ลมหายใจสุดท้าย

# ลมหายใจสุดท้าย “ดื่มเสียสิริน... ยาถ้วยนี้ พี่ตั้งใจต้มมาให้เธอโดยเฉพาะ รสชาติมันอาจจะขมสักหน่อย แต่มันจะช่วยให้ทุกอย่างที่เธอแบกไว้น่ะ จบสิ้นเสียที” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดั่งมารดาที่กล่อมลูกน้อย ใบหน้าสวยหวานนั้นประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอาทร มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด รินลดามองถ้วยกระเบื้องสีขาวในมือด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่ากลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ลอยกรุ่นอยู่นั้นคืออะไร แต่น่าขันนัก... ในยามที่ความตายจ่ออยู่ตรงหน้า หัวใจของเธอกลับเต้นเป็นจังหวะที่นิ่งสนิทอย่างประหลาด “พี่มินตราคะ... หากรินตายไป พี่จะได้ทุกอย่างที่ต้องการสมใจใช่ไหมคะ?” รินลดาเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงราบเรียบจนคนฟังชะงักไปครู่หนึ่ง “โถ... ริน พูดอะไรแบบนั้นล่ะจ๊ะ” มินตราโน้มตัวลงมาใกล้ ลากนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามกรอบหน้าของน้องสาวต่างสายเลือดอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกระซิบชิดใบหู “พี่ไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากความสงบสุขของตระกูลเรา และตัวเธอ... ก็คือมลทินเดียวที่ต้องถูกกำจัดทิ้งเสียทีไงคะ” รินลดากระตุกยิ้มที่มุมปาก—เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจากหญิงสาวผู้แสนซื่อคนเดิม ความไร้เดียงสาที่เคยฉาบไว้ถูกกระชากออกจนหมดสิ้นเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือก เธอไม่ได้หวาดกลัว ไม่ได้คร่ำครวญ แต่ในดวงตาคู่สวยนั้นกลับฉายแววอาฆาตที่รุนแรงเสียจนมินตราต้องเผลอถอยกรูดออกมาหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “ได้ค่ะ... หากนี่คือสิ่งที่พี่ปรารถนา รินก็จะมอบให้” รินลดาคว้าถ้วยยานั้นมาดื่มจนหมดสิ้นโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รสชาติฝาดขมแล่นผ่านลำคอราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผา เธอทรุดตัวลงกับพื้นพรมขนนุ่ม มือปัดป่ายไปบนโต๊ะจนแจกันดอกไม้ราคาแพงร่วงลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น มินตราไม่ได้เข้าไปช่วย ประคอง หรือแม้แต่จะแสดงท่าทีตกใจ สิ่งที่เธอทำคือการยืนกอดอก มองดูความตายของน้องสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะ “น่าสงสารจริงๆ... แต่ก็นั่นแหละนะ คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด รินลดา... เธอควรจะรู้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าในบ้านหลังนี้ พื้นที่ของคนชนะมีเพียงที่เดียว และมันไม่ใช่ของเธอ” รินลดารู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เลือดสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากมุมปาก แววตาของเธอเริ่มพร่าเลือน แต่นิมิตสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ กลับเห็นเงามืดของชายคนหนึ่งยืนอยู่หลังม่านหน้าต่าง—ชายผู้ที่เธอเคยทำลายชีวิตเขาด้วยความเข้าใจผิด... คุณหลวงธนา เขาไม่ได้เข้ามาช่วย แต่เขากำลังมองดูด้วยสายตาที่เจ็บปวดและเคียดแค้นไม่ต่างจากเธอ รินลดาพยายามจะอ้าปากเอ่ยคำสุดท้าย แต่เสียงที่ออกมากลับมีเพียงฟองเลือดสีจาง มินตราโน้มตัวลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ... ทรัพย์สินทุกอย่างของเธอ รวมถึงผู้ชายที่เธอแอบรัก... วันนี้มันจะกลายเป็นของพี่อย่างสมบูรณ์” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังมินตรา มินตราหันไปหมายจะเยาะเย้ยผู้ที่เข้ามาเห็นฉากจบนี้ แต่รอยยิ้มกลับแข็งค้างเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ก้าวออกมาจากเงามืด “คุณหลวง!” มินตราอุทาน เสียงสั่นเครือ “คุณ... คุณมาที่นี่ทำไมคะ?” คุณหลวงธนาไม่ได้ตอบ เขามองร่างที่นอนแน่นิ่งของรินลดา ก่อนจะก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่รินลดาถือไว้แน่นในกำมือจนวินาทีสุดท้าย เขาส่งมันให้กับมินตราด้วยท่าทีที่ดูสงบอย่างน่าประหลาด “มินตรา... เธอคิดว่ารินลดาโง่ขนาดที่คนอย่างเธอจะวางยาพิษได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวเชียวหรือ?” มินตราหน้าถอดสี มือสั่นระริกขณะอ่านข้อความในกระดาษนั้น... มันไม่ใช่จดหมายลาตาย แต่มันคือบันทึกความลับทุกอย่างที่มินตราเคยทำ รวมถึงหลักฐานการยักยอกทรัพย์ที่กำลังจะถึงมือตำรวจในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า “สิ่งที่เธอทำ... ไม่ใช่จุดจบของรินลดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เธอกำลังจะเดินลงไปเอง” คุณหลวงธนากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะก้าวถอยหลังไปในความมืด พร้อมกับเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังแว่วมาแต่ไกลจากหน้าคฤหาสน์ มินตราเบิกตากว้าง หันกลับมามองร่างของรินลดาอีกครั้ง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอต้องกรีดร้องลั่นห้อง... ร่างที่ควรจะสิ้นใจไปแล้ว กลับขยับปลายนิ้วเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต รินลดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความตาย แต่มันเต็มไปด้วยประกายของความแค้นที่จุดติดไฟขึ้นมาใหม่... ลมหายใจที่ถูกมองว่าสิ้นสุดไปแล้ว กำลังจะเริ่มต้นใหม่ในเส้นทางที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่ความมืดมิดในรอยแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ