บทที่ 41

“ถ้าพี่มินตราจะกรุณา วางมีดปอกผลไม้ในมือนั่นลงก่อนเถอะค่ะ รินเกรงว่าหากมือที่สวยงามของพี่พลาดพลั้งสะบัดมาโดนคอระหงของรินเข้า... เรื่องคงจะวุ่นวายจนหาคนรับผิดชอบไม่ได้” รินลดานั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก เธอยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นมะลิจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ ดวงตาคมสวยคู่นั้นไม่ได้หลบเลี่ยงคมมีดที่มินตรากำลังบรรจงปอกแอปเปิลจนเนื้อขาวเนียนหลุดออกมาเป็นทางยาว หากแต่กลับจ้องมองศัตรูต่างสายเลือดด้วยความรู้สึกสมเพชที่เคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มหวานหยด มินตราหยุดมือเล็กน้อย เสียงมีดกระทบจานกระเบื้องเคลือบดัง 'เคร้ง' เบาๆ เธอเงยหน้าขึ้น สายตาที่เคยอ่อนโยนดั่งแม่พระบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “รินลดา... บางครั้งพี่ก็สงสัยนะ ว่าเด็กสาวที่เคยร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อปีก่อน หายไปไหนเสียแล้ว” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยการกดทับ “เธอกลายเป็นคนจำพวกไหนกันแน่? คนที่กล้าจ้องตาพี่ด้วยความท้าทายเช่นนี้ หรือว่าเธอกำลังหลงระเริงกับอำนาจของคุณหลวงธนาจนลืมไปว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนชุบเลี้ยงเธอมา” “การชุบเลี้ยงที่ต้องแลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตาของคนอื่น หรือคะ?” รินลดาวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของจานรองนั้นเงียบสนิท แต่กลับดังก้องในความรู้สึกของคนฟัง “พี่เลี้ยงรินมาเพื่อเป็นเงาให้พี่ พี่เลี้ยงรินมาเพื่อเป็นเกราะกำบังให้พี่ทำเรื่องเลวร้าย... แต่น่าเสียดายนะคะ ที่วันนี้เงาบานนี้เริ่มจะมีความคิดเป็นของตัวเองขึ้นมาแล้ว” มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ เธอวางมีดลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รินลดาคุ้นเคยเป็นอย่างดีกลับให้ความรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาอย่างประหลาด “คิดงั้นหรือ? ริน... เธอคิดว่าการที่เธอแอบไปพบคุณหลวงธนาที่ศาลาริมน้ำนั่น พี่ไม่รู้หรือไง? เธอคิดว่าความลับเรื่องพินัยกรรมที่เธอไปขุดคุ้ยมาจากกองเอกสารเก่าในห้องสมุด พี่ไม่ได้ระแคะระคายเลยหรือไง?” มินตราลดเสียงต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่เย็นเยียบ “เธอเล่นกับไฟนะริน และพี่ก็คือคนคุมเตาถ่านนี้มาตั้งแต่ต้น” รินลดานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เธอรู้ดีว่ามินตราเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรด แต่สิ่งที่รินลดาเตรียมไว้ให้พี่สาวต่างสายเลือดคนนี้ ไม่ใช่แค่การปะทะด้วยสติปัญญา แต่มันคือกับดักที่เธอถักทอด้วยความแค้นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “พี่รู้ดีกว่าใครว่าในบ้านหลังนี้ไม่มีอะไรที่ความลับไม่มีความหมาย” รินลดาเอนตัวกลับไปพิงพนักด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างเหลือเชื่อ “แต่พี่คะ... สิ่งที่พี่เรียกว่า 'พินัยกรรม' จริงๆ แล้วมันไม่ใช่กระดาษที่พี่พยายามทำลายทิ้งไปหรอกนะ เพราะสิ่งที่พี่กังวลน่ะ... มันอยู่ในมือของคนที่พี่ไม่มีวันเอื้อมถึง” มินตราชะงัก สายตาที่เคยดุดันเริ่มสั่นไหวด้วยความไม่มั่นใจ เธอพยายามอ่านใจรินลดา แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงม่านหมอกที่ว่างเปล่า “เธอหมายความว่ายังไง?” “หมายความว่า... แผนที่พี่วางไว้ว่าจะใส่ร้ายคุณหลวงธนาเรื่องยักยอกเงินกองทุนมูลนิธิในคืนพรุ่งนี้ มันคงจะไม่เป็นไปตามที่พี่คาดหวังหรอกค่ะ” รินลดาผุดลุกขึ้นยืน ร่างระหงเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอกที่มืดมิด “เพราะนอกจากจะมีคนเห็นว่าพี่ไปพบใครที่ไหนบ้างตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา... บัญชีที่พี่แอบโอนเงินเข้าบริษัทนอมินีของคุณหลวงน่ะ ตอนนี้มันไม่ได้ไหลเข้ากระเป๋าใครอีกแล้ว... นอกจากบัญชีตรวจสอบของทางการ” มินตราหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะขว้างลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงเศษแก้วบาดลึกเข้าไปในความเงียบงัน “แกทำอะไรลงไป! นังเด็กเหลือขอ! แกคิดว่าแกชนะฉันงั้นหรือ!” รินลดาสะบัดหน้ากลับมามองพี่สาวที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยแววตาที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมา “รินไม่ได้ชนะพี่ค่ะ... กรรมต่างหากที่กำลังขานชื่อพี่” ยังไม่ทันที่มินตราจะได้สวนกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูใหญ่ รินลดาขยับยิ้มหวานที่มุมปาก ยิ้มที่ดูราวกับดอกไม้พิษที่กำลังเบ่งบานในความมืดมิด “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของพี่จะมาถึงแล้วนะคะ...” ประตูห้องโถงถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบของกรมสอบสวนพิเศษยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ทว่าคนที่เดินนำหน้าเข้ามาไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นชายหนุ่มผู้ที่รินลดาคิดว่าเขาควรจะอยู่ห่างจากเหตุการณ์นี้ที่สุด คุณหลวงธนาเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าในมือของเขากลับถือเอกสารสำคัญฉบับหนึ่ง และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือการที่เขากำลังจับมืออยู่กับชายชราผู้หนึ่งที่มินตราคิดว่าตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านรอยแค้นนี้มาด้วยกันนะคะ หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านสั่นไหวไปพร้อมกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้าค่ะ มนตรากรรมสะท้อน