ผู้กองหล่อบอกต่อด้วย

"หมอบลงครับที่รัก!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของร้อยเอกธันวาตะโกนก้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวเข้มที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของน้ำรินไว้ แล้วทิ้งตัวลงกลิ้งหลบหลังแนวรั้วกระถางต้นกะเพราและตะไคร้หลังบ้านอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นดินปืนจางๆ และเหงื่อไคลจากการเดินทางไกลตีเข้าจมูก แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเขินอาย เพราะเสี้ยววินาทีถัดมา เสียงแหวกอากาศของกระสุนอาคมสีดำทะมึนก็พุ่งแหวกใบไม้จนขาดวิ่น เสียงระเบิดตูมสนั่นทำให้แปลงผักสวนครัวหลังบ้านกลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดเล็กในพริบตา น้ำรินกัดฟันกรอด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ มือเรียวรีบตบกระเป๋าเสื้อกั๊กไอทีสีดำที่เต็มไปด้วยซิปและช่องลับ เรียกเอา "แท็บเล็ตมิติวิญญาณ" ออกมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมแสงสีฟ้าอย่างคล่องแคล่วเพื่อกางม่านพลังงานป้องกันเขตบ้าน "ให้ตายเถอะครับธันวา! นี่มันฝีมือของพวกสัมภเวシรับจ้างจากสำนักไหนกัน กล้าดียังไงมาลองของกับแปลงผักออร์แกนิกที่ฉันเพิ่งลงทุนลงแรงปลูกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน!" น้ำรินแหวขึ้นด้วยความหัวเสีย แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะหน้าสิ่วหน้าขวานเพียงใด แต่เรื่องปากท้องและความพยายามในการสร้างเนื้อสร้างตัวของเธอเป็นเรื่องยอมไม่ได้ ธันวาไม่ได้ตอบคำถามทันที ชายหนุ่มยกปืนไรเฟิลซุ่มยิงคู่ใจที่ได้รับการปลุกเสกอักขระโบราณลำกล้องสีดำสนิทขึ้นประทับบ่า ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านศูนย์เล็งที่เรืองแสงสีทองเรื่อๆ เขาหันมาส่งยิ้มมุมปากให้ภรรยาสายสตรองด้วยความเอ็นดู แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ สามีหนุ่มผู้คลั่งรักก็ยังไม่วายหยอดคำหวาน "ใจเย็นก่อนครับยอดดวงใจ เรื่องแปลงผักเดี๋ยวผมช่วยปลูกใหม่ให้สวยกว่าเดิมแน่นอน แต่ตอนนี้... ขอผมจัดการพวกแขกไม่ได้รับเชิญที่ไร้มารยาทพวกนี้ก่อนนะครับ" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนครึ่งหนึ่งอย่างไม่เกรงกลัวคมอาคม กระสุนนัดแรกถูกบรรจุลงรังเพลิงพร้อมเสียงขึ้นลำที่ดังชัดเจนในความเงียบยามพลบค่ำ ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึก ที่ริมชายป่าหลังบ้าน เงาดำนับสิบตนกำลังส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความกระหายเลือด ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่บ้านหลังน้อย ร่างโปร่งแสงบิดเบี้ยวผิดมนุษย์บางตนถือเคียวเกี่ยวข้าวสนิมเขรอะ บางตนถือท่อนไม้ติดหนามอาคม แต่วิญญาณตนที่อยู่ตรงกลางและดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าแก๊ง กลับถือ "ปืนกลโบราณ" ที่อัดแน่นไปด้วยไสยดำสายมืด ซึ่งถูกส่งตรงมาจากฝีมือของป้าสมศรี ญาติจอมสูบผู้ไม่เคยลดละความพยายามในการกลั่นekwครอบครัวของเธอ *ปัง!* เสียงปืนสะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา กระสุนอาคมพุ่งแหวกความมืดออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับดาวตกสีทองคำขาว มันพุ่งทะลุหน้าอกของวิญญาณตนที่ถือปืนกลโบราณอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ทันทีที่กระสุนกระทบเป้า อักขระโบราณบนหัวกระสุนก็ส่องแสงสว่างวาบ แผดเผาร่างของวิญญาณร้ายให้สลายกลายเป็นควันสีดำส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "โฮกกกกก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงม วิญญาณสมุนที่เหลือเริ่มแตกตื่นและวิ่งกรูเข้ามาหมายจะฉีกกระชากทั้งคู่เป็นชิ้นๆ แต่น้ำรินหาได้หวาดกลัวไม่ หญิงสาวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "คิดว่ามีแต่พวกแกรึไงที่มีของดี!" เธอสะบัดมือขวา กุญแจดิจิทัลมิติคลังเก็บของถูกโยนขึ้นไปในอากาศ แสงวาบสีฟ้าสว่างจ้าเปิดออกพร้อมกับดูดกลืนวิญญาณร้ายสามตนแรกที่วิ่งเข้ามาใกล้ที่สุดให้หายวับเข้าไปใน "คลังเก็บขยะพลังงานวิญญาณ" ในมิติลับทันที ก่อนที่เธอจะกดปุ่มรีไซเคิลบนแท็บเล็ต แปลงสภาพพลังงานชั่วร้ายเหล่านั้นให้กลายเป็น "ปุ๋ยอินทรีย์คุณภาพสูง" สำหรับใช้บำรุงแปลงผักในพริบตา "ธันวา! ทางซ้ายสองตน จัดการเลยค่ะ... เอ๊ย! จัดการเลยครับ!" น้ำรินเกือบหลุดปากพูดคำถนัดปากออกไป แต่รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเหลือบเห็นสายตากรุ้มกริมของสามี ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "รับทราบครับภรรยา" ชายหนุ่มหมุนตัวกลับหลังหันพร้อมลั่นไกอีกสองนัดซ้อน เสียงปืนดังปังๆ ติดต่อกันอย่างแม่นยำ กระสุนอาคมสะвиนพุ่งเจาะกบาลวิญญาณร้ายทั้งสองตนจนร่วงลงไปกองกับพื้นและสลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย บรรยากาศรอบบ้านกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นไอดินและควันจางๆ จากปากกระบอกปืน น้ำรินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอกดปิดแท็บเล็ตในมือแล้วเก็บเข้ากระเป๋า ก่อนจะหันมามองสามีหนุ่มที่ยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยสายตาชื่นชมปนหมั่นไส้เล็กน้อย "ฝีมือยังไม่ตกนี่ครับผู้กอง... เกือบไปแล้วเชียว เกือบทำให้มื้อค่ำของเราต้องกร่อยซะแล้ว" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ วางปืนพาดบ่าด้วยท่าทางองอาจสมชายชาตรี ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน รอยยิ้มอบอุ่นแต่เจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เรื่องฝีมือผมไม่เคยตกอยู่แล้วครับ... แต่ที่สำคัญกว่าเรื่องผีสางพวกนี้ ตอนนี้ผมเริ่มได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่างลอยมาจากในครัวแล้วล่ะครับ หิวจนไส้จะขาดแล้วนะเนี่ย" คำพูดของธันวาทำให้น้ำรินนึกขึ้นได้ กลิ่นหอมฉุนของเครื่องแกงใต้และเนื้อปลาเคี่ยวพริกขี้หนูสวนที่เธอเคี่ยวทิ้งไว้บนเตาก่อนเกิดเรื่อง เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านอีกครั้ง ท้องไส้ของทั้งคู่ส่งเสียงประท้วงขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ทว่า ในจังหวะที่น้ำรินกำลังจะหันหลังเดินนำสามีเข้าบ้านเพื่อไปจัดการมื้อค่ำสุดพิเศษ จู่ๆ หน้าจอแท็บเล็ตในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเธอก็สั่นเตือนรัวเร็วขึ้นมาเองโดยไม่มีการควบคุม ไฟสัญญาณสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีเลือด: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานไสยดำระดับสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่บ้านหลังนี้... และรหัสพลังงานดังกล่าว ตรงกับ "ยันต์สะกดวิญญาณบรรพบุรุษ" ของตระกูลฝั่งป้าสมศรี ที่ถูกฝังไว้ใต้ถุนบ้าน... ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้!]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมอผีวัยรุ่นด้วยนะครับ