บทส่งท้าย: กุหลาบสีเลือด

“ความจริง... มันก็เป็นเพียงเรื่องเล่าของคนผู้ชนะไม่ใช่หรือคะ พี่มินตรา?” รินลดากล่าวประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่ทว่าในความเงียบงันของห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความเสื่อมสลาย ถ้อยคำนั้นกลับดังก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่า มินตราที่บัดนี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมราคาแพง กระโปรงลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงฉานที่ค่อยๆ ซึมลึก ดวงตาที่เคยฉายแววเหนือกว่า บัดนี้เหลือเพียงความหวาดกลัวและเคียดแค้นที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่อำนาจนั้นได้มอดดับไปพร้อมกับกุญแจดอกสุดท้ายที่ถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาแล้ว “แก... แกมันปีศาจ รินลดา” มินตราแค่นเสียงผ่านลำคอ เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก “แกทำลายทุกอย่าง... ทำลายแม้กระทั่งความเป็นคนของตัวเอง” รินลดาไม่ได้โกรธเคือง เธอยิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ใครสักคนจะมอบให้แก่กันได้ หากแต่ดวงตาคู่สวยนั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เธอค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับมินตรา นิ้วเรียวยาวบรรจงเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าพี่สาวต่างสายเลือดออกอย่างทะนุถนอม “ปีศาจหรือคะ? ถ้าโลกใบนี้มันมีนรก และนรกส่งให้ฉันกลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยถูกพรากไป... ฉันก็เต็มใจจะเป็นปีศาจตัวนั้นค่ะพี่” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูอีกฝ่าย “ขอบคุณนะคะที่คอยสอนให้ฉันรู้ว่า ความเมตตามันไร้ค่าเพียงใดในโลกของคนเห็นแก่ตัว” คุณหลวงธนายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมมืดของห้อง ใบหน้าคมสันเรียบเฉยราวกับรูปปั้นหิน ทว่าในมือของเขากลับกำจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น มันคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่มินตราใช้กดขี่ตระกูลของเขามานานหลายทศวรรษ เขามองรินลดาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก... มันไม่ใช่ความรักเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความยำเกรงต่อสตรีผู้นี้ ผู้ที่สามารถเผาทุกอย่างที่ขวางหน้าเพียงเพื่อจะก้าวข้ามผ่านอดีตที่กัดกินหัวใจ “ทุกอย่างจบลงแล้วรินลดา” คุณหลวงธนาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตำรวจกำลังมาถึง... และพวกมันจะไม่ได้ออกไปเห็นแสงตะวันอีกต่อไป” รินลดาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นละอองที่ติดอยู่บนชายกระโปรงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอหันไปมองมินตราที่เริ่มหายใจติดขัด ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องโถงแห่งนั้นโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย เมื่อก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ออกมา อากาศยามเย็นของวันนั้นดูสดชื่นกว่าทุกวันที่ผ่านมา กลิ่นกุหลาบในสวนที่เคยถูกสั่งให้ปลูกประดับไว้เพื่อบังหน้าความชั่วร้าย บัดนี้ดูราวกับว่าจะเบ่งบานงดงามขึ้นเป็นพิเศษ กุหลาบสีแดงสดเหล่านั้น... วันนี้มันดูเหมือนจะเป็นเพียงดอกไม้ธรรมดา ไม่ใช่กุหลาบสีเลือดที่คอยหลอกหลอนเธอในความฝันอีกต่อไป “คุณจะไปไหนต่อหรือ?” คุณหลวงธนาเดินตามออกมา ถามขึ้นเมื่อเห็นรินลดาหยุดยืนมองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก “ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักฉันค่ะ ที่ที่อดีตไม่สามารถตามหาฉันพบ... ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับการเป็นรินลดาที่ต้องยิ้มทั้งน้ำตา ตอนนี้... ฉันอยากจะยิ้มให้กับชีวิตที่ไม่มีเงาของใครมาทาบทับอีกแล้ว” เธอหยิบเหรียญเงินในกระเป๋าออกมา แล้วโยนมันลงในสระน้ำหน้าบ้าน เหรียญนั้นจมหายไปพร้อมกับความแค้นที่สั่งสมมานานนับปี รอยยิ้มที่เธอเผยออกมาในครั้งนี้ไม่ใช่รอยยิ้มเคลือบยาพิษ แต่มันคือรอยยิ้มของคนผู้ที่ได้รับอิสรภาพอย่างแท้จริง มินตรา... คนที่เคยพยายามดึงเธอลงสู่เหว ก็ได้ไปอยู่ในที่ที่สมควรอยู่แล้ว ส่วนเธอ... รินลดาคนใหม่ ได้กลายเป็นเถ้าถ่านที่หลอมรวมจากความเจ็บปวด เพื่อที่จะกำเนิดใหม่เป็นหญิงสาวผู้ไร้ซึ่งโซ่ตรวน เธอเดินออกไปจากรั้วคฤหาสน์ ทิ้งภาพความทรงจำที่ขมขื่นไว้เบื้องหลัง เสียงรถยนต์หรูขับเคลื่อนห่างออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดของสวนกุหลาบที่บัดนี้ไร้ซึ่งปีศาจคอยบงการ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่เตือนให้รู้ว่า... ไม่ว่าจะเคยเลวร้ายเพียงใด ทุกอย่างย่อมมีวันเริ่มต้นใหม่เสมอ หากเรากล้าพอที่จะวางอดีตลง รินลดามองกระจกมองหลังของรถ เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่เล็กลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงจุดเล็กๆ ในความทรงจำ เธอหยิบกุญแจรถอีกคันที่เตรียมไว้สำหรับชีวิตใหม่ขึ้นมาลูบไล้ ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน นับจากนี้... เธอจะไม่ใช่หมากในกระดานของใครอีกต่อไป แต่นางพญาผู้นี้จะเป็นผู้กำหนดโชคชะตาของตัวเองบนเส้นทางที่เธอเลือกเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยจนถึงตอนสุดท้าย หวังว่าความแค้นและการคืนความยุติธรรมในเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนประทับใจนะคะ