จุดตกต่ำ

"เซ็นชื่อลงไปสิคะพี่มินตรา... ความเป็นคนดีที่พี่สร้างมาตลอดชีวิต จะได้จบสิ้นลงเสียที" เสียงหวานใสของรินลดาดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าที่เคยดูหรูหรา บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนแสงเทียนหน้าหีบศพ มินตรานั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือที่เคยสวมแหวนเพชรเม็ดโตจนล้นนิ้ว บัดนี้กลับว่างเปล่าเหลือเพียงความสั่นระริก ปลายปากกาที่ถืออยู่หนักอึ้งราวกับมีพันธนาการแห่งบาปกรรมถ่วงเอาไว้ มินตราเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า รินลดาไม่ได้อยู่ในสภาพสาวน้อยผู้หวาดกลัวอีกต่อไป เธอสวมชุดสีขาวสะอาดตา ตัดกับเรียวปากสีแดงสดที่เคลือบด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "แก... แกทำแบบนี้ทำไม รินลดา" เสียงของมินตราแหบพร่า พยายามประคองศักดิ์ศรีของผู้ดีเก่าไว้ด้วยลมหายใจที่รวยริน "เราเป็นพี่น้องกันนะ... ฉันเลี้ยงแกมา..." "เลี้ยงหรือคะ?" รินลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินอ้อมไปด้านหลังของมินตรา มือเรียวบางวางลงบนไหล่ที่สั่นเทาของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบประโลมแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด "พี่เลี้ยงฉันเหมือนของเล่นที่รอวันพัง เลี้ยงไว้เพื่อรอเวลาที่พี่จะเบื่อ แล้วเขี่ยทิ้งลงกองขยะเหมือนที่พี่ทำกับแม่ของฉัน... พี่จำได้ไหมคะ ว่าพี่ทำอะไรลงไปเมื่อสิบปีก่อน" มินตราหลับตาแน่น หยดน้ำตาไหลรินออกมาเงียบๆ เธอไม่ใช่คนดี และเธอก็รู้ตัวดีมาตลอด แต่ภาพลักษณ์นักบุญที่เธอสร้างขึ้นคือเกราะกำบังเดียวที่เหลืออยู่ บัดนี้ เกราะนั้นถูกรินลดาใช้ 'ความจริง' กะเทาะออกมาจนหมดสิ้น "เอกสารฉบับนี้ จะทำให้พี่กลายเป็นบุคคลล้มละลาย ทั้งสถานะทางสังคมและทรัพย์สินที่มี... ทุกอย่างจะกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง" รินลดาโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลชวนฝัน ทว่าเนื้อหาช่างโหดร้ายเสียจนมินตราอยากจะขาดใจตายตรงนั้น "พี่เลือกได้นะคะ ว่าจะเซ็นด้วยมือตัวเอง หรือจะให้ฉันเป็นคนส่งหลักฐานการยักยอกเงินกองทุนการกุศลไปให้ตำรวจ... พี่คงไม่อยากให้หน้าสวยๆ ของพี่ต้องไปปรากฏอยู่ในข่าวอาชญากรรมหรอก ใช่ไหมคะ?" "แกมันปีศาจ..." มินตราเค้นเสียงออกมา "ฉันก็แค่เงาที่พี่สร้างขึ้นมากับมือไงคะ" รินลดาผละออก ยืดตัวตรงอย่างสง่างาม "รีบตัดสินใจนะคะ เวลาของพี่... เหลือไม่มากแล้ว" คุณหลวงธนาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ไกลๆ มองดูฉากทัศน์นั้นด้วยสายตาเรียบเฉย เขารู้ดีว่ารินลดาเปลี่ยนไปมากเพียงใด ความอ่อนหวานที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดที่น่าหวาดหวั่น แต่เขาก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปขวาง เพราะเขารู้ดีว่านี่คือสิ่งที่คนอย่างมินตราสมควรได้รับ... และยิ่งไปกว่านั้น นี่คือสิ่งที่รินลดาต้องทำเพื่อปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการแห่งอดีต มินตรามองดูเอกสารตรงหน้า ความมั่งคั่งที่เธอเคยภูมิใจบัดนี้กลายเป็นเพียงกระดาษที่ไร้ค่า เธอเสียทุกอย่าง... บ้าน เงินทอง ชื่อเสียง และที่สำคัญที่สุด คืออำนาจในการบงการชีวิตคนอื่น เธอมองเห็นภาพตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่ข้างฝา หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ดูแก่ชราและพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบในเวลาเพียงไม่กี่นาที วินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ มินตราสูดหายใจเข้าลึกราวกับจะสูดเอาอากาศสุดท้ายของชีวิตเข้าปอด ก่อนจะขีดเขียนลายเซ็นที่หมายถึงการดับสูญของตระกูลตนเอง "ดีมากค่ะ" รินลดาหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจทานด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานที่สุด รอยยิ้มที่ทำให้มินตราถึงกับขนลุกชัน "วันนี้พี่คงเหนื่อยมากแล้ว เชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ เพราะพรุ่งนี้เช้า... จะมีคนมาขนของทั้งหมดนี้ออกไปจากที่นี่" รินลดาหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองพี่สาวต่างสายเลือดที่ฟุบลงกับโต๊ะด้วยความสิ้นหวังอีกเลย เธอเดินออกไปสู่ระเบียงรับลม สายลมยามค่ำคืนพัดพาความเย็นเยือกเข้าปะทะใบหน้า ในใจของเธอเบาหวิวราวกับขนนก แต่ทว่า... ความสุขที่ควรจะได้รับกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่หยั่งไม่ถึง ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รินลดาชะงัก เธอไม่ได้หันไปมองในทันที แต่รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้ากลับค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง "เก่งมาก... รินลดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นเบื้องหลัง "แต่เธอคงลืมไปว่า... เกมที่เล่นด้วยเลือด ไม่ได้จบลงด้วยแค่การเซ็นชื่อบนกระดาษแผ่นเดียว" รินลดาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับบุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากเงามืดของคฤหาสน์... คนที่เธอคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่ไฟเริ่มลุกโชนในอดีต! ดวงตาของรินลดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ในขณะที่ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างที่อาจทำลายทุกแผนการของเธอให้พินาศลงในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและแสงสว่างไปกับรินลดาจนถึงตอนนี้นะคะ มนตรากรรมสะท้อนขอส่งกำลังใจให้รี้ดเดอร์ทุกคนผ่านพ้นอุปสรรคในชีวิตไปได้ด้วยสติเช่นเดียวกันค่ะ