สืบจากภาพถ่ายติดวิญญาณ

"ป้าสมศรีครับ... หมูกระทะที่ป้าเพิ่งกินเข้าไปน่ะ ผมหวังว่ารสชาติของน้ำจิ้มสุกี้สูตรเด็ดที่ผมปรุงเองกับมือ จะช่วยกลบกลิ่นเหม็นเน่าของสิ่งที่ป้าแอบซ่อนไว้ใต้โต๊ะได้นะครูบ" ผมยืนพิงเสาเรือน พลางกระดิกนิ้วเคาะจังหวะลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นเก๋าที่ถูกดัดแปลงวงจรใหม่จนดูเหมือนอาวุธสงคราม ธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมขยับนิ้วโป้งปลดเซฟปืนพกคู่ใจเบาๆ เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะที่ฟังดูเย็นยะเยือกในสายตาของป้าสมศรีและบรรดาญาติจอมสูบที่หน้าถอดสีทันที "แกพูดเรื่องอะไรของแก! นังหลานอกตัญญู! ฉันมาเยี่ยมเยียนกินข้าวตามประสาญาติพี่น้อง แกจะมาตั้งแง่ไล่ส่งกันแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!" ป้าสมศรีตวาดกลับ เสียงสั่นเครือแต่ยังพยายามรักษามาดผู้ใหญ่ที่หวังฮุบที่ดินผืนงามของครอบครัวเราไว้ น้ำรินไม่สนคำด่า เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะที่ควันหมูกระทะกำลังโขมง แววตาของเธอเปลี่ยนจากภรรยาผู้แสนดีกลายเป็นนักล่าที่กำลังจ้องจับพิรุธ "เยี่ยมเยียนเหรอครับ? แต่ดูเหมือนของฝากที่ป้าเอามาให้ จะเป็น 'รูปถ่าย' สองสามใบที่วางอยู่ใต้ถาดเนื้อสไลด์นั่นนะครับ" น้ำรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงผลกราฟิกสีเขียวจัดจ้าน นี่คือแอปพลิเคชัน 'Spectral Analyzer Pro' ที่เธอแอบเขียนโค้ดขึ้นมาเอง มันไม่ได้เอาไว้ตรวจจับแค่ไวไฟ แต่มันเอาไว้ตรวจจับ 'ค่าความหนาแน่นของพลังงานลบ' ที่เข้มข้นจนผิดธรรมชาติ เธอโบกโทรศัพท์ผ่านโต๊ะอาหารนั้นเบาๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* ลากยาวขึ้นเรื่อยๆ จนเปลี่ยนเป็นเสียงหึ่งๆ ที่บาดแก้วหู "ภาพถ่ายพวกนี้... มีคนตั้งใจลงอาคม 'ตรึงวิญญาณ' ไว้ข้างหลังสินะครับ" น้ำรินแค่นยิ้ม "ป้ากะจะเอาผีเร่ร่อนที่ป้าไปกักขังไว้มาปล่อยที่ฟาร์มเราตอนที่เราเผลอใช่ไหม?" ธันวาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารของเขาแผ่รังสีคุกคามจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด "ผมไม่สนหรอกนะว่าป้าจะไปขุดผีมาจากป่าช้าไหน แต่ถ้าป้ายังไม่หยุดทำตัวเป็นปลวกกัดกินความสุขของครอบครัวผม... กระสุนอาคมนัดนี้ ผมคงต้องขอทดสอบความแม่นที่จุดกึ่งกลางหน้าผากของใครสักคนที่บงการอยู่หลังม่านเสียหน่อย" บรรยากาศในร้านอาหารเล็กๆ ของเราดูเหมือนจะถูกแช่แข็ง ป้าสมศรีหน้าซีดเผือดเหมือนคนเห็นผีจริงๆ เธอพยายามจะคว้ากระเป๋าถือหนี แต่ธันวาไวกว่า เขาคว้าข้อมือป้าสมศรีไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล "ของแบบนี้เอาไปคืนเจ้าของนะครับป้า" น้ำรินหยิบรูปถ่ายที่เปื้อนคราบน้ำมันและกลิ่นธูปจางๆ ขึ้นมา ก่อนจะกดสวิตช์มิติเก็บของในข้อมือ ส่งรูปพวกนั้นหายวับไปในห้วงมิติว่างเปล่าที่ไม่มีใครแตะต้องได้ "และถ้าป้ายังไม่หยุด... ครั้งหน้า ผมจะส่งของขวัญชิ้นพิเศษกลับไปให้ถึงบ้านป้าเลย รับรองว่าป้าได้นอนกอดผีจนฝันร้ายไปทั้งปีแน่นอนครับ" เมื่อญาติพี่น้องพากันแตกกระเจิงออกไปจากรั้วฟาร์ม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันหมูกระทะที่เริ่มเย็นชืด ผมเดินไปโอบเอวน้ำรินไว้หลวมๆ ความเหนื่อยล้าจากการรับมือคนพวกนี้ทำเอาเราสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกัน แต่น้ำรินกลับเปลี่ยนสายตามามองที่จอโทรศัพท์ของเธออีกครั้ง ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนสีเมื่อเห็นสิ่งที่แอปพลิเคชันกำลังประมวลผล "ธันวา... ดูนี่" น้ำรินพึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดมุมสูงของฟาร์มในวินาทีที่ป้าสมศรีเดินเข้ามา ในภาพไม่ได้มีแค่ญาติจอมสูบของเราเท่านั้น แต่ยังมี 'เงาบางอย่าง' ที่สูงใหญ่ผิดปกติ เดินตามหลังป้าสมศรีเข้ามาในเขตที่ดินของเราด้วย ดวงตาของเงามันวาวเหมือนแผ่นโลหะและมีอักขระแปลกประหลาดสลักอยู่ตามร่าง ไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ 'อาวุธไสยศาสตร์' ที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีต และก่อนที่เราจะทันได้ตั้งตัว ประตูด้านหลังของร้านอาหารก็ถูกเคาะอย่างรุนแรง เสียงคนเคาะไม่ใช่จังหวะของคนทั่วไป แต่มันเป็นจังหวะที่แม่นยำเหมือนเสียงเคาะรหัสลับทางทหาร... ซึ่งเป็นรหัสที่ธันวาใช้สื่อสารกับหน่วยลับของเขาเท่านั้น "ธันวา..." น้ำรินกระซิบ "คนของหน่วยคุณ... ตายไปนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ?" ธันวาชักปืนขึ้นมาทันที ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสงสัยและหวาดระแวง เมื่อคนหน้าประตูค่อยๆ ผลักเข้ามา ปรากฏร่างของชายในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนเลือดและมีรอยกระสุนพรุนไปทั้งร่าง เขายื่นซองจดหมายเก่าๆ ที่มีตราประทับของกองทัพที่ควรจะถูกทำลายไปเมื่อสิบปีก่อนให้เรา ก่อนจะทรุดตัวลงแน่นิ่งต่อหน้าต่อตา นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วครับ... นี่คือจุดเริ่มต้นของคำสาปที่ใหญ่กว่าเรื่องที่ดินเพียงไม่กี่ไร่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยครอบครัวของเรานะครับ หวังว่าจะสนุกกับตอนนี้ครับผม