พลังมิติลับขั้นที่สอง

"ถ้าป้าสมศรีกล้าส่งผีเปรตหน้าขนมาเหยียบแปลงผักสวนครัวปลอดสารพิษของผมอีกรอบล่ะก็... ผมจะเอาปืนลูกซองยาวบรรจุกระสุนอาคมยันต์เก้าเฮี๊ยะเป่ากระบาลให้กระเด็นไปถึงดาวอังคารเลยคอยดู!" เสียงทุ้มต่ำของคุณผู้กองธันวาเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด ขณะกำลังใช้ผ้าขาวม้าเช็ดเหงื่อออกจากลำคอหนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของดินหลังฝนตกและกลิ่นไอปุ๋ยหมักชีวภาพที่พวกเราช่วยกันหมักขึ้นมาเองกับมือ ฟาร์ม "หมอผีไอที" ของเราในเวลานี้ไม่ได้มีดีแค่เรื่องปราบผีสางเทวดา แต่ผลผลิตทางการเกษตร ไม่ว่าจะเป็นมะเขือเทศสีดาผลโตเท่ากำปั้น หรือพริกขี้หนูสวนเผ็ดร้อนสะใจ กำลังสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำจนคู่แข่งในตำบลต้องแอบส่งสายตาอาฆาตมาดร้าย น้ำรินอย่างผม—เอ๊ย ไม่ใช่ ผมคือน้ำริน ภรรยาคนสวย (และดุมาก) ของผู้กองธันวา ยืนกอดอกพิงเสาโรงเรือนเพาะชำ สายตาคมกริบมองสำรวจแปลงผักออร์แกนิกที่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตา แต่มือข้างขวากลับกำลังเคาะหน้าจอสมาร์ตโฟนรัวเร็ว ระบบปฏิบัติการมิติคลังเก็บของระดับสามที่เพิ่งอัปเดตใหม่กำลังส่งเสียงเตือน *ติ๊ง!* เบาๆ ในหัวสมอง นั่นมัน...! ผมอุทานในใจเมื่อตัวเลขความจุของมิติลับกระโดดจาก "สิบคิวบิกเมตร" พุ่งพรวดขึ้นไปถึง "หนึ่งร้อยคิวบิกเมตร" ทันที แสงสีฟ้าเรืองรองวับวามสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของผม มิติลับที่เคยเก็บได้แค่กระสุนปืน ยันต์กันผี และหม้อหุงข้าว ตอนนี้ขยายใหญ่จนกลายเป็นโกดังสินค้าขนาดย่อมๆ ไร้ขีดจำกัดด้านน้ำหนัก แถมยังมีฟังก์ชัน "แยกหมวดู่อัตโนมัติ" ที่ชาญฉลาดราวกับมีทีมงานไอทีระดับซิลิคอนแวลลีย์มาฝังไมโครชิปไว้ให้ "ธันวา มานี่หน่อยสิครับ" ผมกวักมือเรียกสามีหนุ่มที่กำลังถือจอบเดินเข้ามาใกล้ "มีอะไรหรือครับที่รัก หน้าตาคุณดูตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเจอผีปอบยายชีเสียอีกนะ" ธันวาเดินเข้ามาประชิดตัว วางจอบลงพิงรั้วไม้ไผ่ ก่อนจะเอื้อมมือหนามาโอบเอวผมไว้หลวมๆ ตามประכולคนคลั่งรักที่มักจะหาจังหวะนัวเนียภรรยาทุกครั้งที่มีโอกาส "คุณดูนี่..." ผมจับมือหนาของเขามาแตะที่หลังมือขวาของผม ทันใดนั้น ภาพสามมิติของคลังสินค้ามิติลับก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศให้เราเห็นพร้อมกัน มิติภายในไม่ได้เป็นแค่ห้องมืดๆ อีกต่อไปแล้ว แต่มันถูกแบ่งเป็นโซนอย่างเป็นระเบียบ โซนเก็บอาวุธกระสุนอาคม โซนสมุนไพรหายาก และที่สำคัญที่สุด... โซนเก็บผลผลิตทางการเกษตรที่สามารถแช่แข็งความสดใหม่ไว้ได้ดั่งใจนึก ธันวากะพริบตาปริบๆ ดวงตาคมกริบทอประกายความทึ่ง "นี่มัน... ใหญ่กว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลยไม่ใช่หรือครับแบบนี้? แบบนี้เราไม่ต้องจ้างรถบรรทุกสิบล้อส่งพืชผักเข้าตลาดมืดตอนตีสองแล้วสิครับ คุณสามารถกวาดซื้อเมล็ดพันธุ์และปุ๋ยอินทรีย์ทั้งหมดในอำเภอมาเก็บไว้ในนี้ได้สบายๆ เลยนะเนี่ย" "ใช่แล้วครับผู้กอง และที่สำคัญกว่านั้น..." ผมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ญาติผู้ใหญ่จอมสูบอย่างป้าสมศรีมักจะนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน "ความสามารถในการดึงสิ่งของออกมาระหว่างการต่อสู้ก็เร็วกระพริบตาเดียวด้วย ลองคิดดูสิครับว่าถ้าผีเปรตของป้าสมศรีโผล่มาพรุ่งนี้เช้า ผมสามารถหยิบเลื่อยยนต์ติดอาคมพุ่งไปตัดขาพวกมันได้ทันทีโดยไม่ต้องควานหาให้เสียเวลา" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดใบกล้วยและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมในยามเย็น ทว่าความเงียบนั้นไม่ได้น่ากลัว แต่มันเต็มไปด้วยความฮึกเหิมของคู่สามีภรรยาที่พร้อมจะลุยแหลกเพื่อปกป้องทรัพย์สินและอนาคตของครอบครัว ทว่า ในขณะที่เรากำลังชื่นชมความมหัศจรรย์ขั้นที่สองของมิติลับอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าบนโต๊ะไม้สักก็แผדเสียงแหลมสูงดังขึ้นขัดจังหวะ *ครืด... ครืด...* ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องขึ้นมาดู เบอร์ที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น "ผู้ใหญ่บ้านทรงศักดิ์" ลูกน้องคนสนิทของป้าสมศรีผู้มีพฤติกรรมน่าสงสัยมาโดยตลอด "ว่าไงครับผู้ใหญ่? โทรมาตอนนี้ มีผีตัวไหนไปเดินเล่นบนหลังคาบ้านใครอีกหรือเปล่าครับ?" ผมกรอกเสียงลงไปอย่างไม่เกรงใจ ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงสั่นเครือของผู้ใหญ่บ้านจะลอดผ่านลำโพงออกมาด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง "หมอผีน้ำริน... คุณธันวา...แย่แล้วครับ! รีบมาที่ศาลากลางหมู่บ้านด่วนเลย! ของ... ของที่พวกคุณฝากขายในงานประจำปีเมื่อคืน... อยู่ๆ มันก็..." ผู้ใหญ่บ้านขาดคำไปดื้อๆ เสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนดังแทรกเข้ามาในสาย ตามมาด้วยเสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหวจนโทรศัพท์ตัดสายไปดื้อๆ ผมกับธันวาสบตากันทันที สัญชาตญาณนักปราบผีและนายทหารรบพิเศษตื่นตัวเต็มพิกัด ธันวาคว้าปืนลูกซองยาวคู่ใจขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว ส่วนผมก็กวาดมือเรียกพลังจากมิติลับขั้นที่สอง แสงสีฟ้าสว่างวาบที่ฝ่ามือปรากฏเป็นมีดสั้นอาคมและยันต์ระเบิดเพลิงนับร้อยใบที่พร้อมใช้งานในเสี้ยววินาที "ดูท่าทาง... ป้าสมศรีคงไม่ได้แค่ส่งผีมาป่วนแปลงผักธรรมดาเสียแล้วล่ะครับผู้กอง" ผมเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ธันวาแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าคมคาย ดวงตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร "ถ้าพวกมันกล้าเล่นสกปรกกับผลผลิตและชาวบ้านของเรา คืนนี้... ผมจะใช้กระสุนอาคมล้างบางไอ้พวกเดนตายให้ไม่เหลือซากเลยครับที่รัก" เราทั้งคู่ก้าวเท้าออกจากฟาร์มมุ่งหน้าสู่ศาลากลางหมู่บ้านโดยไม่ลังเล โดยไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่กำลังรอเราอยู่เบื้องหลังความมืดของค่ำคืนนี้ ไม่ใช่แค่ผีเปรตธรรมดา แต่เป็น "ประตูมิติปริศนา" ที่ถูกเปิดขึ้นโดยฝีมือใครบางคนจากตระกูลฝั่งแม่สามีที่ตายไปแล้ว... และมันกำลังดูดกลืนวิญญาณคนครึ่งหมู่บ้านเข้าไปทีละคนอย่างช้าๆ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "หมอผีวัยรุ่น" เสมอนะครับ