ความจริงที่ถูกฝัง

“ถ้าฉันเป็นคุณ พี่มินตรา... ฉันคงไม่เลือกเก็บขยะที่เน่าเฟะไว้ในห้องทำงานหรอกค่ะ มันเสียบรรยากาศผู้ดีที่พี่พยายามสร้างมาตลอดชีวิต” รินลดาวางแฟ้มเอกสารที่ได้มาเมื่อครู่ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหรู เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดส่วนตัวของคฤหาสน์รัตน์บดินทร์ แววตาของหญิงสาวเรียบเฉย ทว่าประกายในดวงตานั้นวาวโรจน์ราวกับงูพิษที่เตรียมฉกกัด มินตราที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มพิมพ์ใจที่มักจะแต่งแต้มบนใบหน้าเริ่มสั่นไหว มือเรียวบางที่ถือถ้วยชาเซรามิกชั้นดีสั่นจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ “รินลดา... เธอพูดเรื่องอะไร พี่ไม่เข้าใจ พี่ว่าเรามาคุยเรื่องงานแต่งของเธอกับคุณหลวงกันดีกว่าไหม” “งานแต่งเหรอคะ?” รินลดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “พี่มินตราคะ พี่ช่างเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แม้แต่ในวินาทีที่ความจริงกำลังจะกระชากหน้ากากพี่ออกมา พี่ก็ยังเลือกจะหยิบยกเรื่องไร้สาระมาเบี่ยงเบนความสนใจ... น่าสงสารนะคะ” รินลดาเดินย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่สาวต่างสายเลือด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่มินตราใช้ช่างดูแสบจมูกและน่ารังเกียจในสายตาเธอเหลือเกิน เธอหยิบแฟ้มเล่มเดิมขึ้นมา แล้วค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษที่กรอบเหลืองตามกาลเวลา ก่อนจะจ่อไว้ตรงหน้าอีกฝ่าย “ผลตรวจ DNA เมื่อยี่สิบปีก่อน... บันทึกการคลอดในโรงพยาบาลเอกชนที่พี่พยายามจะทำลายทิ้ง แต่ก็นะคะ... พี่คงลืมไปว่าคนทำลายหลักฐานมักจะมีนิสัย ‘เสียดาย’ อยู่ลึกๆ พี่เก็บมันไว้เพราะพี่กลัวว่าสักวันพี่จะลืมว่าตัวเองเป็นใคร... ใช่ไหมคะ มินตรา?” มินตราหน้าถอดสี เลือดในกายเหมือนถูกสูบฉีดจนไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เธอถอยกรูดไปชนกับชั้นหนังสือจนหนังสือเล่มหนาตกลงมาที่พื้น เสียงดังสนั่นไม่ได้เรียกความสนใจจากใครได้ เพราะรินลดาจัดการปิดประตูห้องสมุดลงกลอนตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาแล้ว “เธอ... เธอไปเอามาจากไหน” น้ำเสียงของมินตราเปลี่ยนไป ไม่มีความอ่อนหวานเหลืออยู่อีกต่อไป มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ความลับไม่มีในโลกหรอกค่ะพี่” รินลดากระซิบข้างหูมินตรา น้ำเสียงนั้นหวานหยดย้อยเหมือนน้ำผึ้งอาบยาพิษ “พี่ไม่ใช่ทายาทสายตรงของตระกูลรัตน์บดินทร์... พ่อของพี่ก็เป็นแค่คนขับรถเก่าๆ ที่พี่สั่งให้คนไป ‘จัดการ’ ปิดปากเมื่อสิบปีก่อน เพื่อให้พี่สามารถก้าวเข้ามาอยู่ในตำแหน่งคุณหนูผู้สูงส่งได้โดยไม่มีใครสงสัย... พี่ฆ่าคนเพื่อเกียรติยศจอมปลอมนั่น พี่คิดจริงๆ เหรอคะว่ากรรมมันจะมองไม่เห็น?” มินตราตบหน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธจัด ทว่ารินลดากลับเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าข้อมือของมินตราไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้มินตรานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “พี่พลาดแล้วค่ะมินตรา... ที่คิดว่าฉันคนเดิมจะโง่ให้พี่หลอกซ้ำสอง” รินลดาสะบัดข้อมือนั้นทิ้งราวกับจับต้องของเน่าเสีย เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านล่างที่ตอนนี้คุณหลวงธนากำลังยืนรอสัญญาณอยู่ “ความจริงนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่รู้ คุณหลวงธนาเองก็รอเวลานี้มานาน... นานพอที่จะส่งพี่ไปอยู่ในที่ที่พี่ควรอยู่... คุก... หรืออาจจะเป็นหลุมศพที่พี่เป็นคนขุดเอาไว้เอง” มินตราทรุดลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ความเย่อหยิ่งที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แต่แล้วในจังหวะที่รินลดาหันหลังเพื่อจะเดินออกจากห้อง ประตูกลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยบุคคลที่ไม่คาดคิด ร่างสูงโปรดปรานของหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอคือคุณหญิงแม่... ผู้ที่รินลดาคิดว่าอยู่ข้างเธอมาตลอด แต่ทว่าในมือของคุณหญิงกลับถือปืนพกกระบอกเล็กเล็งตรงมาที่รินลดา “แกไม่ต้องเดินไปไหนทั้งนั้นรินลดา... เพราะความลับเรื่องสายเลือดของมินตราน่ะ ฉันเป็นคนอนุญาตให้มันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ต้น” เสียงของคุณหญิงแม่ก้องกังวานอยู่ในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว รินลดานิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นจนเกือบจะหลุดออกมาจากอก ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบกลับเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของแผนการใหญ่ที่ลึกซึ้งและดำมืดกว่าที่เธอจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก รินลดาค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าที่เธอยกย่องให้เป็นแม่มาตลอดชีวิต พร้อมกับรอยยิ้มที่สั่นระริก “งั้นคนหมากรุกที่แท้จริง... ก็คือคุณหญิงสินะคะ?” มินตราที่อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่ดูน่าสยดสยองกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ต้อนรับสู่เกมที่ไม่มีวันจบสิ้น รินลดา... น้องสาวที่รัก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในจิตใจของตัวละครไปพร้อมกับมนตรากรรมสะท้อนนะคะ