สายตาที่แปลกไป

ลมหายใจของจางหย่งติดขัดอยู่ที่ลำคอ ภาพเด็กชายตัวน้อยที่ยืนหลบอยู่เบื้องหลังชายผ้าไหมปักลายเหมันต์ของลี่อินราวกับคมมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเก่าในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า อายุของเด็กคนนั้น... ดวงตาคู่คมที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา... ทุกอย่างมันประจวบเหมาะจนน่าหวาดกลัว ราวกับสวรรค์จงใจลงทัณฑ์เขาด้วยความจริงที่เคยถูกปัดตกไปอย่างไม่ใยดี "ท่านแม่ทัพจาง..." เสียงหวานกังสดาลทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดูเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้ยิ่งอึดอัด ลี่อินขยับกายบังร่างเล็กของบุตรชายไว้ด้วยความปกป้อง รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนเรียวปากงามนั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความยินดี ไร้ซึ่งเยื่อใย และที่สำคัญที่สุด... มันไร้ซึ่งเงาของความรักที่เคยมีให้เขาอย่างหมดหัวใจในอดีต "มองพอหรือยังคะ?" ลี่อินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนพรุน "หรือว่าจวนแม่ทัพที่ท่านครอบครองอยู่ มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลเสียจนท่านเดินตรวจตราไม่ทั่ว ถึงได้ต้องมาสอดส่องความเป็นอยู่ของหญิงสามีหย่าผู้ต่ำต้อยถึงเรือนพักผ่อนเช่นนี้" จางหย่งผงะถอยหลังไปสามก้าว ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่อกซ้าย ลมหายใจสะดุดกึก สมองของเขาขาวโพลนไปหมด คำพูดของนางเมื่อครู่เปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มที่พุ่งเข้าปักทับรอยแผลแห่งความสำนึกผิด ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายปีพรั่งพรูขึ้นมาจนจุกอก ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามยามออกศึกบัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามเผชิญหน้ากับสตรีที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งด้วยมือของตนเอง "ลี่อิน... ข้า..." แม่ทัพผู้เกรียงไกรพยายามเปล่งเสียงออกไป แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ลำคอของเขาแห้งผาก ราวกับถูกไฟแผดเผา "เด็กคนนั้น..." "อย่าได้เอ่ยปากถามถึงสิ่งที่ท่านไม่เคยมีสิทธิ์จะรู้เลยค่ะ ท่านแม่ทัพ" ลี่อินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ในวันที่ท่านเลือกจะโอบกอดสตรีอื่น และขับไล่ภรรยาหลวงอย่างข้าออกจากจวนอย่างไร้ความปรานี ท่านน่าจะจำได้แม่นยำไม่ใช่หรือคะว่าท่านได้ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเราไปหมดสิ้นแล้ว บัดนี้ ข้าเป็นเพียงมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้หนึ่ง และท่าน... ก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินสวนกันในเส้นทางชีวิตเท่านั้น" ถ้อยคำของนางคมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งที่กรีดแทงลงบนเนื้อสดๆ จางหย่งรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายจนแทบยืนไม่อยู่ หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่ช่างยาวนานและบีบคั้นหัวใจ เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้าชายเสื้อของนางไว้ด้วยความสัญชาตญาณ ราวกับคนใกล้ตายที่ไขว่คว้าหาฟางเส้นสุดท้าย "ข้าขอโทษ..." คำสารภาพบาปหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของบุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด "ข้าโง่เขลาเอง... ข้ามันตาบอดที่มองไม่เห็นคุณค่าของเจ้า ลี่อิน ได้โปรด... ให้โอกาสข้าได้ไถ่บาป ได้ชดใช้สิ่งที่ข้าเคยทำร้ายพวกเจ้าแม่ลูก..." "ไถ่บาปอย่างนั้นหรือคะ?" ลี่อินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ทำเอาคนที่ได้ยินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงกลางฝูงชน "ท่านเอาอะไรมาคิดว่าความเจ็บปวดปางตายที่ข้าเคยได้รับ ตลอดหลายปีที่ต้องเลี้ยงดูบุตรชายตัวคนเดียวท่ามกลางลมปากของคนนินทา มันจะถูกลบล้างได้ด้วยคำว่า 'ขอโทษ' เพียงไม่กี่คำของท่านกันคะ?" นางก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงของอดีตสวามีทีละน้อย กลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูก ยิ่งตอกย้ำให้จางหย่งหัวใจสั่นไหวและโหยหาสัมผัสแห่งอดีต ทว่าแววตาที่นางมองเขานั้นกลับว่างเปล่าและเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ความรู้สึกของข้าที่ตายไปแล้ว มันไม่มีวันฟื้นคืนกลับมาหรอกค่ะท่านแม่ทัพ..." ลี่อินกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเขา น้ำเสียงของนางเยียบเย็นจนน่ากลัว "ดังนั้น เลิกทำตัวน่าสมเพชแล้วไสหัวออกไปจากเรือนของข้าเสีย อย่าได้มาเหยียบที่นี่อีกเป็นอันขาด!" พูดจบ นางก็สะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดี คว้ามือเล็กๆ ของบุตรชายเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องพัก ทว่าจางหย่งที่ถูกความร้อนรุ่มและความสำนึกผิดครอบงำจนขาดสติ กลับพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่นด้วยพละกำลังของบุรุษเพศ "ปล่อยนะ!" ลี่อินตวัดสายตากลับมามองด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไม่! ข้าไม่ปล่อย!" จางหย่งประกาศกร้าว ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับปี แรงปรารถนา โหยหา และความรู้สึกผิดตีรวนกันจนวุ่นวาย "เจ้าจะเกลียดข้า จะด่าทอข้าอย่างไรก็ได้ แต่เจ้าไม่มีสิทธิ์ไล่ข้า... และไม่มีสิทธิ์ปิดบังเรื่องสายเลือดของตระกูลจางจากข้า!" สัมผัสจากมือหนาที่กุมข้อมือของนางไว้แน่นเริ่มเปลี่ยนจากความเกร็งเครียดเป็นความร้อนลุ่มที่แผ่ซ่าน ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มเป่ารดต้นคอระหงยามที่เขาโน้มตัวเข้าหาด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน เคมีและความผูกพันในอดีตที่เคยแนบชิดกำลังกรีดร้องเรียกร้องหากันและกัน แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่สรีระและกลิ่นกายอันคุ้นเคยกลับทำให้หัวใจของลี่อินกระตุกวูบอย่างไม่รักดี ในจังหวะที่นางกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนอีกครั้ง จางหย่งกลับไม่เปิดโอกาสให้พายุอารมณ์ของนางได้โหมกระหน่ำอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประกบวงแขนโอบกอดเอวบางของนางเข้ามาแนบชิดอย่างไร้การยินยอม ก่อนจะกดริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนเรียวปากอิ่มของนางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ! "อื้อ..." ลี่อินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางพยายามทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนีสัมผัสที่จาบจ้วงนั้น ทว่าเรี่ยวแรงของสตรีหรือจะสู้แรงของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงคราม จางหย่งบดขยี้เรียวปากของนางด้วยความโหยหา รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจผสมผสานกันอย่างน่าเวทนา มือหนาข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยของนางไว้แน่นไม่ยอมให้ถอยหนี ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับสะโพกมนเข้าแนบชิดจนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนรุ่มราดรดกันและกัน ความวาบหวามที่คุ้นเคยแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง ลี่อินหลับตาลงชั่วขณะเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก นางเกลียดตัวเองที่หัวใจเจ้ากรรมยังคงพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของบุรุษผู้นี้ แต่ความแค้นที่ฝังรากลึกก็ตอกย้ำให้นางต้องตื่นจากภวังค์แห่งความหลงใหล เมื่อจางหย่งผละริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่กระเหี้ยนกระหือรือ ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มฉายแววปรารถนาและอ้อนวอนอย่างถึงที่สุด ลี่อินที่ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกรุกราน นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยแววตาดุดันและเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเดิม "รสจูบของคนทรยศ... มันน่าขยะแขยงเสียจนข้าอยากจะอาเจียนออกมาเลยล่ะค่ะ ท่านแม่ทัพ" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ จางหย่งชาวาบไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ขณะที่กำลังจะเอ่ยคำใดแก้ตัว เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะก็ดังแว่วมาจากหน้าเรือนพัก "แม่ทัพจางอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทเสด็จมาเยือนถึงเรือนนี้แล้ว!" จางหย่งสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองทางต้นเสียงด้วยความตกใจ ขณะที่ลี่อินกลับมีรอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางแก้แค้นไปพร้อมกับมิคายามวิกาลนะคะ