ฝนเลือดในไร่กะหล่ำ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นตีเข้าจมูกน้ำรินจนเธอต้องนิ่วหน้า เปลวไฟจากตะเกียงเจ้าพายุสั่นไหววูบวาบตามแรงลมราตรีที่พัดกรรโชกเข้ามาในแปลงกะหล่ำปลีออร์แกนิก ป้ายหัวแปลงแปลงที่สามถูกสลักด้วยเลือดสดๆ เป็นยันต์อาคมโบราณที่ยังส่งไอความเย็นเยียบชวนขนหัวลุก ไม่ใช่แค่คำสาปธรรมดา... แต่นี่คือ "พิธีแลกวิญญาณ" ที่กำลังดำเนินไปถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วครับ! "คุณธันวา ระวังทางซ้าย! มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว" น้ำรินส่งเสียงเตือนสามีหนุ่ม พร้อมกับตวัดนิ้วเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงเพื่อเปิดระบบระบายน้ำมนต์แรงดันสูงจากมิติคลังเก็บของ ผู้กองธันวายืนนิ่งรากับรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปในความมืดที่มีเงาดำทะมัดทะแมงนับสิตัวกำลังคลานสี่ขาตรงเข้ามาหาแปลงผักทำเงินของพวกเขา เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสนามพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี ยกปืนยาวประจำกายขึ้นประทับบ่าอย่างมั่นคง กระสุนทุกนัดในรังเพลิงถูกลงอักขระคาถาปราบผีที่เขาปลุกเสกด้วยตัวเองทุกตัวอักษร "เข้ามาสิครับ... อยากรู้เหมือนกันว่าผีรับจ้างป้าสมศรี จะทนกระสุนอาคมของทหารมหาดเล็กอย่างผมได้สักกี่นัด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความนิ่งสงบ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของวิญญาณร้ายที่พยายามพุ่งเข้ากัดกินใบกะหล่ำปลีอวบอ้ำที่กำลังจะเก็บเกี่ยวในวันพรุ่งนี้ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงปืนคำรามสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขา กระสุนอาคมพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง ทุกนัดที่กระทบเป้าหมายจะเกิดประกายไฟสีทองสว่างวาบ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของสัมภเวสีที่ถูกชำระล้างจนสลายกลายเป็นไอสีดำ น้ำรินไม่รอช้า เธอหยิบขวดโหลบรรจุน้ำยาสกัดจากคอมبوتერไอทีไสยศาสตร์ซัดออกไปกลางวงล้อม ละอองน้ำยาเรืองแสงสีเขียวมรกตกระจายตัวเป็นวงกว้าง ตรึงร่างของผีดิบตัวหัวโจกเอาไว้กับพื้นดิน ไม่ให้มันขยับเขยื้อนไปทำลายผลผลิตที่ทั้งคู่ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายปลูกมาหลายเดือน "ฝีมือการยิงของคุณยังเฉียบคมเหมือนเดิมเลยนะครับที่รัก" น้ำรินหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางปัดมือเคลียร์หน้าต่างระบบไอทีทิ้ง "แต่ดูเหมือนว่าปลายทางของพิธีกรรมนี้ มันจะไม่ได้หยุดแค่การส่งผีมาทำลายพืชผลสินะครับ... ดูที่กะหล่ำปลีแปลงนั้นสิครับคุณ!" ธันวาหันไปมองตามนิ้วเรียวของภรรยา ดวงตาคมหรี่ลงด้วยความสังเกต กะหล่ำปลีหัวใหญ่ใจกลางแปลงที่ควรจะเป็นสีเขียวสด กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับโชกไปด้วยเลือดสดๆ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ รากของมันกำลังเลื้อยรัดร่างของตุ๊กตางั่งตัวเล็กๆ ที่ถูกฝังไว้ ซึ่งเป็นตัวแทนสะเคราะห์ของครอบครัวพวกเขา "พิธีดึงโชคลาภและอายุขัย..." ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวแผ่ออกมาจากร่างหนา "ป้าสมศรีกล้าเล่นของต่ำถึงขั้นเอาชีวิตพวกเราเลยหรือครับเนี่ย" "ก็คงเห็นว่าเรากำลังจะส่งออกกะหล่ำปลีล็อตใหญ่ให้พ่อค้าคนกลางในเมือง ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจนแกตาค้างน่ะสิครับ" น้ำรินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาสعาดลึกฉายแววเอาเรื่อง "คิดจะฮุบที่ดินมรดกไม่พอ ยังจะมาตัดช่องทางทำมาหากินของเราอีก แบบนี้คงต้องให้พี่ชายใจร้ายกับคุณป้าจอมสูบได้รู้ซึ้งถึงระบบ 'เอาคืนแบบเรียลไทม์' ของหมอผีวัยรุ่นเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" น้ำรินไม่รอช้า เธอหยิบแท็บเล็ตมิติลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สไลด์หน้าจอเรียก "ยันต์สะท้อนกลับดิจิทัล" ออกมาเตรียมพร้อม ธันวาเข้ามายืนซ้อนหลัง ปกป้องภรรยาด้วยอ้อมแขนที่อบอุ่นและแข็งแกร่ง มือหนาวางทับลงบนมือของเธอเพื่อช่วยประคองทิศทางกระแสจิต "พร้อมนะครับคุณริน" ธันวาเอ่ยกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลัง "พร้อมลุยครับ!" น้ำรินกดปุ่ม Enter บนหน้าจอโฮโลแกรมพร้อมกับที่ธันวากดไกปืนนัดสุดท้ายฝังลงตรงกลางยันต์เลือดบนพื้นดิน เกิดแสงสว่างจ้าสีขาวโพลนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลบเสียงลมพายุและเสียงกรีดร้องของภูตผีจนเงียบกริบ แรงกระแทกจากการสะท้อนกลับของอาคมส่งผลให้ทั่วทั้งไร่สั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความสงบ กะหล่ำปลีสีเลือดค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ ใบสีเขียวชอุ่มชูช่อรับน้ำค้างยามดึกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำรินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงเมนูเด็ดที่จะทำในวันพรุ่งนี้เพื่อฉลองชัยชนะ "งานนี้เหนื่อยมาทั้งคืน พรุ่งนี้เช้าเราทำ 'กะหล่ำปลีผัดน้ำปลาหอมๆ ใส่กุ้งแห้งตัวโตๆ' ทานกันดีกว่านะครับคุณธันวา รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปเตะจมูกบ้านป้าสมศรีจนแกต้องดิ้นพล่านแน่ๆ" ธันวาหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู พลางก้มลงโอบกอดเอวบางของภรรยาเข้ามาแนบชิด "ตามใจคุณเลยครับภรรยาคนเก่ง ทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น... เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนนะครับคุณริน" จู่ๆ ร่างสูงก็ชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังทางเข้าไร่ที่มีหมอกหนาทึบปกคลุม ทั้งที่ก่อนหน้านี้อากาศปลอดโปร่งดี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินย่ำเข้ามาใกล้... พร้อมกับกลิ่นหอมหวานแปลกประหลาดที่ลอยมาตามลม กลิ่นที่น้ำรินจำได้แม่นยำว่าเป็นกลิ่นธูปหอมที่ใช้เฉพาะใน "พิธีเรียกวิญญาณคนตายกลับร่าง" เท่านั้น! เงาร่างของใครคนหนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นม่านหมอกออกมาภายใต้แสงจันทร์สลัว ปรากฏเป็นร่างของหญิงชราหลังค่อมที่ถือไม้เท้าหัวกะโหลก ใบหน้าเหี่ยวย่นฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู ดวงตาเบิกโพรงไร้แววตา... และที่น่าตกใจที่สุดคือ หญิงชราคนนั้นก็คือ "ป้าสมศรี" ที่ควรจะนอนหลับอยู่ที่บ้านพักห่างออกไปสามกิโลเมตร แต่ทว่า... ลำคอของเคนกลับมีรอยเย็บด้วยด้ายดิบสีดำสนิทรอบวงคอ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!