ผลกรรมสนอง

“กรีดร้องไปก็เท่านั้นค่ะพี่มินตรา ไม่มีใครได้ยินเสียงของคนบาปที่กำลังจะจมกองเพลิงหรอกนะคะ” รินลดาก้าวผ่านความมืดมิดในห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนแววตาที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง เธอขยับยิ้มบางๆ อย่างผู้มีชัย ในขณะที่มินตรา—หญิงสาวผู้เคยสวมหน้ากากนักบุญ—กำลังถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ตัวเธอเองเคยเป็นคนสั่งให้ช่างทำขึ้นมาเพื่อใช้กับรินลดาเมื่อชาติภพก่อน... หรืออาจจะเป็นแผนการที่เธอเตรียมไว้ให้ศัตรูในชาตินี้ แต่โชคชะตากลับตลบหลังให้มันรัดพันตัวเอง มินตราดิ้นรนจนข้อมือถลอกปอกเปิก เลือดสีสดซึมออกมาผ่านรอยแผลที่เห็นแล้วชวนสังเวช แววตาของนางมารร้ายในคราบพี่สาวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “แก... แกมันปีศาจ รินลดา! แกไม่ใช่น้องสาวที่แสนดีคนนั้นอีกแล้ว!” มินตราแผดเสียงแหบพร่า น้ำตาไหลพรากเปรอะเปื้อนใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง รินลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ เธอโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ ใบหูของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่มินตราโปรดปรานบัดนี้กลับเหม็นเน่าราวกับกลิ่นซากความชั่วร้ายที่โชยออกมาจากตัว “พี่จำไม่ได้หรือคะ? คนที่สอนให้รินรู้จักคำว่า ‘นรก’ คือใครกันแน่” รินลดาสะบัดหน้าเดินไปหยิบแก้วเหล้าองุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ “พี่เคยขังรินไว้ในห้องมืด บอกให้รินสำนึกผิดในสิ่งที่ไม่ได้ทำ พี่เคยบังคับให้รินดื่มน้ำที่ผสมเศษแก้วจนคอแทบฉีก... วันนี้ ทุกอย่างที่พี่เคยหยิบยื่นให้ริน... รินแค่อยากจะ ‘คืนกำไร’ ให้กับเจ้าของเดิมเท่านั้นเองค่ะ” มินตราเบิกตากว้าง ความทรงจำในอดีตที่เธอคิดว่ามันตายไปแล้วกลับฉายชัดขึ้นมาในสมอง การกระทำที่โหดร้ายภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม... ทุกอย่างที่เธอคิดว่ารินลดาจะไม่มีวันล่วงรู้ บัดนี้กลับถูกขุดขึ้นมาวางตรงหน้าในรูปแบบของความวิบัติ “แกจะฆ่าฉันเหรอ! ถ้าฉันตายแกจะไม่ได้สมบัติ! แกจะไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ!” มินตราพยายามต่อรองด้วยเสียงอันสั่นเครือ รินลดาจิบเหล้าองุ่นอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมามองด้วยสายตาเวทนา “สมบัติงั้นหรือคะ? สิ่งที่เน่าเฟะพวกนั้นพี่เก็บไว้เถอะค่ะ... สิ่งที่รินต้องการจริงๆ คือการได้เห็นพี่ ‘แตกสลาย’ เหมือนที่รินเคยเป็น ไม่ต้องห่วงนะคะ รินจะไม่ให้พี่ตายง่ายๆ เพราะการตายมันสบายเกินไปสำหรับคนอย่างพี่” ในมุมมืดของห้อง คุณหลวงธนายืนกอดอกมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย แสงเงาของเขาดูราวกับเงาปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง เขาคือผู้ช่วยที่รินลดาไว้ใจที่สุด และเขาคือคนที่ถือ ‘กุญแจ’ ดอกสุดท้ายที่จะตัดสินชีวิตของมินตรา “รินลดา... พอได้แล้ว” เสียงเข้มของคุณหลวงธนาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “อย่าให้ความแค้นทำให้จิตใจของเธอต้องมัวหมองไปมากกว่านี้เลย” รินลดาหันไปมองคุณหลวงธนาด้วยสายตาที่ซับซ้อน “คุณหลวงคะ... คุณบอกเองไม่ใช่หรือว่า รอยแผลที่ไหล่ของริน คือสัญลักษณ์ของความเป็นเจ้าของ? ถ้าพี่มินตราคือคนเริ่มเกมนี้ด้วยเลือด รินก็แค่กำลังจบบทละครเรื่องนี้ด้วยบทสรุปที่ยุติธรรมที่สุดเท่านั้นเอง” คำพูดนั้นทำให้มินตราถึงกับชะงัก เธอจ้องมองรอยแผลเป็นบนหัวไหล่ของรินลดาที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา แม้มันจะจางลงตามกาลเวลา แต่มันคือตราประทับแห่งความอัปยศที่มินตราเคยเป็นผู้กระทำ “ฉัน... ฉันทำไปเพราะรัก! ฉันอยากให้แกอยู่ข้างๆ ฉันตลอดไป!” มินตราตะโกนเสียงหลง “รักที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่นน่ะหรือคะ?” รินลดาเดินกลับมาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เธอถือช้อนเหล็กในมือ มันสะท้อนแสงไฟจนวาววับ “ความรักของพี่มันก็แค่ความเห็นแก่ตัวที่น่าสมเพช... รินจะให้พี่เลือกระหว่างการดื่มน้ำผสม ‘ความจริง’ ที่พี่พยายามปกปิดมาตลอดทั้งชีวิต กับการสูญเสียทุกอย่างที่พี่รักไปในค่ำคืนนี้” มินตราตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าคำว่า ‘ความจริง’ ของรินลดาหมายถึงอะไร มันคือแฟ้มเอกสารหลักฐานที่สามารถส่งเธอเข้าตารางและทำลายชื่อเสียงตระกูลจนไม่เหลือซาก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องใต้ดิน รินลดาหันขวับไปมองด้วยความฉงน ในขณะที่มินตรามีแววตาแห่งความหวังจุดประกายขึ้นมา แต่ความหวังนั้นกลับดับวูบลงทันทีเมื่อร่างที่ก้าวเข้ามาคือบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตรอดจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ เขามองรินลดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสุสาน “คุณหลวงธนา... ผมว่าเราควรจบเรื่องนี้แบบที่ควรจะเป็นได้แล้วนะครับ ก่อนที่ตำรวจจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่นาที” รินลดากำช้อนในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน... คนที่ควรจะตายไปแล้วในแผนการของเธอ กลับมายืนอยู่ตรงนี้ และเขากำลังมองมาที่ ‘กุญแจ’ ในมือคุณหลวงธนาที่เปลี่ยนทิศทางเป้าหมายไปสู่ ‘รินลดา’ เองแทน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแค้นมาถึงบทนี้กับ "มนตรากรรมสะท้อน" นะคะ