ชุดพรางตัวสู้ผี

"เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงกะเทาะของ 'ตะบันหมากทองคำ' ที่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง นั่นไม่ใช่เสียงของแขกผู้มีเกียรติที่จะมาดื่มน้ำชาต้อนรับปีใหม่ไทยแน่นอนครับ... นั่นคือเสียงของป้าสมศรี มนุษย์ป้าผู้ครองตำแหน่งแชมป์เปี้ยนเหรียญทองด้านการบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลติดต่อกันสามสมัยซ้อน!" น้ำรินสบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตะลึงเมื่อระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบบนหน้าจอโฮโลแกรมลอยฟ้า ปรากฏภาพเรดาร์วงกลมที่จับความร้อนของร่างท้วมๆ กำลังก้าวผ่านม่านหมอกมิติลับชั้นที่ 3 เข้ามาอย่างหน้าตาเฉย มือเรียวบางรีบปัดหน้าจอไอทีทิ้ง ก่อนจะคว้าแท่งช็อกโกแลตผสมผงคาเฟอีนเข้มข้นขึ้นมากัดเคี้ยวกร้วมๆ เพื่อเรียกสติ ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวเหนียวทุเรียนน้ำกะทิอบควันเทียนที่เธอบรรจงทำเก็บไว้ในคลังมิติเพื่อเตรียมเปิดร้านในตลาดเช้าวันพรุ่งนี้ "ใจเย็นๆ ครับที่รัก ป้าแกคงไม่ได้พกปืนใหญ่มาด้วยหรอก... อย่างมากก็แค่หม้อดินเผาบรรจุวิญญาณอาฆาตกับน้ำยาล้างป่าช้าสูตรโบราณ" ผู้กองธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล มือหนาปลดกระดุมเสื้อสนามสีเขียวขี้ม้าออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นตึงจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มพินิจมองหน้าจอระบบมิติด้วยความสุขุม เยือกเย็นราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ในสนามรบจริง "ประเด็นคือยายป้าบ้านั่นดันพก 'สากกะเบืออาคมเจ็ดป่าช้า' ที่คุณทวดของแกเคยใช้ตำน้ำพริกผีดิบมาด้วยน่ะสิครับผู้กอง! ถ้าโดนสากนั่นตีหัวเข้ามิติชั้นนี้มีหวังระบบไอทีรวน ข้อมูลพืชผลเกษตรอินทรีย์กับสูตรน้ำพริกนรกอเวจีของฉันได้กระจัดกระจายกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์แน่ๆ" น้ำรินขมวดคิ้วมุ่น ปากกระจับเอ่ยแยابอย่างหัวเสียพลางเดินวนไปวนมาในห้องควบคุมมิติ ธันวาไม่พูดเปล่า เขาก้าวเข้าประชิดตัวภรรยาสุดที่รัก ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเต็มยศโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้สายตานิ่งสงบอยู่ในระดับเดียวกัน มือหยาบกร้านจากการจับปืนเอื้อมไปจัดปรกผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนของเธออย่างเบามือ "ในเมื่อศัตรบุกเข้ามาถึงถิ่นเราโดยไม่ได้รับเชิญ การตั้งรับเฉยๆ คงไม่ใช่วิสัยของนักรบ... และก็ไม่ใช่สไตล์ของภรรยาผมด้วยจริงไหมครับ?" ธันวากระซิบเสียงพร่า แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และคลั่งรักในเวลาเดียวกัน "เพราะฉะนั้น... เราต้องใช้ยุทธวิธีทหารราบผสมผสานกับศาสตร์มืดฉบับหมอผีไอที 'ชุดพรางตัวสู้ผี' ถึงเวลาใช้งานแล้วครับ" คำว่าชุดพรางตัวสู้ผี ทำให้น้ำรินชะงักกึก ดวงตาเป็นประกายวาววับทันที แม้ภายนอกมิติลับแห่งนี้จะดูเหมือนห้องแล็บไฮเทคผสมฟาร์มเกษตรออร์แกนิก แต่เบื้องลึกแล้วมันคือคลังแสงขนาดย่อมที่รวบรวมทั้งเทคโนโลยีล้ำสมัยและอาวุธไสยศาสตร์เข้าด้วยกัน ธันวาพาภรรยาเดินลัดเลาะผ่านแปลงกะหล่ำปลีเรืองแสงไปยังห้องลับใต้ดิน ซึ่งถูกสร้างขึ้นด้วยคอนกรีตเสริมใยเหล็กผสมมวลสารศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นอายของดินปืน น้ำมันสน และธูปหอมจางๆ ลอยอบอวลในอากาศ "จำหลักการพรางตัวทางทหารที่ผมเคยสอนได้ไหมครับริน?" ธันวาหยิบชุดผ้าตาข่ายเนื้อพิเศษสีเขียวเข้มขลับที่ทอด้วยเส้นใยนาโนผสมผงเหล็กไหลและด้ายสายสิญจน์เก้าวัดขึ้นมาคลี่ให้ดู "จำได้สิคะ... เอ่อ จำได้สครับผู้กอง!" น้ำรินเกือบหลุดปากเรียกคะตามความเคยชิน แต่รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาดุๆ แกมเอ็นดูของสามี "การพรางตัวไม่ใช่แค่การซ่อนรูปกายภายนอก แต่คือการกลืนกินตัวตนเข้ากับสภาพแวดล้อม ทั้งอุณหภูมิความร้อนของร่างกาย คลื่นพลังงานวิญญาณ และจิตใต้สำนึก... ใช่ไหมล่ะคะ... ครับ!" ธันวาอมยิ้มบางๆ กับความน่ารักน่าหยิกของภรรยา เขาช่วยสวมชุดพรางตัวเนื้อนุ่มยืดหยุ่นสูงทับเสื้อผ้าปกติของเธอ ชุดนี้ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อให้เข้ากับระบบมิติ มันไม่เพียงแต่ซ่อนเร้นจากสายตามนุษย์และภูตผี แต่ยังมีฟังก์ชันพิเศษในการตัดสัญญาณตรวจจับพลังงานไสยศาสตร์อีกด้วย "เยี่ยมมากครับคนเก่ง" ธันวาเอ่ยชมพร้อมกับบรรจงหยิบโคลนอาคมสีดำสนิทที่ผสมด้วยดินจากยอดเขาศักดิ์สิทธิ์และผงถ่านกัมมันต์มาแต้มลงบนแก้มเนียนของน้ำรินอย่างเบามือทีละจุด "จุดยุทธศาสตร์สำคัญในการพรางตัวคือบริเวณที่สะท้อนความร้อนและปล่อยคลื่นพลังงาน... โหนกแก้ม หน้าผาก และลำคอ... แบบนี้ครับ" น้ำรินยืนนิ่งให้สามีจัดการแต่งแต้มใบหน้าและร่างกายของเธอด้วยความใส่ใจ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วหนาที่ลูบไล้ไปตามผิวแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ แม้สถานการณ์เบื้องบนจะตึงเครียดเพราะป้าสมศือกำลังลุยเข้ามาใกล้เขตหวงห้ามทุกที แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนน่าหมั่นไส้ "เสร็จเรียบร้อย... ตอนนี้ต่อให้ป้าสมศรีพกเรดาร์ตรวจจับวิญญาณรุ่นปู่ทวดมา ก็มองไม่เห็นเราหรอกครับ" ธันวาถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสำรวจผลงาน ภรรยาตัวน้อยของเขาในชุดพรางตัวสู้ผีและใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยโคลนอาคมดูเท่ ทะมัดทะแมง และเซ็กซี่เย้ายวนใจในแบบฉบับของคอมมานโดสายเวทมนตร์อย่างแท้จริง "ถ้าอย่างนั้น... ได้เวลาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ให้รู้สำนึกกันเสียที ว่าการบุกรุกพื้นที่ของหมอผีไอทีและนายทหารมือปราบผีมันมีจุดจบอย่างไร!" น้ำรินยิ้มเหยียดที่มุมปาก มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบ 'ปืนกลพกพาระบบไอที' ที่บรรจงฝังกระสุนอาคมยันต์เกราะเพชรจากมือของสามี ทั้งสองคนเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วดั่งเงา ท่ามกลางความมืดสลัวของมิติลับชั้นที่ 3 เสียงฝีเท้าของป้าสมศรีดังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำด้วยความหัวเสียที่หาประตูทางเข้าไม่เจอ "ยายเด็กนี่มันซ่อนหัวอยู่ที่ไหนวะ... ปัดโถ่เอ๊ย! ร้อนก็ร้อน ยุงก็ชุม แถมสากกะเบือทองคำนี่ทำไมมันหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ หรือว่าแถאןนี้จะมีอาคมขวางทางอยู่?" เสียงแหบแห้งของป้าสมศรีดังลอดผ่านม่านหมอกเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาด น้ำรินซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เรืองแสงโดยมีธันวากอดประคองเอวไว้จากด้านหลัง มือหนาวางทับมือเรียวที่กำลังถือปืนกลไอที เป็นการบอกใบ้จังหวะและทิศทางอย่างรู้ใจ ดวงตากลมโตหรี่ลงมองเป้าหมายผ่านศูนย์เล็งโฮโลแกรม นิ้วเรียวเตรียมเหนี่ยวไกส่งสัญญาณต้อนรับสุดแสบสัน ทว่า... ในวินาทีที่ป้าสมศือก้าวเท้าพ้นแนวหมอกเข้ามาเหยียบพื้นที่ชั้นหวงห้ามเต็มตัว และกำลังจะยกสากกะเบืออาคมขึ้นทุบพื้นเพื่อทำลายคลังมิติ ระบบไอทีของน้ำรินก็ส่งเสียงเตือนดัง "ติ๊ด!" แหลมสูงขึ้นมาทันที พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ... **[คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบรหัสผ่านลับถูกปลดล็อกโดยบุคคลภายนอก... และวัตถุที่ป้าสมรศถือนั้น ไม่ใช่สสากกะเบืออาคมธรรมดา แต่คือ ‘กุญแจมิติแม่บท’ ที่ถูกขโมยมาจากห้องลับของตระกูลเมื่อสิบปีก่อน!]** น้ำรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าสามีทันที ขณะที่ธันวาเองก็สีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา... เพราะนั่นหมายความว่า การบุกรุกครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมี "หนอนแนม" ระดับสูงซ่อนอยู่ภายในครอบครัวของพวกเขา! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้หมอผีวัยรุ่นคนนี้เสมอนะครับ