ผีในโซเชียล

หน้าจอมือถือสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงราคาแพงระยับบนโต๊ะไม้สักทอง สั่นสะเทือนเบา ๆ ด้วยแรงกระตุ้นจากระบบปฏิบัติการ แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอภาพกลับไม่ใช่ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนาทั่วไป มันคือโค้ดสีเขียวเข้มข้นที่ไหลทะลักลงมาดั่งสายฝนในภาพยนตร์ไซไฟยุคเก้าศูนย์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอักขระโบราณขยุกขยักคล้ายหนอนตัวอ้วนกำลังชอนไชทะลุกรอบกระจกนิรภัยออกมา "ไอ้ลิงก์เวรนี่... มันส่งตรงมาจากเครื่องลูกข่ายในห้องเก็บพัสดุหลังบ้านครับคุณริน" เสียงทุ้มต่ำของร้อยเอกธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วมือแข็งกระด้างที่ผ่านการจับปืนกลมาโชกโชนกำลังคีบแผ่นฟลอปปีดิสก์โบราณที่ถูกดัดแปลงให้เข้ากับระบบไอเทמהลเวทมนตร์ไว้อย่างแม่นยำ บนโต๊ะยังมีหม้อดินเผาใบเล็กส่งกลิ่นหอมฉุยของ "แกงคั่วหอยขมใบชะพลู" ฝีมือภรรยาคนสวยที่เพิ่งยกมาวางไว้เพื่อเติมพลังยามดึก แต่ดูเหมือนว่าความหิวโหยในตอนนี้จะต้องถูกพับเก็บไว้ก่อน เมื่อภัยคุกคามชนิดใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบของกระแสข้อมูลดิจิทัล น้ำรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าสามีทันที ขณะที่ธันวาเองก็สีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา เพราะนั่นหมายความว่า การบุกรุกครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมี "หนอนแนม" ระดับสูงซ่อนอยู่ภายในครอบครัวของพวกเขา! "เครื่องนั้นถูกล็อกรหัสผ่านระดับอัลฟ่าเอาไว้ แถมยังมีค่ายกลสะกดวิญญาณซ้อนทับไว้อีกสามชั้น" น้ำรินกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวยาวสบัดปัดป้องกลางอากาศ เรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามขึ้นมาประจันหน้า ดวงตาคู่สวยฉายแวววราวดั่งปีศาจสาวแห่งโลกไซเบอร์ "คนที่ส่งลิงก์นี้เข้ามา ไม่เพียงแต่รู้ไอพีแอดเดรสของเรา แต่พวกมันยังใช้ 'ยันต์ดิจิทัล' ฝังรอย3G ไสยศาสตร์ไว้ในสัญญาณอินเทอร์เน็ตของบ้านเราเอง... ป้าสมศรีไม่มีทางมีความรู้ทางเทคนิคระดับนี้แน่ ยัยป้านั่นใช้มือถือปุ่มกดรุ่นอาม่าโทรหาผีด้วยซ้ำ!" "หรือจะเป็นสายลับจากฝั่งตระกูลเดิมของคุณริน?" ธันวาถามเสียงเรียบแต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกประจำกายที่วางอยู่ข้างกล่องข้าวโดยสัญชาตญาณ "ปล่อยให้ผมจัดการออกไปตรวจค้นรอบรั้วบ้านไหมครับ? ถ้ามีใครกล้าส่งไวรัสผีเข้ามาป่วนในเขตอภัยทานของผม ผมจะเอาลูกกระสุนอาคมเบอร์สิบสองไปทักทายมันถึงหน้าประตู" "ช้าก่อนคุณธันวา..." น้ำรินยกมือขึ้นห้าม แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นประกายเจ้าเล่ห์แบบที่สามีคุ้นเคยดี "การที่เราวิ่งออกไปตบตีกับผีหน้าบ้าน มันเชยระเบิดไปหน่อยสำหรับหมอผีไอเทมยุคแปดสิบอย่างฉัน ในเมื่อพวกมันอยากส่งไวรัสผีมาเที่ยวเล่นในระบบของฉันนัก ฉันก็จะต้อนรับมันด้วย 'ของขวัญชิ้นใหญ่' ที่จะทำให้พวกมันต้องกระอักเลือดคาจอคอมพิวเตอร์เลยคอยดู!" ว่าแล้ว หญิงสาวก็รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟนีออนสีชมพูและเขียวสะท้อนบนใบหน้าคมคายของเธอ ระบบมิติคลังเก็บของถูกเปิดออกเบา ๆ ดึงเอา "แผ่นซีดีรอมปี 1998" ที่บรรจุอาคมกำจัดไวรัสขั้นเด็ดขาดออกมา รอยยิ้มมุมปากของทายาทหมอผีสาวปรากฏขึ้นอย่างน่าเกรงขาม ทว่า ในจังหวะที่นิ้วเรียวกำลังจะกดปุ่ม Enter เพื่อส่งโค้ดสวนกลับไปยังปลายทาง หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน! ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทำงานในพริบตา มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างกระทบเข้ากับละอองหมอกสีเทาประหลาดที่ค่อย ๆก่อตัวขึ้นกลางห้อง กลิ่นอับชื้นของซากศพและกลิ่นไหม้ของแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนธันวาต้องขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ พร้อมกับชักกระบอกปืนคู่ใจขึ้นมาเล็งตรงไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว "ระวังครับคุณริน... มันไม่ได้มาแค่ทางสายแลนแล้ว" เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เสียงกระแสไฟฟ้าลัดวงจรดังขึ้นจากลำโพงคอมพิวเตอร์ ก่อนที่ร่างโปร่งแสงสีเขียวสะท้อนแสงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะค่อย ๆ ลอยทะลักออกมาจากจอภาพ ร่างนั้นบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ดวงตาทั้งสองข้างเป็นจอแอลซีดีแตกละเอียดที่มีเลือดสีดำไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย มันส่งเสียงหัวเราะแหลมสูงบาดแก้วหู เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัวของคนทั้งสองราวกับเสียงกริ่งโทรศัพท์ทางไกลข้ามจังหวัดในยามวิกาล *“ฮì.. ฮึ.. ฮึ.. ส่งโค้ดมาสิ.. มึงคิดว่าจะชนะกูเหรออีหมอผีปลอม...”* น้ำรินไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ เธอแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน พลางคว้าชาม "แกงคั่วหอยขมใบชะพลู" ที่ยังร้อนฉ่ามาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะตักน้ำแกงรสจัดจ้านซดเข้าไปหนึ่งคำอย่างไม่สะทกสะท้าน กลิ่นหอมของพริกแกงใต้และใบชะพลูเตะจมูกจนภูตผีในห้องถึงกับชะงักงัน "ผีสมัยนี้มันตกเทรนด์แฮะ ใช้ไวรัสสคริปต์กระจอก ๆ แบบนี้คิดจะล้มระบบฉันเหรอ?" น้ำรินวางชามลง เสียงกระแทกกระทั้นดังชัดเจน "ฝากบอกไอ้คนที่จ้างแกมาด้วยนะ ว่าถ้าจะส่งผีไอทีมาทั้งที กรุณาอัปเกรดแรมในหัวสมองมาก่อน ไม่ใช่ใช้สมองกาก ๆ ระดับเพนเทียมวันมาสู้กับไฟเบอร์ออปติกของฉัน!" พูดจบ หญิงสาวก็ซัดเศษพริกขี้หนูสวนสีแดงสดจากชามแกงคั่วใส่ร่างวิญญาณตรงหน้าทันที พร้อมกับร่ายคาถาบทสวดภาษาไอทีผสมมนต์ดำโบราณ แสงสว่างวาบสีทองสาดส่องทะลุร่างโปร่งแสงจนมันกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่ในวินาทีที่วิญญาณร้ายกำลังจะสลายกลายเป็นผงธุลี หน้าจอโทรศัพท์มือถือสำรองของธันวาที่วางอยู่มุมโต๊ะก็เกิดสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ถูกส่งตรงมาจากเบอร์โทรศัพท์ปริศนาในหมู่บ้าน... มันเป็นเบอร์โทรศัพท์ของคนที่ควรจะนอนหลับ Data ข้อมูลการตายของป้าสมศรีเมื่อสามปีก่อน ปรากฏขึ้นบนหน้าจอพร้อมกับภาพถ่ายปัจจุบันที่แสดงให้เห็นว่า "คุณป้าจอมสูบ" กำลังยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าบ้านของพวกเขาในยามวิกาล ทั้ง ๆ ที่ล็อกประตูรั้วไว้อย่างแน่นหนาแล้ว! ธันวาหันขับไปมองหน้าภรรยา ดวงตาสีเข้มฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คุณริน... ดูเหมือนว่าเราไม่ได้โดนเจาะระบบจากภายนอกบ้านอย่างเดียวซะแล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความแสบสันของหมอผีไอทีและคุณทหารสายบู๊ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!