น้ำรินหิวมากขอหมูกระทะ

เสียงถาดสเตนเลสกระแทกโต๊ะไม้สนอัดลายหินอ่อนดัง *เคร้ง!* เรียกสติทุกคนกลับมาจากคราบเขม่าสีดำที่ยังติดอยู่ตามขอบหน้าต่าง ผู้กองธันวาถอนหายใจยาวพร้อมกับปลดแมกกาซีนออกจากปืนกลไรเฟิลคู่ใจ วางมันลงข้างจานพลาสติกสีฟ้าอย่างเบามือ กลิ่นควันธูปและกลิ่นอายความตายของภูตผีระดับบอสเมื่อครู่ยังลอยวนอยู่ในจมูก แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นหอมของเนยโคราชแท้ๆ ที่กำลังละลายเดือดพล่านอยู่บนเตาถ่านตรงหน้า น้ำรินหันขวับมามองสามีด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ มือเรียวบางดึงเอาขวดพลาสติกบรรจุซอสหมักสูตรลับออกจากช่องเก็บของมิติลับด้วยความเร็วสูง เธอกระแทกขวดลงบนโต๊ะจนน้ำซอสกระฉูดเล็กน้อย พร้อมกับประกาศกรวดขันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังงานชีวิตที่เพิ่งถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง "ธันวาคะ... เอ้ย! พี่ธันวาครับ! ผีสางอะไรนั่นน่ะ ปล่อยให้มันไปยมโลกเถอะครับตอนนี้ นาทีนี้กระเพาะของผมกำลังเรียกร้องหาหมูกระทะเยียวยาจิตวิญญาณ!" น้ำรินโวยวายพางuseตะเกียบเคาะหม้อทองเหลืองดัง *ก๊องๆ* เชิงเร่งเร้า ผู้กองหนุ่มหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่มีรอยเขม่าดินปืนเปื้อนอยู่เล็กน้อย เขาเอื้อมมือหนาไปขยี้ผมนภากรของภรรยาอย่างหมั่นเขี้ยว "ครับผม จัดไปตามบัญชาของท่านประธานบริษัทมิติลับ สามีผู้นี้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ทั้งสามชั้นสไลด์บางเฉียบ และกุ้งแม่น้ำตัวโตๆ ที่ไปเหมามาจากตลาดมืดเมื่อตอนบ่าย" บรรยากาศความตึงเครียดจากการปะทะกับสมุนของหมอผีเฒ่าเมื่อคืนมลายหายสิ้น เหลือเพียงเสียงฉู่ฉ่าของไขมันหมูที่ไหลย้อยลงไปกระทบกับถ่านแดงๆ ในเตา ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมยั่วยวนที่โชยไปทั่วบริเวณไร่ ท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาลที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงตะเกียบกระทบจานและเสียงสูดปากด้วยความฟินของสองสามีภรรยาที่กำลังสวาปามอาหารตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำรินคีบสามชั้นชุ่มซอสเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความฟินสุดขีด เธอกลืนอาหารลงคอแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังระหว่างคีบเนื้อชิ้นต่อไปลงเตา "ไอ้แก่ตระกูลสมศรีนั่น มันกล้าขู่ว่าจะส่งแขกคนสำคัญมาจัดการเรื่องโฉนดที่ดินเราพรุ่งนี้เช้าใช่ไหมครับ? ฝันไปเถอะครับว่าผมจะยอมให้มันเอาที่ดินมรดกตระกูลเราไปฟรีๆ ระบบไอ-อาร์-เอส (IRS) ในหัวผมพร้อมอัปเกรดกับดักเวทมนตร์ดักควายพวกมันตั้งนานแล้ว" ธันวารินน้ำอัดลมใส่แก้วให้ภรรยาอย่างรู้ใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบรั้วบ้านที่เงียบสงบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเด็ดขาด "ไม่ต้องห่วงหรอกครับที่รัก ต่อให้มันส่งกองทัพภูตผีหรือทนายหน้าเลือดร้อยคนมา ถ้ามันเหยียบเข้ามาในเขตพื้นที่รังสรรค์ของผม กระสุนอาคมเงินบริสุทธิ์นัดเดียวก็เกินพอที่จะทำให้พวกมันรู้สำนึกแล้วครับ... กินต่อเถอะครับ เดี๋ยวเนื้อจะไหม้หมดเสียก่อน" บทสนทนาดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและความอบอุ่นของครอบครัวขนาดเล็กที่สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยน้ำพักน้ำแรง ทว่า ความสุขมักอยู่กับมนุษย์เราได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เปลวไฟในเตาหมูกระทะก็เกิดอาการวูบวาบขึ้นมาเองอย่างไม่มีสาเหตุ ควันสีขาวที่ควรจะหอมกลิ่นเนยและเนื้อย่าง กลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นอายเน่าเฟะของซากศพที่ลอยมาแตะจมูกอย่างรุนแรงจนน้ำรินต้องวางตะเกียบลงทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วจนน่ากลัว และก่อนที่ผู้กองธันวาจะทันได้หยิบปืนกลที่วางอยู่ข้างตัว บานประตูไม้สักก็ถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยพลังลมปราณอันชั่วร้าย ร่างของชายชราในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตาสองข้างเป็นสีดำสนิทไร้แววตา ก้าวเท้าเข้ามาในห้องรับประทานอาหารช้าๆ ท่ามกลางอุณหภูมิห้องที่ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ชายชราคนนั้นยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสยดสยอง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้น้ำรินและธันวาต้องชะงักค้าง "พวกแกคิดว่า... หมูกระทะมื้อนี้ จะเป็นมื้อสุดท้ายที่พวกแกได้กินอย่างมีความสุขจริงๆ งั้นเหรอครับ..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแสบสันของหมอผีวัยรุ่นคนนี้นะครับ