ยันต์แปะจอคอม

“ถ้ามึงกล้าส่งเสียงเห่าหอนออกมาจากจอคอมพิวเตอร์สเปกปีสองพันอีกแค่แอะเดียว... กูจะจับมึงยัดลงไปรีไซเคิลวินโดว์เก้าสิบห้าแล้วฟอร์แมตฮาร์ดดิสก์ทิ้งซะ!” เสียงตวาดแว้ดดังลั่นห้องทำงานขนาดกะทัดรัด แสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบใบหน้าของน้ำรินที่กำลังขมวดคิ้วยุ่งจนแทบจะเป็นปม ดวงตากลมโตฉายแววเอาเรื่อง มือเรียวบางข้างหนึ่งถือแก้วน้ำสมุนไพรเย็นเจี๊ยบ ส่วนอีกข้างเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง *ก๊อก ๆ ๆ* เป็นจังหวะเร่งเร้า ราวกับเธียเตอร์แห่งความตายกำลังเปิดม่านแสดงละครสัตว์ราคาถูก จากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืนก่อน ที่ทิ้งท้ายคำขู่ฆ่าเอาไว้ด้วยเสียงแหบพร่าผ่านหน้าจอสีฟ้าอัมมหิต *“...เอาชีวิตพวกแก... มาสังเวยโฉนด... คืนนี้... ศพแรก... จะต้องเป็นมึง...!”* คนอื่นอาจจะขาแข้งอ่อนแรง วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปหาพระวัดไหนต่อวัดไหน แต่สำหรับน้ำริน ทายาทหมอผีวัยรุ่นผู้ผ่านการช้อปปิ้งของขลังในมิติลับมาอย่างโชกโชน คำขู่พวกนั้นมีค่าไม่ต่างอะไรกับสแปมเมลในอีเมลขยะที่รอวันกดปุ่มลบถังขยะทิ้ง *แกร๊ก...* ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นทอดน้ำปลา" ที่ลอยอวลมาแตะจมูก ผู้กองธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ในมือถือจานข้าวสวยร้อน ๆ ควันฉุย พร้อมกับปืนพกลู่ลมคู่กายที่เหน็บอยู่ตรงเอวหนา ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์พاصสเปกโบราณที่ตอนนี้กำลังกะพริบติด ๆ ดับ ๆ เป็นจังหวะประหลาด "กลิ่นอายความอาฆาตแรงมากครับคุณริน หน้าจอนี่ขึ้นไอเย็นจัดจนผมเห็นเป็นฝ้าขาวแล้ว" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนาวางจานข้าวลงบนโต๊ะข้างกองเอกสาร ก่อนจะเอื้อมมือมาโอบไหล่ภรรยาเบา ๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "ให้ผมลองเอาลูกกระสุนลงอักขระเจาะเกราะซัดใส่หน้าจอทีเดียวไหมครับ เผื่อมันจะสำนึกได้บ้างว่ามาเล่นผิดบ้าน" น้ำรินส่ายหน้าเบา ๆ พลางส่งยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอย่างไรก็รู้ว่าเธียเตอร์นี้เธอไม่ได้มาเล่น ๆ "ใจเย็นก่อนครับพี่ธันวา ผพวกวิญญาณเร่ร่อนในยุคดิจิทัลเนี่ย มันไม่กลัวลูกปืนหรอกครับ มันกลัวการโดนบล็อกไอพีและโดนลบฐานข้อมูลมากกว่า ป้าสมศรีคงลงทุนจ้างหมอผีสายดาร์กยุคไอทีมาทำไสยศาสตร์ยิงโค้ดอาคมฝังมากับไวรัสในฟล็อปปี้ดิสก์ตัวนี้สินะ คิดว่าจะแน่ ส่งผีมารัง phá ระบบบัญชีฟาร์มเราเหรอ ฝันไปเถอะ!" เธอกำหมัดแน่น ในมิติลับคลังแสงของเธอตอนนี้มีไอเทมเด็ดระดับตำนานที่เพิ่งดรอปได้จากการเคลียร์เควสต์พิเศษเมื่อสัปดาห์ก่อน นั่นคือ **"ยันต์เก้าสัณฐานดิจิทัล"** และ **"น้ำมนต์บริสุทธิ์สกัดเย็นเกรดพรีเมียม"** หน้าจอคอมพิวเตอร์จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาเอง ตัวอักษรสีเลือดนับร้อยบรรทัดไหลทะลักออกมาจากหน้าจออย่างไร้ทิศทาง กลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งกระจายไปทั่วห้องราวกับซากศพตากแดดมาสามวัน ลมกรรโชกแรงพัดเอาเอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน ทว่าผู้กองธันวากลับก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาไว้ มือหนาชักปืนออกจากซองอย่างรวดเร็ว เล็งไปที่หน้าจอที่กำลังบิดเบี้ยวกลายเป็นใบหน้าสีดำทะมึนของสัมภเวสีตนหนึ่งที่อ้าปากกว้างจนกรามฉีก "ฮ่าๆๆๆ... พวกมึงไม่รอดแน่ โฉนดแปลงนี้ต้องเป็นของกู...!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงบาดแก้วหู ดังทะลักออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์จนลำโพงแทบแตก น้ำรินไม่รอช้า เธอสะบัดมือวาบ ขวดสเปรย์บรรจุน้ำมนต์ผสมหัวเชื้อพริกขี้หนูสวนปรากฏขึ้นในมือ พ่นฉีดใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์เปรี้ยงใหญ่! *ซ่าส์! อ๊ากกกกกก...!* เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้อง น้ำมนต์สกัดเย็นผสมความเผ็ดร้อนระดับสิบของพริกขี้หนูสวนทำปฏิกิริยาอย่างรวดเร็วกับพลังงานลบ วิญญาณร้ายในจอคอมพิวเตอร์ถึงกับดิ้นพล่าน หน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นตัวอักษร Error สีแดงฉาน "คิดว่าใช้โปรแกรมผีสิงแล้วจะแน่เหรอวะ!" น้ำรินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาส่องประกายวาววับ เธอหยิบแผ่นยันต์สีทองอร่ามที่ลงอักขระภาษาซีพลัสพลัสและคาถาโบราณผสมผสานกันอย่างลงตัวขึ้นมา สะบัดข้อมือแปะลงไปตรงกลางหน้าจอคอมพิวเตอร์พอดีเป๊ะ! *เปรี๊ยะ! ปัง! ฟรึบ...* แสงสีทองสว่างวาบเจิดจ้าจนผู้กองธันวาต้องหรี่ตาลง เสียงคำรามสุดท้ายขาดห้วงไปพร้อมกับควันสีขาวที่ลอยขึ้นมาจากเคสคอมพิวเตอร์ หน้าจอที่เคยบิดเบี้ยวดำมืด กลับคืนสู่หน้าจอเดสก์ท็อปปกติอย่างราบรื่น เสียงพัดลมระบายความร้อนหมุนวนด้วยความเร็วปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำรินเป่าลมออกจากปากเบา ๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "เรียบร้อยครับ ส่งมันกลับไปนอนในถังขยะรีไซเคิลเรียบร้อย โรงงานผลิตผีของป้าสมศรีคงพังไม่เป็นท่าแน่คราวนี้" ธันวายิ้มกว้างด้วยความทึ่ง โอบเอวบางเข้ามาใกล้ พลางก้มลงสูดดมความหอมจากกลุ่มผมนุ่มของภรรยา "ภรรยาผมเก่งที่สุดในสามโลกเลยครับแบบนี้... ว่าแต่มื้อนี้ หมูสามชั้นทอดน้ำปลาฝีมือผมที่กำลังร้อน ๆ บนโต๊ะ คงช่วยเติมพลังให้อาจารย์น้ำรินหายเหนื่อยได้ดีทีเดียว" กลิ่นหอมเย้ายวนของหมูทอดกรอบนอกนุ่มในที่ส่งกลิ่นเค็มหวานกลมกล่อมลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ได้อย่างลงตัว ทั้งสองกำลังจะเดินไปจัดการมื้ออร่อย ทว่า... จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์บ้านแบบหมุนรุ่นโบราณบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *กริ๊งงงงง...!* น้ำรินชะงักฝีเท้า หันไปมองเครื่องโทรศัพท์ที่ไม่มีใครโทรมาเป็นปีด้วยความสงสัย ธันวาขมวดคิ้ว มือซ้ายแตะอยู่ที่ด้ามปืนพร้อมชักตลอดเวลา น้ำรินเดินเข้าไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความระแวง กรอกเสียงนิ่งสนิท "ฮัลโหล ใครครับ?" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะแหบแห้งเย็นยะเยือกดังลอดเข้ามาจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง... *( เสียงกระซิบจากปลายสาย: “อีริน... ของขวัญที่กูส่งไป... ชอบไหม... แต่อย่าเพิ่งใจร้อน... เพราะศพที่สอง... ที่กำลังจะไปเคาะประตูบ้านมึง... คือผัวรักของมึงเอง... ฮìๆๆๆ...!” )* น้ำรินหน้าถอดสี ทันทีที่หันขวับกลับไปมองสามี... ผู้กองธันวาก็กระอักเลือดสีดำสนิทออกมาคำโต ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตา โดยที่แผ่นหลังกว้างมีรอยมือสีดำไหม้เกรียมประทับอยู่เด่นชัด! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความแสบสันและความคลั่งรักในตอนนี้นะครับ