ฟาร์มผีสิงกับแท็บเล็ตอาคม

"ถ้าคิดจะฮุบที่ดินแปลงนี้ไปทำลานมันละก็ ฝันกลางวันให้มันน้อยลงหน่อยเถอะครับป้าสมศรี หน้าตาอย่างป้านี่ ต่อให้เอาศาลพระภูมิมาแปะทองคำเปลวทั้งหลัง ก็ล้างความโลภในใจออกไม่ได้หรอกครับ" น้ำรินเคาะนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ตไอแพดโปรเคสกันกระแทกสีดำสนิท หน้าจอแสดงผลโค้ดอักขระขอมโบราณวิ่งพล่านผสมผสานกับระบบปฏิบัติการแอนดרוイドเวอร์ชันล่าสุด แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับใบหน้าเรียวคมที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เบื้องหน้าของเธอคือบ้านไม้สักทองสองชั้นที่เคยรุ่งเรืองในอดีต บัดนี้กลับทรุดโทรมและถูกล้อมรอบด้วยวัชพืชสูงท่วมหัว แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความรกชัฏ กลับเป็นไอเย็นยะเยือกที่แผ่พุ่งออกมาจากใต้ถุนบ้าน—ไอเย็นที่คนธรรมดาไม่มีทางมองเห็น แต่มันชัดเจนบนจอเรดาร์วิญญาณในมือของเธอ ป้าสมศรี หญิงวัยกลางคนร่างท้วม สวมเสื้อลายดอกสีฉูดฉาดสะดุดตา ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูรั้วสังกะสีสนิมเขรอะ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา แกถือไม้กวาดทางมะพร้าวในมือแน่น ราวกับอยากจะฟาดร่างของหลานสาวนอกคอกคนนี้ให้แหลกคามือ "อีริน! นังเด็กเนรคุณ! แกเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ ได้ไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ ทำไมปากคอเราะร้ายแบบนี้วะ!" ป้าสมศรีแผดเสียงแหลมจนนกกระยางที่เกาะอยู่บนต้นมะขามเทศข้างบ้านบินหนีแตกตื่น "ที่ดินตรงนี้ พ่อแม่แกตายไปก็เป็นภาระกูต้องคอยดูแลภาษี! ถ้าไม่อยากให้ผีสางมันหลอกจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ก็ไสหัวออกไปแล้วเซ็นโอนให้ลูกชายฉันซะดีๆ!" "ดูแลเหรอครับ? โอ้โห... คำนี้ถ้าหมาข้างถนนได้ยินมันคงสำรอกข้าวขาหมูออกมาเลยนะครับป้า" น้ำรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่น่าฟังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของตำบลบ้านเก่า "ภาษีที่ดินสามปีหลังเนี่ย ผมเป็นคนโอนจ่ายจากแอปพลิเคชันธนาคารในกรุงเทพฯ เองทุกบาททุกสตางค์ อย่ามาเคลมผลงานความประเสริฐใส่ตัวเลยครับ มันน่าขยะแขยง" น้ำรินปรายตามองไปรอบๆ บริเวณบ้านเกิดที่เธอจากไปเรียนหนังสือและทำงานในเมืองกรุงนานหลายปี ที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่เกือบสิบไร่ ดินดำน้ำชุ่ม เหมาะแก่การทำเกษตรกรรมและสร้างฟาร์มเลี้ยงสัตว์ แต่นับตั้งแต่พ่อกับแม่เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุปริศนาเมื่อห้าปีก่อน ป้าสมศรีก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อฮุบมรดกชิ้นนี้ ไม่ว่าจะเป็นการปล่อยข่าวลือว่าบ้านหลังนี้มีอาถรรพ์ ผีตายโหงสิงสู่ จนไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ หรือแม้กระทั่งการส่ง "ของต่ำ" มาปล่อยไว้ในเขตบ้าน แต่ป้าสมศรีคงลืมไปว่า... หลานสาวคนนี้ไม่ได้เติบโตมาแค่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำกับตำราไอที แต่เธอคือทายาทสายตรงของตระกูลหมอผีผู้ใช้เทคโนโลยีควบคุมมิติลับ! "แก... นังเด็กนี่มันอวดดีนัก!" ป้าสมศรีหน้าดำคร่ำเครียด แกหันไปพยักเพยิดให้กับเงาดำทะมึนที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้รกทึบ "จัดการมันเลย! ทำให้มันกลัวจนสติหลุดไปเลย!" *ฟึ่บ!* อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น ลมพัดกรรโชกแรงทั้งที่ไม่มีเค้าลางของพายุ กลิ่นเหม็นเน่าคล้ายซากสัตว์เน่าเปื่อยโชยเข้าจมูกจนน้ำรินต้องขมวดคิ้ว เงาดำร่างสูงใหญ่ไร้หัว สวมชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนคราบเลือด ค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างกายของมันบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบดังสนั่นหวั่นไหว วิญญาณเร่ร่อนที่ถูกเลี้ยงด้วยอาคมดำพุ่งตรงเข้ามาหมายจะตะปบลำคอระหงของหญิงสาว! ทว่า... น้ำรินไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับยกแท็บเล็ตในมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวปัดหน้าจออย่างรวดเร็วราวกับกำลังเล่นเกมมือถือระดับโปรเพลเยอร์ "ระบบจัดเก็บมิติลับ... ทำงาน" *วูบ!* แสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งออกมาจากกล้องหลังของแท็บเล็ต เกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์อักขระดิจิทัลลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ แรงดูดมหาศาลราวกับหลุมดำย่อมๆ ถูกสร้างขึ้นในพริบตา วิญญาณร้ายที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันได้อ้าปากกรีดร้อง ร่างกายโปร่งแสงก็ถูกแรงดึงดูดกระชากเข้าไปในหน้าจอแท็บเล็ตอย่างไร้ทางสู้ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับข้อความป๊อปอัพสีเขียวบนหน้าจอ: **[จับกุมวิญญาณเร่ร่อนระดับ C สำเร็จ บรรจุลงในคลังเก็บของมิติลับหมวดหมู่: ปุ๋ยชีวภาพหมักวิญญาณ]** น้ำรินมองหน้าจอด้วยความพึงพอใจ เธอยิ้มหวานหยดย้อยให้กับป้าสมศรีที่ยืนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านจนแทบจะถลออกมานอกเบ้า "อุ๊ย... วิญญาณตัวนี้เนื้อแน่นใช้ได้เลยนะครับเนี่ย เอาไปหมักทำปุ๋ยอินทรีย์ใส่แปลงผักสวนครัวหลังบ้าน น่าจะได้ผลผลิตงามน่าดู ขอบคุณป้ามากนะครับที่อุส่าห์ส่งวัตถุดิบมาให้ถึงที่" "ทะ... ทำไม... แกทำอะไรหลานกู!" ป้าสมศรีถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แกไม่เคยคิดเลยว่านังเด็กหน้าจืดคนนี้จะจัดการกับผีตายโหงที่ตนเลี้ยงไว้ด้วยเงินหลายพันบาทได้อย่างง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ ผมแค่รีไซเคิลของรกบ้านให้กลายเป็นทรัพยากรที่มีประโยชน์" น้ำรินก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้รั้วสังกะสี รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นจนป้าสมศรีต้องผวาถอยหลังหนี "จำไว้นะครับป้า ที่ดินตรงนี้เป็นของผม ถ้าป้ายังกล้าส่งเศษผีปลายแถวมาสร้างความรำคาญอีก ผมจะไม่ได้แค่จับมันมาทำปุ๋ยหรอกนะครับ... แต่อาจจะกดฟอร์แมตวิญญาณป้าให้หายไปจากสารบบตระกูลเราเลยก็ได้ ลองดูไหมล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิทราวกับน้ำแข็งขั้วโลกทำเอาป้าสมศรีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แกชี้หน้าหลานสาวด้วยความแค้นเคืองปนหวาดผวา ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงหายลับไปในซอยหมู่บ้านอย่างไม่คิดชีวิต น้ำรินถอนหายใจยาวเหยียด ปิดหน้าจอแท็บเล็ตแล้วเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเริ่มโพล้เพล้ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องกระทบกับหลังคาบ้านไม้เก่าแก่ บรรยากาศเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่เธอก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น สงครามแย่งชิงมรดกและล้างบางภูตผีปีศาจในตำบลนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินเข้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์กระบะขับเคลื่อนสี่ล้อคันคุ้นเคยก็ดังกระหึ่มมาแต่ไกล พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดที่ลอยมาตามสายลม—กลิ่นแกงคั่วกลิ้งหมูสับใบมะกรูดเผ็ดร้อนจัดจ้าน ฝีมือของชายหนุ่มผู้เป็นคู่ชีวิต ที่ตั้งใจขับรถข้ามจังหวัดมาเพื่อช่วยเธอบูรณะฟาร์มผีสิงแห่งนี้ให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง น้ำรินสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอด ท้องไส้เริ่มส่งเสียงประท้วงเบาๆ แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวไปต้อนรับสามีหนุ่มผู้คลั่งรัก สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาดำนับสิบชีวิตกำลังยืนเรียงรายอยู่ริมเขตชายป่าหลังบ้าน ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองมาที่เธอด้วยความกระหายเลือด... และหนึ่งในนั้น ถืออาวุธสงครามยุคเก่าที่อัดแน่นไปด้วยไออาคมสีดำทมิฬ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่ของผม, หมอผีวัยรุ่นคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ