป้าหมายมาจ้องมองซองเอกสารสีขาวราวกับมันมีชีวิต เธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ความสงสัย—ความนิ่งงันของเธอนี่แหละที่ทำให้ภาคภูมิถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ *ติ๊ก... ติ๊ก...* เสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังดังก้องในโสตประสาท รินลดาเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาอย่างใจเย็น กลิ่นหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยแตะจมูกทันทีที่เธอใช้ปลายนิ้วฉีกผนึกกาวออก แผ่นกระดาษภาพถ่ายและเอกสารราชการแผ่นโฉนดที่ดินหลุดร่วงออกมาบางส่วน ภาพถ่ายใบแรกที่ปรากฏแก่สายตาทำให้นัยน์ตาคู่สวยไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยราวกระจกเงาไร้คลื่นลม มันคือภาพถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้แผ่นดินมานานนับปี... มินตรา ในภาพนั้น มินตราไม่ได้มีสภาพน่าเวทนาเหมือนวันที่ถูกเพลิงผลาญในเรือนพักริมน้ำ ทว่าเธอกลับยืนสง่างามอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ในต่างประเทศ ใบหน้านั้นไร้รอยแผลเป็น มีเพียงรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งผ่านมายังเลนส์กล้อง ราวกับจะเยาะเย้ยความโง่เขลาของคนที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ชนะมาตลอด "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะคะ..." ภาคภูมิเอ่ยเสียงกระซิบ ราวกับปีศาจที่กำลังพยายามโน้มน้าวใจมนุษย์ผู้หลงทาง "คนที่คุณคิดว่ากำจัดได้ราบคาบ แท้จริงแล้วเป็นแค่ 'หมากตัวปลอม' ที่คุณพี่สาวผู้แสนดีของคุณใช้ล่อเสือออกจากถ้ำ ส่วนตัวจริง... หลบหนีไปพร้อมกับสมบัติก้อนสุดท้ายและอำนาจมืดที่คุณคาดไม่ถึง" รินลดายังคงนิ่งเงียบ เธอกวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนเอกสารโฉนดที่ดินและสัญญาจำนองซ้อนกลที่ระบุชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์อย่างชัดเจน ทุกบรรทัด ทุกตัวอักษร คือหลักฐานยืนยันว่าสิ่งที่เธอทำมาตลอดหลายเดือน—การก้าวเดินไปตามเกมแก้แค้น การทำลายล้างทีละคน—แท้จริงแล้วเธอก็เป็นเพียงแค่ตัวตลกในสายตาของมินตราผู้ชisดีงามจอมปลอมคนนั้นเท่านั้น ความรู้สึกชาหนึบรุกรานไปทั่วปลายนิ้ว ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้ระเบิดออกมาเป็นเสียงกรีดร้อง แต่มันกลับก่อตัวกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากขั้วหัวใจ ไหลเวียนไปตามเส้นเลือดจนทั่วร่าง รินลดาหัวเราะออกมาเบาๆ—เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน แต่มันเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเองและประกายไฟแห่งความบ้าคลั่งที่ถูกจุดขึ้นใหม่อย่างดุร้ายยิ่งกว่าเดิม "ช่างเป็นแผนการที่แยบยลเสียจริงนะคะ..." รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาภาคภูมิ รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ปรากฏบนริมฝีปากของเธอนั้นงดงามราวกับดอกไม้พิษ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "ดิฉันชักจะเริ่มสนุกขึ้นมาเสียแล้วสิคะ... ในเมื่อเธอยังไม่ตาย งั้นครั้งนี้... ดิฉันจะส่งเธอกลับลงไปในนรกด้วยมือของดิฉันเองแบบไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิดอีกเลย" ภาคภูมิยิ้มรับอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยานั้น เขารู้ดีว่าเกมนี้ยังไม่จบ และความวินาศสันตะโรครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า ทว่า... ในวินาทีที่รินลดากำลังจะเอ่ยปากถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพิกัดกบฏของมินตรานั้นเอง เสียงเคาะประตูก็