มิติลับกับของก๊อปเกรดเอ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษยันต์เก่าคร่ำคร่าโชยตีเข้าจมูกทันทีที่ผม—น้ำริน—ใช้ปลายเท้าเขี่ยแผ่นไม้กระดานผุ ๆ ใต้ถุนบ้านออก เผยให้เห็นวัตถุต้องสงสัยที่สั่นระริกอยู่ใต้ดิน แผ่นยันต์สีเหลืองหม่นเปื้อนคราบน้ำมันยางกล้วยถูกฝังอยู่ลึกสามศอก ลายมืออักขระขอมโบราณบิดเบี้ยวราวกับตัวหนอนดิ้นพล่าน ยิ่งเข้าใกล้ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบหน้าจอโฮโลแกรมมิติลับในหัวก็ยิ่งกระพริบถี่รัว พร้อมเสียงปี๊บแหลมสูงที่ชวนปวดประสาท "ให้มันได้อย่างนี้สิครับคุณป้า... ส่งของต่ำตมแบบนี้มาเยี่ยมเยียนหลานสาวถึงใต้ถุนบ้าน สงสัยกลัวว่าผมจะเหงาจนไม่มีอะไรทำตอนตีสอง" ผมแค่นسยิ้มเย็นเยียบพลางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ก่อนจะเหลือบมองผู้กองธันวา สามีหนุ่มผู้กำลังยืนคุมเชิงอยู่บนเรือน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้ากำลังบรรจงใช้ผ้ามันเช็ดลำกล้องปืนกลไรเฟิลคู่ใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองความมืดรอบตัวด้วยความนิ่งสงบราวกับผืนน้ำในยามวิกาล "เจอตัวการแล้วใช่ไหมครับที่รัก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องละสายตาจากปืน "จะให้ผมเป่ากระบาลเจ้าของยันต์นี่จากระยะสามร้อยเมตรเลยไหมครับ ผมคำนวณทิศทางลมไว้หมดแล้ว" "ใจเย็น ๆ ก่อนครับผู้กอง ของพวกนี้มันมีเจ้าของ ถ้าเราใช้กำลังเถื่อนเกินไป เดี๋ยวพวกแกจะหาว่าเราไม่มีมารยาทต้อนรับญาติผู้ใหญ่" ผมหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... ของขวัญต้อนรับชิ้นโบว์แดงที่ป้าสมศรีอุตส่าห์ลงทุนส่งมาให้ทั้งที เราจะรับไว้เฉย ๆ โดยไม่ตอบแทนน้ำใจกันหน่อย ก็ดูจะเป็นเด็กไม่น่ารักเอาเสียเลยนะครับ" ว่าแล้วผมก็สะบัดข้อมือเบา ๆ สั่งการระบบปฏิบัติการภายใน "มิติลับคลังแสงไอที" ให้ทำงานทันที อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นสีฟ้าคราม ก่อนจะเปิดปากหลุมมิติกว้างขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสองเมตรดูดกลืนแผ่นยันต์อาคมนั้นหายวับเข้าไปในพริบตา ไร้ร่องรอย ไร้ควัน และไร้เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกกักขังไว้ภายใน นี่คือ "มิติลับ" ซูเปอร์คลังเก็บของระดับตำนานที่ผมปลุกเสกขึ้นมาด้วยระบบไอทีไซเบอร์ไสยศาสตร์ ภายในบรรจุพื้นที่ว่างเปล่าอนันต์ พร้อมระบบคัดแยกขยะไสยศาสตร์ รีไซเคิลพลังงานดำให้กลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ชั้นดีสำหรับทำเกษตรกรรม และที่สำคัญ... มันคือเครื่องมือชั้นยอดในการตบเกรียนญาติจอมสูบที่ชอบมาตyอดไถของในบ้าน "ระบบ... ทำการสแกนและแยกร่างยันต์สะกดวิญญาณเมื่อครู่ เปลี่ยนพลังงานอาคมด้านลบให้เป็นเมล็ดพันธุ์โสมเกรดพรีเมียมสามร้อยกิโลกรัม แล้วเก็บเข้าช่องสินค้าเกษตรด่วนครับ" ผมสั่งการในใจอย่างอารมณ์ดี *[ติ๊ง! ยืนยันคำสั่ง: แปลสภาพพลังงานไสยดำระดับสูง -> เมล็ดพันธุ์โสมเกรดพรีเมียม (A+) จำนวน 300 กิโลกรัม บรรจุลงในคลังแสงมิติลับเรียบร้อยแล้วครับ]* เสียงระบบตอบรับดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพกองเมล็ดพันธุ์โสมสีทองอร่ามเรียงรายเป็นระเบียบในชั้นวางของมิติลับ รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของผมทันที การทำฟาร์มในยุคปฏิรูปนี้จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป ในเมื่อเรามีวัตถุดิบชั้นดีที่อีกฝ่ายลงทุน "ส่งมาให้ถึงที่" แบบนี้ "คุณรินครับ..." เสียงเรียกจากผู้กองธันวัาดึงผมกลับมาจากภวังค์ ความคิดเรื่องการปลูกโสมถูกพับเก็บไว้ชั่วคราวเมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาใกล้ ร่างหนาโน้มตัวลงกลิ่นกายหอมสะอาดแบบคนออกกำลังกายและกลิ่นอายดินปืนจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก มือใหญ่อุ่นจัดเอื้อมมาปัดเศษดินที่เปื้อนแก้มให้อย่างเบามือ "ดึกมากแล้วนะฃรับ หน้าตาคุณเริ่มอิดโรยแล้ว ไปนอนพักเถอะ ส่วนไอ้ยันต์นั่น... ผมเอาลูกซองอาคมอุดปากหลุมไว้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าต่อให้ผีตายซากตนไหนก็โผล่หัวขึ้นมาไม่ได้จนกว่าจะถึงเวลาฟ้าสาง" ผมเงยหน้ามองดวงตาจริงจังที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาจากการต่อสู้กับญาติ ๆ จอมเปรตกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยพูดคำหวานเลี่ยนหู แต่การกระทำของเขากลับหนักแน่นและปกป้องผมได้เสมอ "ใครว่าผมอิดโรยกันล่ะครับผู้กอง ผมกำลังตื่นเต้นต่างหาก" ผมยิ้มกริ่ม คว้าแขนแกร่งนั้นไว้ "พรุ่งนี้เช้า เราจะเอาเมล็ดพันธุ์โสมที่เพิ่ง 'แปรรูป' จากยันต์ของป้าสมศรีนี่แหละ ไปปลูกลงแปลงเกษตรหลังบ้าน แล้วเปิดร้านขายสมุนไพรทิพย์ในตลาดสดรับอรุณ รับรองว่าเงินสดนับหมื่นจะไหลเข้ากระเป๋าเราจนนับไม่ทันแน่ ๆ ครับ" ธันวามองหน้าภรรยาตัวแสบของตัวเองแล้วถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่าย ๆ ยิ่งอีกฝ่ายส่งผีมาลองดีเท่าไหร่ รินก็ยิ่งหาทาง "ต่อยอดธุรกิจ" จากความซวยพวกนั้นมากขึ้นเท่านั้น "ตามใจคุณเถอะครับ เมียอยากทำอะไรผมสนับสนุนทั้งนั้น... ว่าแต่ ดึกป่านนี้แล้ว ท้องคุณเริ่มร้องหรือยังครับ? ผมเห็นหม้อตุ๋นยาจีนบนเตาเริ่มส่งกลิ่นหอมโชยมาถึงข้างล่างนี่แล้วนะ" คำทักนั้นทำให้ผมชะงักไปนิด ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซี่โครงหมูตุ๋นโสมจีนใส่พริกไทยดำ" จะลอยละลิ่วมาแตะจมูกจนน้ำลายสอ ความหิวที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความตึงเครียดเมื่อครู่ปะทุขึ้นมาทันที "โอ๊ะ! เกือบไปแล้ว ผมลืมเคี่ยวซี่โครงหมูทิ้งไว้" ผมอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบดึงมือสามีให้เดินตามขึ้นเรือนด้วยความรีบร้อน "ป่ะครับผู้กอง ไปดูกันว่าซี่โครงหมูตุ๋นของเราเปื่อยนุ่มละลายในปากหรือยัง ดึก ๆ แบบนี้ ถ้าได้ซดน้ำซุปร้อน ๆ รสชาติเผ็ดร้อนสะใจสักถ้วย รับรองว่าคืนนี้ฝันดีแน่นอนครับ!" สองร่างก้าวขึ้นบันไดไม้เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบสงบของหมู่บ้านยามวิกาล กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารมื้อดึกฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ อบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหน ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนกลมกล่อมและเสียงหัวเราะเบา ๆ ของสองสามีภรรยาที่กำลังตักน้ำซุปใส่ชามควันฉุย ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า... ที่มุมมืดนอกหน้าต่างห้องครัว ซึ่งเป็นเขตลับตาคนและไม่มีทางที่ใครจะปีนขึ้นมาได้ *รอยเท้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำครกสีดำคล้ำคู่หนึ่ง... กำลังค่อย ๆ ก้าวเหยียบย่างขึ้นมาบนระเบียบไม้ทีละน้อย พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างเข้ามา...* *"น้ำ... ริน... ส่ง... โสม... คืน... กู..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความมันส์ระดับพรีเมียมนะครับ!