บทที่ 23

“ถ้าคุณจะกรุณา วางมีดปอกผลไม้นั่นลงก่อนดีไหมคะคุณพี่มินตรา... ท่าทางตื่นตระหนกแบบนั้น มันไม่เข้ากับภาพลักษณ์นางฟ้าใจบุญที่ใครๆ เขาร่ำลือกันเลยสักนิด” รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในแก้วไวน์ เธอขยับกายพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงไล้ขอบถ้วยน้ำชาที่ยังคงมีไอระเหยจางๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองมินตราที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ฝั่งตรงข้าม มือที่ถือมีดปอกผลไม้เริ่มสั่นระริกจนเห็นได้ชัด มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่พยายามซ่อนเร้น “แกมันก็แค่ตัวขยะที่ฉันเคยเก็บมาเลี้ยง รินลดา... อย่าได้ริอาจมาสั่งฉันในบ้านหลังนี้” “ขยะเหรอคะ?” รินลดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำหน้าประหลาดใจ “แต่ดูเหมือนขยะชิ้นนี้จะกลายเป็นเสี้ยนตำใจ ที่ทำให้คุณพี่นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วนะคะ... ถึงได้พยายามเสาะหาหลักฐานว่าฉัน ‘รู้’ อะไรไปบ้าง แล้วยังต้องแอบไปพบคนของตระกูลวรโชติในยามวิกาลอีก” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มินตราชะงักไปทันที มีดในมือร่วงหล่นกระทบพื้นพรมเสียงดังฉาด กลิ่นอายความกลัวเริ่มแผ่ซ่านแทนที่ความทะนงตัว เธอรีบคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น ใบหน้าสวยจัดนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “แกไปเห็นอะไรมา... แกรู้อะไร!” รินลดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินนวยนาดเข้าไปหาพี่สาวต่างสายเลือด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับมินตราในนาทีนี้ รินลดายื่นมือไปจัดปกเสื้อให้มินตราอย่างอ่อนโยน ทว่าสัมผัสนั้นกลับหนักแน่นเหมือนพันธนาการ “ฉันเห็น... สิ่งที่ ‘กรรม’ กำลังจะมอบให้คุณพี่คืนเป็นร้อยเท่าค่ะ” รินลดาขยับเข้าไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของมินตรา “คืนนั้นที่ศาลาไม้กลางสวน... คุณพี่ลืมไปหรือเปล่าคะว่ามีคนแอบฟังอยู่? และบังเอิญว่าคนผู้นั้น ก็มีความแค้นที่ยังไม่ได้สะสางกับครอบครัวของคุณพี่พอดีเลย” มินตราหน้าถอดสี ถอยกรูดจนหลังชนฝาผนัง “แก... แกไปร่วมมือกับมัน? นังเด็กหน้าโง่! แกไม่รู้หรอกว่าคุณหลวงธนาที่แกกำลังโหนสไบเขาน่ะ มันอันตรายแค่ไหน!” รินลดาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “ขอบคุณที่เตือนนะคะ แต่ในเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็มีรอยแค้นจารึกไว้ในใจเหมือนกัน ความอันตรายนั่นแหละค่ะที่จะกลายเป็นอาวุธชั้นดี... เหมือนกับมีดที่คุณพี่เกือบจะใช้กับฉันเมื่อครู่นี้ไงคะ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องรับแขก ประตูบานคู่ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม คุณหลวงธนาปรากฏตัวขึ้นด้วยแววตาดุดัน ใบหน้าคมสันนั้นเรียบเฉยจนน่าเกรงขาม ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอยู่หนึ่งเล่ม “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการสนทนาที่กำลังออกรสออกชาตินะครับ” คุณหลวงธนาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตาที่จ้องมองมินตรานั้นดุจคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพ “แต่เสียใจด้วยนะครับคุณมินตรา พอดีว่าผมเพิ่งได้หลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันได้ว่า เรื่องเงินที่ถูกยักยอกไปจากบัญชีของตระกูลรินลดาในช่วงสามปีที่ผ่านมา... ลายเซ็นที่ปรากฏอยู่นั้น ไม่ใช่ของใครอื่นเลย นอกจาก ‘คุณ’ ” มินตราทรุดลงกับพื้นทันที ทุกอย่างพังทลายลงตรงหน้า ความเย่อหยิ่งถูกทำลายด้วยความจริงที่ยากจะปฏิเสธ รินลดายิ้มหวานให้ภาพตรงหน้า เป็นยิ้มที่สวยงามแต่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “เห็นไหมคะคุณพี่... รอยยิ้มของฉันไม่ได้มีไว้ให้คุณพี่หวาดกลัวเพียงอย่างเดียว แต่มันมีไว้เพื่อฉลองตอนที่เห็นคุณพี่ค่อยๆ ตายทั้งเป็นจากความผิดที่ตัวเองก่อไว้ต่างหาก” ทว่า ในขณะที่รินลดาและคุณหลวงธนากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะเบื้องต้น มินตรากลับเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวอย่างประหลาด เสียงหัวเราะแหลมสูงของเธอดังสะท้อนไปทั่วห้องจนรินลดาต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “แกคิดว่าแกชนะแล้วเหรอ รินลดา...” มินตราเค้นเสียงหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “สิ่งที่แกเห็นในแฟ้มนั่น... แกคิดว่ามันคือความจริงทั้งหมดงั้นเหรอ? พ่อของแก... ท่านไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่แกเข้าใจหรอกนะ... และคนที่ทำให้ชีวิตแกเป็นนรกมาตั้งแต่เด็ก... ไม่ใช่แค่ฉัน... แต่คือคนที่แกกำลังยืนเคียงข้างอยู่นั่นต่างหาก!” รินลดารู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้น เธอหันไปมองคุณหลวงธนาที่ยังคงยืนนิ่งสนิท ทว่าในแววตาของเขานั้น กลับไม่มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เขากลับค่อยๆ ปิดประตูห้องรับแขกช้าๆ พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังสะท้อนก้องในความเงียบ รินลดาค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพาในเงามืดด้วยสายตาที่สั่นไหว ขณะที่รอยยิ้มของคุณหลวงธนาค่อยๆ เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามรอยแค้นที่กำลังจะเปลี่ยนทิศทางในครั้งนี้กับมนตรากรรมสะท้อนนะคะ