ข้าวหอมมะลิเรียกผี

"ห้ามขยับนะพี่ธันวา!" น้ำรินตวาดลั่น เสียงของเธอดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงไม้เก่าคร่ำครึ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเน่าเฟะของซากศพโชยฟุ้งตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ร่างสูงใหญ่ของผู้กองธันวาทรุดฮวบคามือ ใบหน้าคมคายซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันบัดนี้มีเส้นเลือดฝอยสีดำปูดโปนขึ้นรอบดวงตาอย่างน่ากลัว แผ่นหลังกว้างของชุดทหารสนามมีรอยไหม้เกรียมเป็นรูปฝ่ามือขนาดใหญ่ ควันสีเทาจางๆ ยังคงลอยกรุ่นออกมาจากบาดแผลราวกับถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟจากขุมนรก หญิงสาวกัดฟันกรอด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นเทา เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่เป็น "อาคมทมิฬ" ระดับปรมาจารย์ที่ตั้งใจส่งมาเอาชีวิตสามีของเธอโดยเฉพาะเพื่อขัดขวางการเปิดตัวสินค้าเกษตรล็อตแรกของฟาร์ม "แค่ก... ริน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็ดลอดริมฝีปากที่เปื้อนคราบเลือดสีดำ ผู้กองธันวากัดฟันฝืนความเจ็บปวด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อแขนภรรยา แต่ร่างกลับเซถลาเกือบล้มลงไปกระแทกพื้น น้ำรินพุ่งเข้าไปรับร่างหนาไว้ด้วยพละกำลังจากมิติคลังเก็บของที่ถูกปลุกเร้าด้วยความเดือดดาล กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่น ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบขาด เธอไม่มีเวลามานั่งเศร้าหรือตกใจ เพราะในยามนี้ ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกำลังรอดูความพินาศของพวกเขา "เงียบปากแล้วนอนนิ่งๆ ซะครับพี่ ถ้าไม่อยากให้ผมต้องใช้มาตรการเด็ดขาดกับพี่ด้วย!" น้ำรินเอ็ดเสียงเข้ม แม้ในใจจะห่วงสามีจนแทบขาดร ใจ แต่สถานการณ์บังคับให้เธอต้องสตรองที่สุด เธอวางร่างหนาให้นอนราบลงบนเสื่อกกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊กไอที หยิบสมาร์ทโฟนหน้าจอเรืองแสงสีฟ้าครามขึ้นมา นิ้วเรียวกดรัวหน้าจอระบบมิติลับเพื่อดึง "ชุดปฐมพยาบาลไสยเวทย์" ออกมาทันที แสงวาบสีทองสว่างวาบขึ้นกลางห้อง พร้อมกับขวดแก้วบรรจุน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์อายุร้อยปีและใบย่านางสดๆ ที่ถูกปลุกเสกด้วยคาถากันผี น้ำรินไม่รอช้า เธอจัดการละเลงน้ำมนต์ลงบนฝ่ามือแล้วประทับลงบนแผ่นหลังของสามีทันที เสียง "ฉ่า!" ดังสนั่นราวกับน้ำราดลงบนกระทะร้อน ควันสีดำพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณร้ายที่สิง ผู้กองธันวากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า แต่เขาก็ยังฝืนส่งยิ้มบางๆ ให้ภรรยาด้วยความรักและห่วงใย "พี่... ไม่เป็นไร... ระวัง... มันมาแล้ว..." สิ้นเสียงเตือนของสามี พื้นบ้านไม้สักก็สั่นสะเทือนเบาๆ เสียงกระซิบกระซาบและเสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบดึงมาจากรอบตัวบ้าน ป้าสมศรีและสมุนบริวารคงส่งกองทัพภูตผีมาขัดขวางการขนย้าย "ข้าวหอมมะลิเรียกผี" สินค้าเกษตรล็อตแรกที่ผ่านการทำพิธีปลุกเสกและบรรจุลงในถุงสุญญากาศไฮเทค ซึ่งมีกำหนดจะต้องส่งมอบให้ลูกค้าในตลาดมืดตอนเที่ยงคืนนี้ น้ำรินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างอันตราย เธอหันไปมองกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง ภายในนั้นบรรจุข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมที่ปลูกด้วยดินอาคมและรดด้วยน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ข้าวเหล่านี้ไม่ใช่แค่เมล็ดข้าวธรรมดา แต่เป็นอาวุธชั้นดีที่สามารถดึงดูดและชำระล้างวิญญาณร้ายได้ในคราวเดียวกัน "บังอาจมากนะที่กล้ามาลองดีกับของทำมาหากินของฉัน!" น้ำรินพึมพำลอดไรฟัน รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปาก หญิงสาวก้าวเท้าฉับๆ ไปเปิดประตูบ้านออกกว้าง ลมพัดโชยยามวิกาลหอบเอาaกลิ่นอายความตายเข้ามาปะทะหน้า แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ความน่ากลัวอย่างที่คิด กลางลานบ้าน ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ถุงข้าวหอมมะลิล็อตแรกนับร้อยถุงที่วางเรียงรายอยู่บนแผ่นไม้ กลับเปล่งแสงเรืองรองสีนวลตาออกมา ข้าวในถุงส่งกลิ่นหอมหวลชวนหิวราวกับหุงสุกใหม่ๆ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่วิญญาณร้ายที่เคยส่งเสียงคำรามขู่ขวัญ ต่างก็เริ่มชะงักฝีเท้าและส่งเสียงฮือฮาด้วยความอยากลิ้มลอง วิญญาณสัมภเวสีตนหนึ่งในร่างเงาตะคุ่มๆ ค่อยๆ คลานเข้าหาถุงข้าวด้วยความกระหาย น้ำลายสีดำย้อยหยดลงบนพื้นดิน น้ำรินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอีกครั้ง ปัดหน้าจอสั่งการระบบคลังมิติเพื่อเตรียมเปิดฉากธุรกิจที่ดุเดือดที่สุดในประวัติศาสตร์ "ในเมื่ออยากกินนัก ก็จัดให้ชุดใหญ่เลยครับ!" น้ำรินตะโกนก้อง พร้อมกับโยนถุงข้าวหอมมะลิถุงแรกพุ่งแหวกอากาศออกไปตรงหน้าเงาผีร้ายเหล่านั้นทันที ทว่า... ในวินาทีที่ถุงข้าวสัมผัสกับพื้นดินและฉีกขาดออก เมล็ดข้าวสีขาวนวลกลับไม่ได้กระจายเกลื่อนกลาดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นตาข่ายแสงเพลิงสีทองอร่ามที่พุ่งรัดตรึงวิญญาณร้ายทุกตนไว้ในพริบตา พร้อมกันนั้น เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจากหน้าบ้าน สามครั้งซ้อน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ไม่ใช่เสียงของผีสาง แต่เป็นเสียงเคาะจากมนุษย์ และคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูไม้เก่าๆ ในยามวิกาลเช่นนี้ กลับเป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือน... ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ