บทที่ 31

“ถ้าจำได้แม่นขนาดนั้น ก็จงเก็บมันใส่โลงศพแล้วฝังดินไปพร้อมกับอดีตที่เน่าเฟะของคุณเสียเถอะค่ะ คุณหลวงธนา” รินลดาวางแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีแดงฉานลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน เสียงกระทบของแก้วดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่เธอกลับเห็นเงาสะท้อนของเขาในกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนไว้ข้างผนัง ดวงตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง คุณหลวงธนายืนนิ่ง ความมืดสลัวในห้องทำงานขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและลึกลับ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายของหญิงสาว “ความลับไม่ได้มีไว้ฝังดินหรอกครับรินลดา... มันมีไว้เพื่อเป็นโซ่ตรวนให้คนที่สมควรได้รับโทษต้องดิ้นรนอยู่ในนรกทั้งเป็นต่างหาก” รินลดาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนหวานทว่ากลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก “นรกน่ะเหรอคะ? สำหรับพี่มินตรา นรกที่เธอกลัวที่สุดไม่ใช่การถูกทำลายชื่อเสียง แต่มันคือการสูญเสียสิ่งที่เธอรักและเทิดทูนเหนือชีวิต... นั่นก็คือตัวตน 'นักบุญ' ที่เธอกัดฟันสร้างขึ้นมานับสิบปีไงคะ” มินตราเดินเข้ามาในห้องด้วยจังหวะที่แผ่วเบาเหมือนแมวป่า เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอแทบไม่ทำให้พื้นไม้ส่งเสียง แต่ทว่าการปรากฏตัวของเธอกลับทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวผู้มีใบหน้าสะสวยราวกับนางฟ้าในชุดผ้าไหมสั่งตัด เดินตรงมาหาทั้งสองด้วยสีหน้ากังวลเกินจริง “รินลดา... คุณหลวงธนา... พวกคุณทำอะไรกันอยู่หรือคะ? ทำไมคุยกันเคร่งเครียดเช่นนี้” มินตราเอ่ยถามพลางแย้มยิ้ม แต่ดวงตาของเธอกลับกวาดมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความระแวดระวัง รินลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอเดินเข้าไปใกล้พี่สาวต่างสายเลือด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของมินตราตีกับกลิ่นไอความอาฆาตที่อบอวลอยู่ในอากาศ “เราแค่กำลังพูดถึง 'ความทรงจำ' ที่มีคนพยายามจะลืมทิ้งไปนะคะพี่มินตรา... พี่จำได้ไหมคะ คืนที่ฝนตกหนักคืนนั้น... คืนที่ชีวิตใครบางคนต้องพังทลายลงเพราะคำโกหกเพียงคำเดียว” มินตราชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งฉายแวววูบไหวเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว “พี่ไม่เข้าใจที่รินพูดหรอกนะ สงสัยเราสองคนคงจะเครียดเรื่องงานแต่งงานมากเกินไป” “งานแต่งงานงั้นหรือคะ?” คุณหลวงธนาแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยแรงกดดัน “บางทีงานแต่งงานที่ว่า อาจจะเป็นจุดจบของใครบางคนจริงๆ ก็ได้... จริงไหมครับคุณมินตรา?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง รินลดาสังเกตเห็นมือของมินตราที่แอบสั่นอยู่ใต้ชายเสื้อคลุม เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการพังทลาย มินตราอาจจะดูเข้มแข็ง แต่ภายใต้เกราะกำบังนั้น เธอคือหญิงสาวที่หวาดกลัวความจริงยิ่งกว่าสิ่งใด รินลดาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูมินตรา “ความจริงที่อยู่ในคืนนั้น มันกำลังจะถูกขุดขึ้นมา พี่มินตรา... และครั้งนี้ รินจะไม่ใช่เหยื่อที่นั่งร้องไห้รอคอยความเมตตา แต่รินจะเป็นคนถือจอบขุดหลุมศพให้พี่ด้วยมือของรินเอง” มินตราผลักรินลดาออกเบาๆ ใบหน้าสวยสะพรั่งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น “รินลดา! อย่าล้ำเส้นให้มากนัก แกก็แค่คนนอกที่โชคดีได้เข้ามาอยู่ในตระกูลนี้ อย่าคิดว่าการที่คุณหลวงธนาคอยหนุนหลังจะทำให้แกทำอะไรพี่ได้” รินลดายังคงยิ้ม เป็นยิ้มที่หวานหยดจนแทบจะละลายใจคนฟัง “ถ้าอย่างนั้น พี่ก็ลองดูสิคะว่า ระหว่างพี่กับริน ใครกันแน่ที่จะตกลงไปในเหวที่ตัวเองขุดไว้” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังก้องขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชายสูงวัยคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาคือทนายความเก่าแก่ของตระกูลที่มินตราพยายามกันท่าไม่ให้เข้าใกล้รินลดามาโดยตลอด เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าไว้แน่นราวกับมันเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของชีวิต “คุณมินตราครับ... มันมาถึงแล้ว...” ทนายความเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือ “หลักฐานที่คนใน 'คืนนั้น' ส่งมาให้ผม... เขาบอกว่าเขาไม่มีทางหนีพ้นความผิดแล้ว และต้องการจะสารภาพทุกอย่าง!” มินตราหน้าถอดสี มือที่เคยสั่นอยู่แล้วกลับสั่นรุนแรงขึ้น รินลดามองดูภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ในใจกลับดั่งเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชายปริศนาคนนี้คือใคร และ 'หลักฐาน' ที่ว่านั้น มันร้ายแรงถึงขนาดที่จะพรากทุกอย่างไปจากมินตราได้จริงหรือไม่ และเมื่อรินลดาหันกลับไปมองคุณหลวงธนา เขากลับไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เขากลับยืนกอดอกพลางมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความนัยสำคัญ... ราวกับว่าเขาเป็นคนจัดฉากละครฉากนี้ขึ้นมาเองทั้งหมด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความแค้นที่แสนหวานในครั้งนี้นะคะ