แผนที่อาคมโบราณ

"ถ้าป้าสมศรีแกยังส่งสัมภเวสีหน้าตาเหมือนลูกชิ้นปิ้งไม้ละสบาทมาเดินวนเวียนแถวเล้าไก่ของผมอีกรอบล่ะก็... ผมจะเอาลูกซองบรรจุกระสุนอาคมยันต์เก้าเฮี๊ยะเป่ากระบาลให้วิญญาณหลุดไปเกิดเป็นปลานิลในเขื่อนซะให้เข็ดนะครับคุณริน" เสียงทุ้มต่ำของคุณผู้กองธันวาเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือหนากร้านแดดที่กำลังบรรจุกระสุนปืนลูกซองยาวลงในรังเพลิง เสียงเหล็กกระทบกันดัง *กริ๊ก-แกร็ก* เป็นจังหวะที่สะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยว นายทหารหนุ่มในชุดลุยสวนพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบอาณาเขตฟาร์มเกษตรผสมผสานที่พวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้นมาหยาดเหงื่อทุกหยด น้ำรินปรายหางตามองสามีหนุ่มผู้คลั่งรักและพร้อมบวกกับผีทุกตัวในรัศมีสามกิโลเมตร รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ มือเรียวสวยกำลังกางแผ่นหนังกระดาษสาโบราณที่เพิ่งดึงออกมาจากมิติลับคลังแสงไอที แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอโฮโลแกรมระบบหมอผีดิจิทัลส่องกระทบใบหน้าเกลี้ยงเกลา ทำให้บรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ในห้องโถงไม้สักดูขลังและลึกลับขึ้นถนัดตา "ใจเย็นก่อนครับคุณผู้กอง ผีระดับลูกشิ้่นปิ้งที่ป้าแกจ้างมามันแค่วอร์มเครื่อง เรียกเรตติ้งให้ฟาร์มเราเฉยๆ แต่แผนที่โบราณแผ่นนี้ต่างหากล่ะครับคือของจริง" น้ำรินเคาะนิ้วลงบนจุดสีแดงกะพริบที่ปรากฏขึ้นบนแผนหนังเก่าคร่ำครึ "นี่คือจุดฝังคำสาปตระกูลใหญ่เมื่อสามสิบปีก่อน ที่ดินผืนนี้ไม่ได้มีแค่ปัญหาเรื่องญาติผู้ใหญ่จอมสูบอย่างป้าสมศรีอยากจะฮุบมรดกหรอกนะครับ แต่มันมี 'บางอย่าง' ถูกฝังเอาไว้ใต้รากต้นมะขามยักษ์หลังแปลงนา" ธันวาวางปืนลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ภรรยา กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นกระสุนปืนจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรไล่ผีที่น้ำรินพึ่งจุด สายตาของนายทหารหนุ่มไม่ได้มองที่แผนที่เลยสักนิด เขากำลังมองใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของภรรยาด้วยความรักและเอ็นดูระคนห่วงใย "ไม่ว่าอะไรจะอยู่ใต้รากต้นมะขามนั้น ถ้านมันกล้าโผล่หัวออกมาขวางทางทำมาหากิน หรือคิดจะทำร้ายคุณรินล่ะก็ กระสุนอาคมในรังเพลิงของผมพร้อมส่งมันไปยมโลกแบบไม่ต้องต่อตั๋วครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นชนิดที่ต่อให้ผีสางเทวดาก็ต้องเกรงกลัว "ปากหวานแบบนี้... เย็นนี้ผมจะทำน้ำพริกกะปิปลาทูทอดกรอบๆ กับไข่ชะอมแกล้มยอดกระถินริมรั้วให้กินเป็นรางวัลนะครับ" น้ำรินหัวเราะคิกคักเบาๆ ก่อนจะเก็บหน้าจอโฮโลแกรมแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าคาดเอวที่อัดแน่นไปด้วยยันต์ไอทีและขวดน้ำมนต์ไอซ์แลนด์ "ไปครับคุณสามี ได้เวลาไปขุดรากถอนโคนคำสาปแล้วเอาที่ดินของเรากลับมาทำกำไรปลูกพืชเศรษฐกิจกันเสียที" ทั้งคู่ก้าวเดินออกจากตัวบ้าน มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งเป็นจุดอับแสงและมีไอหมอกสีเทาจางๆ ลอยปกคลุมแม้จะเป็นช่วงเวลากลางวัน บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนน่าประหลาด เสียงจิ้งหรีดเรไรเงียบเสียงลงราวกับถูกสะกด ทว่าในวินาทีที่สองเท้าก้าวเข้ามาใกล้เขตต้นมะขามยักษ์อายุกว่าร้อยปี ลมพัดโชกแรงจนกิ่งไม้แห้งหักส่งเสียงดัง *แกร็ก* บ่งบอกถึงการมาเยือนของผู้ไม่invited ธันวาก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือขวาจับด้ามปืนกระชับมั่น สายตาดุดั่งพญาอินทรีจ้องมองไปยังเงาดำทะมึนที่ขยับไหวอยู่ใต้ร่มเงาไม้หนาทึบ เงาร่างนั้นบิดเบี้ยวผิดมนุษย์และส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าลอดออกมาจากลำคอ "ระวังครับคุณริน มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว..." น้ำรินไม่ตอบ เธอเพียงแต่กดปุ่มบนแหวนอัจฉริยะที่นิ้วมือขวา แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นพร้อมกับกำแพงอาكترดิจิทัลที่แผ่ขยายออกไปคุ้มครองรอบตัว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แสงสว่างวาบขับไล่ความมืดออกไปนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ถูกสลักไว้บนเปลือกไม้ของต้นมะขามยักษ์—รอยแผลเป็นรูปยันต์โบราณที่กำลังหยดเลือดสดๆ ออกมาเป็นลิ่มๆ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ชื่อที่สลักอยู่ข้างรอยเลือดนั้น... คือชื่อของป้าสมศรีที่นอนป่วยนอนซมอยู่ที่บ้านในเวลานี้ ไม่ใช่แค่คำสาปธรรมดา... แต่นี่คือ "พิธีแลกวิญญาณ" ที่กำลังดำเนินไปถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วครับ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหมอผีวัยรุ่นคนนี้มาโดยตลอดนะครับ