กับดักในมิติลับ

"ถ้าคิดว่าการเอาเศษกระดูกหมาเน่ามาโรยรอบบ้าน แล้วจะทำให้กูยอมคายโฉนดที่ดินห้าไร่นั่นให้... มึงคงต้องไปเกิดใหม่อีกสักเจ็ดชาติแล้วล่ะครับ ป้าสมศรี!" เสียงตบโต๊ะไม้สนฝรั่งเศสอย่างแรงดังสนั่นห้องครัว กลิ่นหอมฉุยของ "แกงคั่วหอยขมใบชะพลู" ที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ ชนิดกะทิแตกมันเยิ้มส่งกลิ่นยั่วยวนตีคู่มากับกลิ่นอับชื้นของอาคมสายดำ น้ำรินในชุดเสื้อยืดสกรีนลายโปรแกรมเมอร์ยุค 80 กับผ้ากันเปื้อนลายแมวอ้วน ยืนเท้าสะเอวมองผ่านหน้าต่างกระจกใสแจ๋ว ออกไปยังแปลงผักสวนครัวหลังบ้าน ดวงตาเรียวรีคมกริบฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะไว้หน้าใครทั้งสิ้น นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วครับ... นี่คือจุดเริ่มต้นของคำสาปที่ใหญ่กว่าเรื่องที่ดินเพียงไม่กี่ไร่ ย้อนกลับไปเมื่อช่วงบ่าย ป้าสมศรี ญาติผู้ใหญ่ตัวแสบผู้มีดีกรีเป็นถึงเจ้าแม่เงินกู้ประจำตำบลและเซียนคุณไสยสายดำมือสมัครเล่น ได้แอบย่องเข้ามาในเขตฟาร์มของพวกเขา พร้อมกับไหปลาร้าเน่าที่บรรจุตะปูตอกโลงศพและเส้นผมอาถรรพ์ หวังจะฝังไว้ใต้ถุนเรือนเพื่อสูบเอาดวงชะตาและทรัพย์สินทั้งหมดของน้ำรินและผู้กองธันวาให้ย่อยยับคามือ แต่ป้าสมศรีคงลืมไปว่า... ที่นี่ไม่ใช่บ้านร้างปลายนาธรรมดา แต่เป็นอาณาจักรที่ถูกเชื่อมต่อเข้ากับระบบ "มิติลับไอที" ระดับปรมาจารย์ที่น้ำรินใช้เวลาอัปเกรดระบบป้องกันความปลอดภัยมานานนับเดือน! "ริน ใจเย็นๆ ก่อนครับ ที่รัก" ผู้กองธันวาเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง มือใหญ่วางทับลงบนไหล่บางเบาๆ กลิ่นอายความเป็นชายชาติทหารและกลิ่นกระสุนปืนจางๆ ช่วยดึงสติภรรยาตัวแสบให้คลายความเดือดดาลลงได้บ้าง นัยน์ตาคมกริบของผู้กองกวาดมองผ่านหน้าต่างไปยังเงาสลัวๆ ของหญิงสูงวัยที่กำลังพยายามงัดแงะประตูห้องเก็บของในมิติลับด้วยความโลภ "ปล่อยให้แกเล่นสนุกไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง... กระสุนอาคมเงินผยองในรังเพลิงของผมยังไม่ได้ลิ้มรสวิญญาณชั่วๆ มานานแล้วนะ" "ไม่ต้องถึงมือพี่หรอกครับผู้กอง!" น้ำรินหันขวับมาส่งยิ้มหวานหยดจนน่ากลัว ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนานแบบเด็กเนิร์ดที่กำลังเจอโจทย์ยากๆ "ปล่อยให้แกติดอยู่ใน 'กับดักบั๊กมิติที่ศูนย์' (Null Pointer Exception Trap) สักสามวันสามคืน ข้าวก็ไม่ได้กิน น้ำก็ไม่ได้ดื่ม แถมยังต้องวิ่งหนีฝูงเป็ดผีดิจิทัลที่ผมเขียนโค้ดดักไว้ น่าจะสนุกกว่าเอาปืนไปยิงทิ้งตั้งเยอะนะครับ" พูดจบ น้ำรินก็หยิบแท็บเล็ตหน้าจอสีเขียวเรืองแสงขึ้นมานิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์คำสั่งรัวเร็วราวกับมือกลองร็อกเกอร์ยุค 80 บนหน้าจอแสดงผลแผนผังมิติลับแบบ 3 มิติ จุดสีแดงกะพริบถี่ๆ ตรงโซน "คลังเก็บปุ๋ยชีวภาพ" ซึ่งแท้จริงแล้วคือเขาวงกตมิติที่ซ้อนทับกันอยู่เจ็ดชั้น ณ มิติลับชั้นที่สาม... ป้าสมศรีในวัยใกล้ 환갑 (환갑 - หกสิบปี) กำลังหอบแฮกใบหน้าเหี่ยวย่นชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ มือสั่นเทาถือจอบเก่าๆ พยายามขุดดินแข็งราวกับหินเพื่อหาตู้เซฟสมบัติที่แกคิดว่าซ่อนอยู่ แต่ยิ่งขุดลึกลงไปเท่าไหร่ ดินตรงนั้นก็ยิ่งเปลี่ยนสภาพเป็นโคลนดูดสีดำสนิทที่มีเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนลอยวนเวียนอยู่รอบตัว "ไอ้... ไอ้เด็กเวรนี่มันซ่อนสมบัติไว้ที่ไหนวะเนี่ย!" ป้าสมศรีสบถเสียงดังลั่นด้วยความหัวเสีย เสื้อผ้าไหมราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมจนดูไม่ได้ เส้นผมที่เคยเซ็ตมาอย่างดีหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง "อีน้ำริน อีหลานเนรคุณ แกคิดว่าจะขังฉันไว้ในนี้ได้เหรอ? รอก่อนเถอะ ฉันจะให้หมอผีเขมรมาถอนรากถอนโคนบ้านแกให้ราบเป็นหน้ากลองเลยคอยดู!" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าจำลองในมิติลับก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ฝูงเป็ดเทศนับร้อยตัวที่มีดวงตาสีแดงก่ำและมีฟันแหลมคมเหมือนปลาปิรันย่าก็โผล่พรูออกมาจากความมืด ส่งเสียงร้องก๊าบๆ ดังก้องกังวานจนแก้วหูแทบแตก "เฮ้ย! ตัวอะไรวะเนี่ย! ช่วยด้วยยย!" ป้าสมศรีหวีดร้องสุดเสียง ทิ้งจอบในมือแล้ววิ่งหนีตายอุตลุดโดยไม่คิดชีวิต ร่างท้วมๆ วิ่งเตลิดไปชนเข้ากับกำแพงมิติที่เด้งดึ๋งเหมือนยางยืด จนร่างกระเด็นกลับมานอนวัดพื้นคลุกฝุ่นอย่างหมดสภาพ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องครัวบนโลกภายนอก บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขและความอร่อย น้ำรินตักแกงคั่วหอยขมใบชะพลูร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามลายคลาสสิก กลิ่นหอมของพริกแกงตำเองและกะทิสดเตะจมูกจนผู้กองธันวากลืนน้ำลายเอื้อมมือไปหยิบช้อนสמלมาตักชิมทันที "อื้อหือ... ฝีมือคุณนี่ไม่เคยตกเลยนะครับที่รัก หอยขมกรุบกรอบกับรสเผ็ดร้อนของใบชะพลูมันช่างเข้ากันดีเหลือเกิน กินคู่กับข้าวสวยร้อนๆ นี่ฟินจนลืมตายเลยล่ะครับ" "อร่อยก็กินเยอะๆ นะครับผู้กอง พรุ่งนี้เราต้องเคลียร์แปลงเกษตรล็อตใหญ่ส่งตลาดในเมือง แถมยังต้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ให้ออกไปจากระบบแบบถาวรด้วย" น้ำรินตักข้าวเพิ่มให้สามีด้วยความเอาใจใส่ รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าสวยคม เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าบนโต๊ะไม้ส่งเสียงแกรกกรากรวมถึงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น หน้าจอระบบมิติลับแจ้งเตือนว่าผู้บุกรุกเริ่มมีอาการสติแตกขั้นรุนแรงและกำลังกดปุ่มขอความช่วยเหลือจากภายนอก ซึ่งเป็นสัญญาณว่าพวกสมุนของป้าสมศรีที่ซุ่มอยู่ข้างนอกกำลังพยายามใช้คาถาทลายกำแพงมิติเข้ามา น้ำรินวางช้อนลงช้าๆ เช็ดปากด้วยผ้าเช็ดปากอย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่หยิบปืนลูกซองคู่ใจขึ้นมาบรรจุ กระสุนเงินส่องประกายวาววับในความมืดพร้อมลั่นไก "ดูท่าทาง... ปลาตัวใหญ่กำลังจะติดเบ็ดเข้าจริงๆ แล้วล่ะครับผู้กอง" น้ำรินแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ขณะจ้องมองหน้าจอระบบที่แสดงภาพร่างของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เขตชายแดนฟาร์มด้วยความเร็วน่าตกใจ—บุคคลปริศนาที่แม้แต่ระบบไอรียังต้องแจ้งเตือนเป็นสีแดงเพลิงระดับวิกฤต!