ลูกค้าคือวิญญาณพยาบาท

“ธันวา... อย่าเพิ่งกินเนื้อนั่นนะ” น้ำรินกระซิบเบาๆ พลางหยิบสมาร์ทโฟนที่หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แต่มีตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นแทน: **[ตรวจพบการสั่งซื้อจากลูกค้ารายใหม่: รายการ ‘เนื้อตุ๋นนิรันดร์’ จำนวน 1 ที่ – สถานที่ส่งมอบ: หน้าบ้านคุณ ณ บัดนี้]** ช้อนสังกะสีในมือของผู้กองธันวานิ่งค้างอยู่กลางอากาศ กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้สมุนไพรจีนที่เคี่ยวจนเอ็นแก้วละลายกลายเป็นสีอำพันยังคงลอยอวลอยู่ปลายจมูก ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี ชะو์สายตาคมกริบมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับชามกระเบื้องตรงหน้าอย่างพิจารณา โดยไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย วิชาอาคมที่เขาฝึกฝนมาอย่างโชกโชนบนแนวหน้า ทำให้เขารู้ดีว่าความเงียบสงบยามวิกาลมักซ่อนแขกที่ไม่ได้รับเชิญเสมอ “ลูกค้ามารับของดึกดื่นปานนี้ สงสัยจะหิวยิ่งกว่าเปรตได้ส่วนบุญเสียอีกนะครับคุณริน” ผู้กองธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนาเอื้อมไปคว้าปืนพกประจำกายที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ขึ้นมาตรวจสอบกระสุนในรังเพลิงอย่างคล่องแคล่ว เสียงโลหะกระทบกันดัง *คลิก* เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าพร้อมใช้งานทุกเมื่อ “ไม่ใช่แค่เปรตธรรมดาหรอกครับผู้กอง ดูจากพิกัด GPS บนหน้าจอแล้ว...” น้ำรินนิ่วหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวกวาดหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อเปิดใช้งานระบบมิติคลังเก็บของระดับสูง แสงสีฟ้าเรืองรองสว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบไอทีไสยศาสตร์ที่ดังติ๊ดๆ “หมอนี่มาจากเขตอาถรรพ์ป่าช้าท้ายหมู่บ้าน... แถมยังระบุสถานะในระบบว่าเป็น ‘ลูกค้ารายใหญ่’ ที่ติดค้างหนี้กรรมกับตระกูลเรามาสามชั่วคนแล้วด้วย” เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงเคาะประตูไม้ธรรมดา แต่เป็นเสียงที่เย็นยะเยือกจนทำให้ละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำค้างเกาะพราวอยู่บนบานหน้าต่าง ผู้กองธันวาส่งสัญญาณให้น้ำรินถอยไปอยู่ด้านหลัง ร่างหนาก้าวเข้าไปประชิดประตูไม้สักเก่าแก่ มือข้างหนึ่งจับลูกบิด อีกข้างเตรียมกระสุนอาคมที่ผ่านการปลุกเสกด้วยคาถาพระกาฬ แกร็ก! ประตูกลางดึกถูกเปิดออก เผยให้เห็นหมอกหนาทึบที่ไหลทะลักเข้ามาในห้องครัว พร้อมกับร่างของชายหนุ่มร่างผอมโซผิวซีดเซียว สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นราวกับเพิ่งรอดชีวิตมาจากอุบัติเหตุทางถนน ดวงตาของเขากลวงโบ๋และมีคราบเลือดไหลรินลงมาตามแก้ม แต่สิ่งที่สะดุดตาน้ำรินที่สุดไม่ใช่สภาพอันน่าเวทนาของผีหนุ่มตนนั้น หากแต่เป็นกลิ่นอายความอาฆาตมาดร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “ก... กลิ่นเนื้อตุ๋น... หอมเหลือเกิน” เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นปูนดังลอดไรฟันของวิญญาณเร่ร่อน “ข้าสั่ง ‘เนื้อตุ๋นนิรันดร์’ ไปแล้ว... ทำไมยังไม่เอามาเสิร์ฟ!” น้ำรินก้าวออกมาจากด้านหลังสามี ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอปัดหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือเบาๆ จนปรากฏใบเสร็จดิจิทัลลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ “ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณลูกค้า การสั่งอาหารในระบบมิติลับของเรามีกฎอยู่ว่า ‘ลูกค้าคือวิญญาณพยาบาท’ ถ้าอยากกินเนื้อตุ๋นสูตรเด็ดของตระกูลเรา คุณต้องจ่ายค่าตอบแทนให้สาสมเสียก่อน เงินสดเราไม่รับ โอนผ่านแอปพลิเคชันยมโลกก็ระบบล่ม... ว่าแต่คุณมี ‘แต้มบุญ’ เหลือติดตัวมาบ้างไหมล่ะครับ?” วิญญาณหนุ่มชะงัก เงยหน้าขึ้นมองสองสามีภรรยาด้วยความแค้นเคือง “แต้มบุญอะไร! ข้าตายด้วยความอดอยาก ปล้นชิงทรัพย์มาทั้งชีวิต บุญสักนิดก็ไม่เคยทำ! มีแต่ความพยาบาทนี่แหละ เอาไปแทนได้ไหม!” พูดจบ ผีหนุ่มก็พุ่งทะยานเข้ามาหมายจะคว้าคอเสื้อของน้ำรินด้วยเล็บแหลมคมที่ยาวเฟื้อย ทว่า... *ปัง!* กระสุนปืนกลขนาด .45 ที่ผ่านการลงอักขระยันต์ตรึงวิญญาณพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง กระสุนนัดนั้นไม่ได้สังหาร แต่เจาะทะลวงเข้าที่หัวไหล่ของวิญญาณเร่ร่อนเต็มแรง แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งแสงกระเด็นทะลุออกไปนอกประตูกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้นสนามหญ้าหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ดังสะท้านไปทั่วทั้งไร่ ผู้กองธันวาลดปืนลงช้าๆ ควันจางๆ ลอยกรุ่นออกจากปากกระบอกปืน สายตาคมกริบมองร่างที่ดิ้นเร่าๆ บนพื้นด้วยความเย็นชา “ภรรยาผมเตือนดีๆ แล้ว แต่คุณเลือกที่จะไม่ฟังเอง... งานนี้บอกเลยว่าไม่ได้เงิน แต่ได้แต้มบุญเข้ากระเป๋าแน่นอนครับคุณริน” น้ำรินเดินตามออกมาที่ระเบียงบ้าน เธอยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ยื่นมือถือไปตรงหน้าวิญญาณพยาบาทที่กำลังหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา “ในเมื่อไม่มีเงินจ่าย และไม่มีแต้มบุญเหลือ... ระบบของเราจึงมีฟีเจอร์เสริมสำหรับลูกค้ารายพิเศษ นั่นคือ ‘การใช้แรงงานขัดดอก’ ครับ” ผีหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ข้า... ข้าต้องทำอะไร?” “พรุ่งนี้เช้า แปลงผักออร์แกนิกหลังบ้านของเรากำลังต้องการคนพรวนดินพอดี ยี่สิบไร่ถ้วน ทำงานให้เสร็จภายในเที่ยงวัน... ถ้าทำเสร็จ ผมจะอนุญาตให้คุณกิน ‘เนื้อตุ๋นนิรันดร์’ ชามนั้นได้จนหยดสุดท้าย แต่ถ้าอู้... ผมจะให้ผู้กองธันวาเอาปืนกลยิงล้างบางวิญญาณของคุณให้แตกดับเป็นจุล!” วิญญาณเร่ร่อนกลืนน้ำลายลงคอที่ไม่มีอยู่จริง พยักหน้ารับด้วยความจำยอม น้ำรินจึงกดปุ่มบนหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อบันทึกสัญญาจ้างแรงงานทาสวิญญาณ ทันใดนั้น ตราประทับสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของผีหนุ่ม เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีการทางกฎหมาย (และทางไสยศาสตร์) ท่ามกลางความเงียบสงบยามดึก บรรยากาศอบอุ่นในครอบครัวกลับมาแทนที่ความตึงเครียด ผู้กองธันวาโอบเอวภรรยาคนสวยเข้าหาตัวเบาๆ พลางก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “จัดการปัญหาเรียบร้อยแล้ว... กลับเข้าไปกินเนื้อตุ๋นกันต่อเถอะครับคุณริน เดี๋ยวชามจะชืดเสียรสชาติหมด” น้ำรินพยักหน้ารับ รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าเรียวสวย ทั้งสองเดินกลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อดื่มด่ำกับมื้อค่ำอันแสนอร่อย โดยทิ้งให้วิญญาณพยาบาทนั่งกุมหัวร้องไห้อยู่ที่แปลงผักเบื้องล่าง แต่ทว่า... ในจังหวะที่น้ำรินกำลังตักน้ำซุปเข้าปาก เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนเครื่องเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและข้อความใหม่ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปในทันที **[แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกมิติลับ – มีบุคคลภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาตกำลังก้าวผ่านประตูมิติชั้นที่ 3 เข้ามาในเขตหวงห้าม... และบุคคลผู้นั้นคือ ‘ป้าสมศรี’ ที่พกพาอาวุธไสยศาสตร์ระดับตำนานมาด้วย!]** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!