ตื่นจากฝันร้าย

“มินตรา... ถ้าการที่ฉันตายไปแล้วกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง มันคือคำสั่งของนรก ฉันก็จะขอใช้กรงเล็บของฉันฉีกกระชากหน้ากากของพี่ให้แหลกคามือเสียที” รินลดาพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไว้ด้วยแรงอาฆาตที่เย็นเยียบเกินกว่าหญิงสาววัยยี่สิบสี่จะพึงมี นิ้วเรียวสวยภายใต้ชุดกระโปรงผ้าไหมสีครีมตัวเก่งที่เธอเคยสวมใส่เมื่อสามเดือนก่อน—ก่อนวันที่ชีวิตจะดิ่งลงเหว—กำลังลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าอย่างเชื่องช้า ประหนึ่งเธอกำลังสัมผัสผิวหนังของศัตรูที่เธอตั้งใจจะสังหารให้ตายทั้งเป็น นี่ไม่ใช่ความฝัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่อบอวลอยู่ในห้องนอนกว้างขวางหลังนี้คือความจริงอันน่าสะพรึงกลัว เธอได้ย้อนกลับมาแล้ว... กลับมาในวันที่ทุกอย่างยังคงดูสวยหรู แต่ภายใต้ความสวยงามนั้นมันคือบ่อโคลนที่มินตราขุดล่อให้เธอเดินลงไป *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “รินจ๋า... ตื่นหรือยังลูก? วันนี้ต้องรีบไปเตรียมตัวงานเลี้ยงการกุศลที่บ้านท่านทูตนะจ๊ะ พี่เตรียมชุดสีชมพูอ่อนที่รินชอบไว้ให้แล้ว” เสียงหวานหยดย้อยที่เคยกล่อมให้รินลดาตายใจดังลอดผ่านบานประตูไม้สักเข้ามา น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาดีที่ปรุงแต่งขึ้นอย่างแนบเนียน หากเป็นรินลดาคนเดิม เธอคงยิ้มรับและขอบคุณพี่สาวใจดีผู้นี้ด้วยความซื่อบริสุทธิ์ แต่ทว่ารินลดาคนนี้... ได้รับบทเรียนราคาแพงจากความตายมาแล้ว รินลดาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่ม ขยับร่างอย่างสง่างามราวกับราชินีที่กำลังก้าวเข้าสู่สนามรบ เธอเดินไปส่องกระจกเงาบานใหญ่ เห็นใบหน้าในอดีตที่ยังไม่เคยมีรอยแผลเป็นจากคมมีดของโชคชะตา เธอยิ้มให้กับเงาสะท้อน—รอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษที่เธอเพิ่งฝึกฝนจนชำนาญ “ค่ะพี่มินตรา รินตื่นนานแล้วค่ะ กำลังแต่งตัวอยู่พอดี” เธอขานรับด้วยน้ำเสียงที่สดใสและอ่อนหวานกว่าที่เคยเป็น แต่สายตาที่สะท้อนในกระจกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว “พี่มินตราช่วยเลือกเครื่องประดับชุดมุกให้รินด้วยนะคะ วันนี้รินอยากจะดู... งดงามและน่าจดจำที่สุดค่ะ” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากหลังประตู ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวจากไปอย่างอารมณ์ดี รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่าในอีกสามเดือนข้างหน้า ตระกูลของเธอจะถูกมินตราฮุบกิจการจนหมดสิ้น และตัวเธอเองต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียน แต่นับจากวินาทีนี้... เกมจะถูกเปลี่ยนกฎใหม่ รินลดาเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา ในนั้นไม่ได้มีเรื่องราวของความรัก แต่มันคือรายชื่อของหนี้แค้น ทุกคนที่เคยร่วมมือกับมินตรา ทุกคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ เธอจะไล่จัดการพวกมันทีละคน... ด้วยความสุภาพและรอยยิ้มที่งดงามที่สุด เธอเดินลงมาที่โถงกลางบ้าน เห็นมินตรายืนรออยู่ด้วยท่าทางอ่อนช้อย ใบหน้าสวยหวานนั้นฉาบไว้ด้วยความรักใคร่เอ็นดู มินตราตรงเข้ามากอดเธอราวกับพี่สาวที่รักน้องสาวสุดหัวใจ “ชุดนี้เหมาะกับรินที่สุดเลยนะจ๊ะ ดูบริสุทธิ์... เหมือนนางฟ้าไม่มีผิด” รินลดากอดตอบ แนบแก้มลงกับไหล่ของพี่สาวที่เธอกำลังจะทำลายล้าง เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจของมินตราที่เต้นเป็นจังหวะปกติ ผิดกับเธอที่หัวใจเต้นเร่าด้วยความแค้น “พี่มินตราต่างหากล่ะคะที่งดงามกว่า รินแค่อยากให้พี่ดูดีที่สุดในงานวันนั้น... โดยเฉพาะตอนที่พี่ต้องสูญเสียทุกอย่างที่พี่รักไป” รินลดาพูดประโยคหลังเบามากจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมื่อกี้ว่าอะไรนะจ๊ะริน?” “เปล่าค่ะ รินแค่บอกว่า... รินจะทำตัวให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้พี่มินตราต้องลำบากใจในอนาคตค่ะ” รินลดายิ้มหวานจนตาหยี พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความชั่วร้ายไว้ไม่มิด ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจากบุรุษผู้หนึ่งก็ดังกังวานขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ รินลดาหันไปมอง และหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น เมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับแววตาที่คมกริบดั่งพญาเหยี่ยว คุณหลวงธนา... เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ในความทรงจำเดิมของเธอ เขาควรจะปรากฏตัวในงานเลี้ยงนั้นไม่ใช่หรือ? เขามองผ่านมินตราไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่รินลดา มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนทั้งบ้านถึงกับขนลุกเกรียว “ขออภัยที่เสียมารยาทนะครับ” คุณหลวงธนาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตาที่จ้องรินลดานั้นเปี่ยมไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้เธอต้องชะงัก “แต่ผมมีเรื่องด่วนที่ต้องเจรจากับคุณรินลดาเป็นการส่วนตัว... เรื่องที่เกี่ยวข้องกับ ‘มรดกเลือด’ ที่คุณพ่อของคุณเพิ่งทิ้งเอาไว้ให้... ก่อนที่ท่านจะสิ้นใจเมื่อเช้านี้” รินลดาหน้าซีดเผือด ความจำในอดีตหมุนวนทันที พ่อของเธอ... ท่านเสียชีวิตหลังจากนี้อีกสามเดือนไม่ใช่หรือ? หรือว่าการที่เธอหวนกลับมา ได้ทำลายสมดุลของโชคชะตาไปจนหมดสิ้นแล้ว? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปกับรินลดาด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้เธอในทุกย่างก้าวของการล้างแค้นครั้งนี้ค่ะ