ไฟลามทุ่ง

“เอกสารชุดนี้... คุณพี่มินตราคงจำลายเซ็นตัวเองได้แม่นนะคะ ไม่ต้องให้รินต้องอธิบายซ้ำใช่ไหมคะว่า ‘เงินบริจาค’ หกสิบล้านหายไปอยู่ในบัญชีลับที่เกาะเคย์แมนได้อย่างไร?” รินลดาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรู เสียงแฟ้มกระทบเนื้อไม้ดังกังวานแทนเสียงปรบมือที่ควรจะเกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของมูลนิธิ มินตราที่กำลังจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบชะงักค้าง มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานจะปรับเป็นเรียบเฉย “ริน... นี่มันเรื่องเข้าใจผิดนะคะ พี่ว่าเราไปคุยกันในห้องส่วนตัวดีกว่า อย่าให้แขกเหรื่อเห็นแล้วเอาไปพูดกันให้สนุกปากเลยค่ะ” มินตราคลี่ยิ้ม พยายามรักษามาด ‘พี่สาวแสนดี’ แม้ดวงตาจะวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด รินลดาสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้า แต่ในมือที่ถือแก้วแชมเปญกลับสั่นไหวด้วยความสะใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของมินตราตีขึ้นจมูก ช่างเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนพอๆ กับความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าฉาบปูนนั้น “อ๋อ... ไม่ต้องกังวลเรื่องแขกหรอกค่ะ เพราะตอนนี้สิ่งที่พี่ทำไว้ ไม่ได้มีแค่รินที่เห็น แต่ทั้งห้องโถงนี้... รวมไปถึงสื่อมวลชนที่รินเชิญมา ก็กำลังรอ ‘คำชี้แจง’ จากปากพี่อยู่เหมือนกัน” มินตราหน้าถอดสี สีเลือดที่เคยแต่งแต้มบนแก้มหายวับไปราวกับถูกลบ เธอหันขวับไปมองรอบห้องโถงกว้างใหญ่ ที่ซึ่งบัดนี้กลายเป็นกรงขังที่มองไม่เห็น ผู้คนต่างเริ่มกระซิบกระซาบและจ้องมองมาที่พวกเธอ สายตาที่เคยชื่นชมกลายเป็นความเคลือบแคลงสงสัย “แกวางแผนมาตลอดเลยใช่ไหม...” มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษบิดเบี้ยวจนน่ากลัว “นังเด็กเหลือขอ! ฉันเลี้ยงแกมา ไม่นึกว่าแกจะงูพิษจนกัดเจ้าของ!” “งูพิษที่พี่เลี้ยงไว้... ก็ต้องคายพิษใส่คนเลี้ยงสิคะ เป็นกฎแห่งกรรมที่พี่สอนรินเองไม่ใช่เหรอ?” รินลดาเอียงคอถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา ก่อนจะลดระดับเสียงลงให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ขอบคุณนะคะที่มอบบทเรียนราคาแพงให้รินในอดีต วันนี้... รินแค่ขอคืนกำไรให้พี่เท่านั้นเอง” ในมุมมืดของห้องโถง คุณหลวงธนายืนกอดอกพิงเสา สายตาคมกริบจับจ้องเหตุการณ์ด้วยความพึงพอใจ เขาถือไพ่ใบสุดท้ายไว้ในมือ—หลักฐานการฟอกเงินที่เชื่อมโยงถึงตัวการใหญ่ในตระกูลของมินตรา หากไฟนี้เริ่มลามไปถึงตัวการใหญ่ ความวินาศสันตะโรของตระกูลนี้ก็คงเหลือเพียงผงธุลี “รินลดา!” เสียงตวาดดังขึ้นจากกลางห้องโถงเมื่อมินตราพยายามจะเดินหนีแต่ถูกการ์ดที่รินลดาจัดเตรียมไว้ขวางทางไว้ “หลีกทางไป! ฉันบอกให้หลีกไป!” “จะรีบไปไหนล่ะคะคุณพี่?” รินลดาเดินตามไปช้าๆ กรีดกรายราวกับกำลังเต้นรำบนกองซากปรักหักพัง “ตำรวจมาถึงหน้างานแล้วนะคะ พี่ควรจะภูมิใจนะที่มีคนให้ความสนใจใน ‘ผลงาน’ ของพี่มากขนาดนี้” มินตราหันกลับมามองรินลดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย “แกคิดว่าแกชนะงั้นเหรอ? แกคิดว่าทุกอย่างจะจบลงแค่การติดคุกงั้นเหรอ รินลดา... ถ้าฉันต้องพินาศ แกก็ไม่มีทางได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป!” มินตราคว้ามีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัวหมายจะพุ่งเข้าใส่ แต่รินลดาเพียงแค่ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างสงบ ทว่าทันใดนั้น ประตูใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คนในงาน มินตราหยุดชะงักทันทีที่เห็นหน้าชายผู้นั้น ส่วนรินลดากลับต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ตำรวจอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่เป็นบุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนในเหตุการณ์ไฟไหม้คฤหาสน์หลังเก่า “คิดถึงฉันไหม... น้องสาวที่รัก?” ชายคนนั้นกล่าวพลางยกยิ้มที่ทำให้โลกของรินลดาพังทลายลงตรงหน้า เขาก้าวเข้ามาหาช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งงาน รินลดาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อเห็นรอยแผลเป็นครึ่งใบหน้าของเขาที่เลือนรางภายใต้แสงไฟ สิ่งที่เธอวางแผนมาทั้งหมด... ดูเหมือนจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหมากที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน รินลดาเพิ่งตระหนักในวินาทีนั้นเองว่า เปลวเพลิงที่เธอเป็นคนจุดขึ้น... แท้จริงแล้วมันกำลังจะเผาไหม้ทุกอย่างที่เธอรักให้วอดวายไปพร้อมกัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับรอยแค้นของรินลดาในตอนนี้นะคะ สำหรับตอนหน้า ความลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าจะถูกเปิดเผย เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ!