กระสุนอาคมนัดเดียวจอด

"ถ้ากระสุนนัดนี้พลาดเป้า... คืนนี้ผมยอมเป็นคนล้างจานชามทั้งหมดในบ้านหลังนี้เลยครับ คุณริน" เสียงทุ้มต่ำของผู้กองธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มจ้องมองผ่านศูนย์เล็งของปืนลูกซองแฝดในมือ ร่างกายของเขากำยำและนิ่งสนิทดั่งรูปปั้นหินผา กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวเตรียมพร้อมรับแรงรีบาวด์ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทอาบไล้ด้วยคราบหมึกสีชาดที่เพิ่งเขียนอักขระโบราณเสร็จหมาดๆ กลิ่นไอของว่านยาและดินปืนคละคลุ้งผสมผสานกันจนกลายเป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวที่คนเจนจัดเรื่องวิญญาณเท่านั้นจะคุ้นเคย น้ำรินไม่ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแต่ส่งเสียง "หึ" ในลำคออย่างหมั่นไส้ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์ มือเรียวบางกดหน้าจอแท็บเล็ตไอpadรุ่นพิเศษที่เชื่อมต่อกับระบบมิติคลังเก็บของในพริบตาเดียว แสงสีฟ้าเรืองรองสะท้อนบนใบหน้าเนียนใสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "อย่ามาโม้ให้มันมากเลยผู้กองค่ะ... เอ้ย! ผู้กองครับ!" น้ำรินเกือบหลุดปากสำเนียงเดิมออกมาตามความเคยชิน รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาพินิจพิจารณาของสามีหนุ่ม "ถ้าพลาดขึ้นมา นอกจากล้างจานแล้ว คุณต้องเป็นคนนวดขาให้ฉันสามวันติดด้วยนะตกลงไหมล่ะ" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มมุมปากของนายทหารผู้คลั่งรัก แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปกับตา เมื่อเงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่แฝงตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบข้างแปลงผักออร์แกนิกเริ่มขยับตัว เงาร่างนั้นไม่ใช่คน... แต่มันคือ "ผีพรายป่า" ระดับอาถรรพ์ที่ป้าสมศรีผู้เป็นญาติจอมสูบลงทุนจ้างหมอผีเถื่อนนอกแถบส่งมาทำลายล้างกิจการฟาร์มและแปลงเกษตรของทั้งคู่ รูปร่างของมันบิดเบี้ยว ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย น้ำลายเหนียวข้นหยดติ๋งลงบนพื้นดินจนหญ้าบริเวณนั้นแห้งเฉาตายคาที่ในพริบตาเดียว แรงอาฆาตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน *ฟรึบ!* เจ้าผีพรายป่าพุ่งทะยานเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงราวกับลูกธนูมรดกจากขุมนรก มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวคมยาวน่ากลัว หมายจะตะปบเข้าที่ลำคอของน้ำรินที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด แต่คนอย่างน้ำรินหรือจะยอมเป็นเหยื่อ? "คิดว่าฉันเป็นชาวบ้านตาสาสีตาสาหรือไงยะ!" น้ำรินสะบัดมือขวาเบาๆ มิติคลังเก็บของเปิดอ้าออกกว้างกลางอากาศ เปร่งแสงวาบดึงเอา "โล่พลังงานไอที 5G" ออกมาตั้งรับการโจมตีได้อย่างทันท่วงที แรงกระแทกจากการพุ่งชนทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า แต่โล่พลังงานกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย กลับกัน แรงสะท้อนนั้นทำให้ผีพรายป่าเสียหลักเซถลาถอยหลังไปสามก้าว และนั่นคือจังหวะทองคำที่ผู้กองธันวารอคอย ดวงตาคมกริบหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ลลมหายใจถูกผ่อนออกยาวเหยียดเพื่อตั้งสมาธิ นิ้วชี้เรียวยาวเหนี่ยวไกปืนลูกซองแฝดอย่างเด็ดขาด *ปัง! ปัง!* เสียงระเบิดก้องกังวานสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหุบเขา กระสุนปืนลูกซองที่ผ่านการลงอาคมด้วยคาถาปราบวิญญาณพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียง ประกายไฟสีทองสว่างวาบเจิดจ้าล้อมรอบกระสุนแต่ละนัดราวกับดวงดาวพุ่งชนอุกกาบาต กระสุนนัดแรกพุ่งเข้าเจาะทะลวงกลางหน้าอกของผีพรายป่าอย่างแม่นยำดั่งจับวาง อักขระโบราณบนหัวกระสุนสطعแสงสว่างจ้าทันทีที่สัมผัสกับเนื้อหนังอัปลักษณ์ ตามด้วยกระสุนนัดที่สองที่ตามติดไปอย่างไร้รอยต่อเพื่อปิดฉาก "อาร์กกกก—!" เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณร้ายดังสนั่นหوازลั่นป่า ร่างสีดำทมิฬของผีพรายป่าหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนที่แสงสีทองจากอาคมจะลุกลามเผาไหม้ร่างของมันจนสลายกลายเป็นละอองธุลีสีขาวและหายลับไปกับสายลมในพริบตาเดียว ไม่มีแม้แต่เศษซากหลงเหลือให้ดูต่างหน้า ผู้กองธันวาลดปืนลงช้าๆ ควันจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาจากปากกระبوกสีดำ เขาหันมามองภรรยาสาวด้วยแววตาอ่อนโยน รอยยิ้มภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "เห็นไหมครับคุณริน... กระสุนนัดเดียว (ถึงจะเบิ้ลไปสองนัดเพื่อความชัวร์ก็เถอะ) จอดสนิท ไม่เสียชื่อลูกศิษย์สำนักปราบผีทหารบกแน่นอนครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ น้ำรินค้อนให้วงใหญ่แต่ไม่วายอมยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอยกมือขึ้นกอดอกมองสามีหนุ่มหัวจรดเท้า "ก็ถือว่าสอบผ่านล่ะนะผู้กอง... เอาเป็นว่าเรื่องล้างจานฉันยกยอดให้ แต่เรื่องนวดขาคืนนี้ ห้ามมีข้อแม้เด็ดขาด!" ทั้งสองคนหัวเราะออกมาเบาๆ ท่ามกลางความโล่งอกและความสำเร็จในการปกป้องฟาร์มรักของพวกเขา แต่ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนสู่ยามวิกาลอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในกระเป๋าเสื้อของน้ำรินก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ไม่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่เลือนหายไปในทันที คือชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... มันคือเบอร์โทรศัพท์บ้านของ "ป้าสมศรี" ญาติจอมสูบที่ควรจะนอนหลับใหลอยู่บ้านห่างออกไปหลายกิโลเมตรในยามวิกาลเช่นนี้ และเมื่อน้ำรินกดรับสาย เสียงที่ดังลอดออกมาจากลำโพงหาใช่เสียงโวยวายทวงสมบัติอย่างที่เคยเป็น... แต่มันกลับเป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นและน่าขนลุกเกรียวของใครอีกคน ที่เอמהยประโยคปริศนาออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า *"พวกแกคิดว่าจัดการแค่ 'ลูกน้อง' ของฉันแล้ว เกมมันจะจบแค่นี้จริงๆ งั้นเหรอ... หึๆๆ พรุ่งนี้เช้า เตรียมตัวต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะไปยึดโฉนดที่ดินของพวกแกได้เลย..."* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!