อาหารมื้อนี้มีของแถม

"ถ้าแกยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว กระสุนอาคมนัดนี้จะไม่ได้เจาะแค่กระบาลผีหลังบ้านแก แต่มันจะฝังเข้าไปในกบาลเหี่ยวๆ ของแกให้สมองไหลเป็นโจ๊กหมูสับเลยนะป้าสมศรี!" เสียงคำรามต่ำอย่างเยือกเย็นของผู้กองธันวา ดังแข่งกับเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อชาบูหมาล่าควันโขมงกลางลานบ้าน น้ำซุปสีแดงฉานเดือดพล่านส่งกลิ่นเครื่องเทศฉุนกึกเตะจมูก ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารมื้อค่ำกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก สายตาของทุกคนบนโต๊ะจับจ้องไปที่ร่างของหญิงชราที่ยืนอยู่ใต้เงาไม้หน้าบ้าน ลำคอเหี่ยวย่นของป้าสมศรีมีรอยเย็บด้วยด้ายดิบสีดำสนิทน่าสยดสยอง เส้นด้ายนั้นดึงรั้งผิวหนังจนตึงเปรี๊ยะ แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหู ดวงตาฝ้าฟางไร้แววตาของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย น้ำรินตักหมูสามชั้นสไลด์บางเฉียบจากมิติคลังเก็บของลงไปลวกในหม้ออย่างไม่สะทกสะทاخ เธอยกพริกเผาสูตรลับขึ้นมาสูดกลิ่นหอมฟุ้งก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่ร่างจำแลงของป้าสมศรีที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น "โอ้โห มาได้จังหวะเป๊ะจริงๆ ครับป้า มากินชาบูหม่าล่าต้อนรับวันรวมญาติหน่อยไหม? หมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากมิติที่สาม ละลายในปากแต่วิญญาณอาจจะสลายในท้องนะจะบอกให้" น้ำรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางคีบลูกชิ้นชีิสยืดๆ เข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย "นังตัวดี...แกกล้าดียังไง..." เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกฉีกขาดดังลอดออกมาจากลำคอที่ถูกเย็บด้วยด้ายดิบ ป้าสมศรีตัวจริงเสียงจริงปนเปกับวิญญาณอาฆาตที่สิงสู่พยายามขยับปากพูด แต่ติดที่แรงกดดันจากกระสุนปืนลูกซองในมือของธันวาที่เล็งตรงไปยังระหว่างคิ้วอย่างแม่นยำ ธันวาไม่พูดพร่ำทำเพลง นิ้วแกร่งของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบและสนามผีมานับไม่ถ้วนเหนี่ยวไกไปเบาๆ กระสุนอาคมพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง เจาะทะลุกระถางต้นไม้ข้างตัวป้าสมศรีจนแตกกระจาย เสียงกรีดแหลมสูงของภูตผีที่เกาะเกี่ยวอยู่บนหลังคาบ้านดังกรี๊ดสนั่นจนแก้วหูแทบแตก "ผมเตือนแล้วนะว่าเขตบ้านนี้ห้ามหมาและผีเร่ร่อนเข้าใกล้ ถ้ายังไม่ไสหัวกลับไปนอนอัมพฤกษ์อยู่ที่บ้านสามกิโลฯ ตามเดิม นัดต่อไปจะไม่ใช่แค่เตือนสติแน่ครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแววตาดุดันคู่นั้นทรงพลังพอดึงวิญญาณในร่างป้าสมศรีให้สะดุ้งเฮือก ร่างของป้าสมศรีสั่นเทิ้ม ดวงตากลอกกลับไปมาด้วยความหวาดกลัวต่อพลังอาคมที่เคลือบอยู่บนกระสุนของนายทหารหนุ่ม ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดิน แล้วคลานหนีหายเข้าไปในความมืดของพุ่มไม้อย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ และคราบน้ำเหลืองที่หยดเป็นทาง "หมดสนุกเลย เสียรสชาติน้ำซุปหมด" น้ำรินถอนหายใจยาว วางตะเกียบลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองสามีที่นั่งหน้าเคร่งเครียด "คุณพี่คะ ดูท่าทางยายแก่ตระกูลนี้จะเริ่มลงมือหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิคะ ส่งผีคอเย็บมาทักทายถึงโต๊ะกินข้าวแบบนี้ แปลว่าเงินก้อนสุดท้ายที่พวกมันเอาไปเล่นการพนันคงหมดเกลี้ยงแล้วแน่ๆ" ธันวาวางปืนลงข้างตัว เอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของภรรยาสาวไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของชายชาติทหารช่วยบรรเทาความตึงเครียดลงได้เปลาะใหญ่ เขาส่งยิ้มอบอุ่นที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น "ช่างมันเถอะครับ รินอยากกินอะไรเพิ่มไหม เดี๋ยวผมลวกหมูให้อีก" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดกับมาดนักล่าภูตผีเมื่อครู่ลิบลับ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง กลิ่นหอมของน้ำซุปหมาล่าและเนื้อย่างกระทะร้อนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณฟาร์ม ท่ามกลางแสงไฟสีส้มอบอุ่น น้ำรินจัดการเปิดระบบมิติคลังเก็บของเพื่อหยิบเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบออกมาเสิร์ฟให้สามี ทั้งคู่กำลังจะเอร็ดอร่อยกับมื้อค่ำต่อ ทว่าจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นโบราณของธันวาก็แผדเสียงดังลั่นทำลายความเงียบ *กริ๊งงงงงงงง!* ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องขึ้นมาดูเบอร์ผู้โทรเข้า หน้าจอแสดงผลเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่รหัสพื้นที่มาจากกองร้อยทหารชายแดนที่เขาเคยสังกัด "สวัสดีครับ ผู้กองธันวาพูดสายครับ" ธันวา กรอกเสียงลงไป ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงซ่าของคลื่นวิทยุ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำตื่นตระหนกจะดังลอดเข้ามา "ผู้กองครับ! แย่แล้วครับ! ศพของ... ศพของป้าสมศรีที่นอนอยู่ที่บ้านพักเมื่อตอนเย็น... จู่ๆ มันลุกขึ้นมาเดินได้เองครับ! แล้วตอนนี้... ตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้าเดินตรงมาที่ฟาร์มของคุณน้ำรินแล้วครับ!" ธันวานิ่งค้างไปทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว—ร่างที่เพิ่งคลานหนีหายไปในความมืดเมื่อครู่นี้ แท้จริงแล้วไม่ใช่แค่คนเป็นที่ถูกผีสิง... แต่เป็นศพไร้ลมหายใจที่เดินได้ต่างหาก! น้ำรินที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ เธอก้มลงมองรอยคราบน้ำเหลืองที่ยังคงเปื้อนอยู่บนพื้นดินหน้าบ้าน ช้าๆ... ก่อนที่รอยยิ้มเย็นเยียบจะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความหลอนและความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะครับ!