ชัยชนะยกแรก

เสียงกระดิ่งเตือนภัยสีแดงฉานบนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นสะท้านไปทั่วห้องควบคุมมิติลับ น้ำรินไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอนั้นด้วยความตกใจ เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ฉายชัดถึงความเหนือกว่า มือเรียวบางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่เป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้มานานนมแล้ว "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับคุณป้า... สงสัยคงร้อนใจอยากมาเซ็นโฉนดที่ดินแทนผมเสียเต็มประดา" น้ำรินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ผู้กองธันวาที่กำลังบรรจงบรรจุกระสุนอาคมสีทองลงในรังเพลิงของปืนไรเฟิลคู่ใจ เสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล ที่หน้าเขตชายแดนฟาร์ม—หมอกหนาทึบที่ถูกปรุงแต่งด้วยมนמהดำของป้าสมศรีม้วนตัวเข้าหากำแพงเขตอาคมอย่างดุดัน ร่างท้วมๆ ของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าซิ่นสีตุ่นก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งน่าขนลุก ในมือของนางถือกระถางธูปดินเผาที่ส่งควันสีเขียวคล้ำลอยฟุ้งกระจาย นางคิดว่าการใช้ "ผีพรายตานี" ที่เลี้ยงไว้จะสามารถพังแนวป้องกันกระจอกๆ ของเด็กเมื่อวานซืนนี้ได้ภายในพริบตาเดียว "ฮ่าๆๆๆ! ไอ้หลานอกตัญญู คิดว่าสร้างรั้วกันผีบ้าบออะไรไว้ จะกันวิญญาณอาฆาตของกูได้หรือวะ!" เสียงแหลมสูงของป้าสมศรีแผดก้องทะลุกำแพงมิติเข้ามา พร้อมกับที่ผีพรายร่างเขียวคล้ำพุ่งเข้าชนม่านพลังงานจนเกิดประกายไฟสีม่วงแลบแปลบปลาดยามค่ำคืน ทว่า... สิ่งที่ป้าสมศรีคาดไม่ถึงคือ ม่านพลังงานนั้นไม่ได้แตกสลาย กลับกลายเป็น "ตาข่ายไอทีสีฟ้าเรืองแสง" ที่สะท้อนคลื่นพลังงานกลับไปหาตัวต้นทางอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ! *เปรี้ยง!* "อ๊ากกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนไม่ได้มาจากน้ำริน แต่มาจากผีพรายตานีที่ถูกระบบป้องกันอัจฉริยะของน้ำรินล็อกเป้าด้วย AI สแกนวิญญาณ ก่อนที่กระสุนปืนอาคมนัดแรกจากปลายกระบอกปืนของผู้กองธันวาจะพุ่งแหกด่านความมืดเข้าเจาะทะลวงกลางหน้าผากของผีพรายตนนั้นจนสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองในนัดเดียว! ป้าสมศรีถึงกับเข่าทรุด กระถางธูปในมือร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้นดิน เสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวยามเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่า ประตูฟาร์มไม่ได้ปิดล็อก... แต่มันกำลังเปิดต้อนรับนางให้อย่างกว้างขวาง "เชิญครับคุณป้า เดินเข้ามาข้างในสิครับ อากาศข้างนอกยุงชุม เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของน้ำรินดังขึ้นจากระเบียงบ้าน พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวเดินลงมาทีละขั้น แสงไฟจากตะเกียงโบราณส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ผู้กองธันวายืนซ้อนอยู่ด้านหลังในระยะประชิด ปืนในมือยังคงมีควันจางๆ ลอยกรุ่น เป็นการกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้ป้าสมศรีแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "แก... แกมันภูติผีปีศาจอะไรวะ!" ป้าสมศรีถอยหลังกรูดจนสะดุดรากไม้ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า เนื้อตัวเปื้อนโคลนสกปรกมอมแมมไม่เหลือคราบหญิงผู้ดีจอมเจ้าเล่ห์ประจำตระกูลเลยสักนิด "ผมไม่ใช่ผีหรอกครับคุณป้า แต่ถ้าพูดถึงเรื่อง 'ความลับ' ที่คุณป้าซุกซ่อนเอาไว้ใต้ถุนบ้านของตระกูล... อันนั้นน่ะ น่ากลัวกว่าผีเสียอีกนะครับ" น้ำรินย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับหญิงสูงวัยที่กำลังตัวสั่นเทานั่งกองอยู่กับพื้น ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนอากาศเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงก็เด้งขึ้นกลางอากาศ แสดงภาพเอกสารลับบัญชีเงินฝากและโฉนดที่ดินตัวจริงเสียงจริงที่ถูกขโมยไป พร้อมกับคลิปเสียงการสนทนาระหว่างป้าสมศรีกับหมอผีเถื่อนในการทำคุณไสยใส่ครอบครัวของน้ำรินเพื่อฮุบสมบัติ ทุกอย่างถูกบันทึกและรวบรวมไว้อย่างครบถ้วนโดยระบบไอรีย์ ไม่มีตกหล่นแม้แต่วินาทีเดียว ป้าสมศรีเบิกตากว้างจนแทบถסתออกจากเบ้า ลมหายใจติดขัด ร่างกายสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความลับที่นางเก็บงำมานานหลายปี ถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดเปลือกต่อหน้าคู่สามีภรรยาคู่นี้ในชั่วพริบตาเดียว "แก... แกเอามันมาจากไหน..." เสียงของป้าสมศรีแหบแห้ง แทบไม่เหลือเค้าโครงความดุดันหลงเหลืออยู่ "ความลับทางธุรกิจเขาก็ไม่ค่อยบอกกันหรอกครับคุณป้า... แต่เอาเป็นว่า ตอนนี้ชัยชนะยกแรกตกเป็นของผมแล้ว" น้ำรินแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ผู้กองธันวาเดินเข้าไปควบคุมตัว ทว่า ในวินาทีที่ผู้กองหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าไปใส่กุญแจมืออาคม เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากทิศทางห้องครัวหลังบ้าน กลิ่นหอมฉุยของเครื่องเทศเข้มข้นและเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบรรยากาศยามดึก พร้อมๆ กับข้อความเตือนภัยสีแดงฉานระลอกใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบของน้ำริน—ไม่ใช่จากศัตรูภายนอก แต่เป็นรอยแยกมิติลับใต้ถุนบ้านที่กำลังเปิดออกเองโดยไม่มีคำสั่ง และบางสิ่งบางอย่างที่มีพลังงานมหาศาลกำลังคลานขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมอผีวัยรุ่นเสมอมานะครับ