สละชีพเพื่อเธอ

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยประกายไฟสีส้มวาบขึ้นในความมืดของโกดังร้างแห่งนั้น กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและควันดินปืนคละคลุ้งจนแสบจมูก "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไงกรณ์!" พิมพ์มาดาหวีดร้องสุดเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อร่างสูงโปรดพุ่งเข้ามารับคมมีดแทนเธออย่างไม่คิดชีวิต ฉับ! คมมีดอาบยาพิษสีม่วงเข้มกรีดลึกลงบนลาดไหล่หนาของกรณ์ เสียงเนื้อผ้าฉีกขาดพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ทะลักย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนชุ่มโชก แต่นักสืบหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอย เขากลับใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของมือลอบสังหารเอาไว้แน่น ก่อนจะซัดหมัดเข้าที่ปลายคางอีกฝ่ายจนล้มคว่ำไปกองกับพื้นในคราวเดียว "ถ้าผมไม่บ้า... คุณก็คงตายไปแล้วพิมพ์" กรณ์กัดฟันกรอด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย พิมพ์มาดารีบพุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดลงของเขา มือเรียวสั่นเทาขณะพยายามกดแผลที่ไหล่เพื่อห้ามเลือด "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้... คุณรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ความแข็งกระด้างที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความตระหนกและหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตา กรณ์แค่นหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด "ห่วงผมเหรอครับ... คิดว่าผมจะยอมให้ของเล่นชิ้นโปรด... เอ่อ ไม่ใช่... ยอมให้พยานคนสำคัญตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไงกันล่ะ" ปากร้ายจนวินาทีสุดท้าย... แต่ดวงตาคู่คมที่มองเธอนั้นกลับลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด มันคือความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชา ซึ่งตอนนี้มันระเบิดออกมาจนหมดเปลือก "ปากดีให้มันตลอดเถอะน่า!" พิมพ์มาดาเม้มปากแน่น พยายามฉีกชายเสื้อของตัวเองออกมาเพื่อพันแผลห้ามเลือดให้เขาอย่างเร่งรีบ หยาดน้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณตายขึ้นมาจริงๆ ฉันจะตามไปเอาคืนคุณในนรกแน่กรณ์!" "ผมไม่ยอมตายง่ายๆ หรอครับ... ยังไม่ได้บอกเลยว่า..." กรณ์เว้นจังหวะ หายใจหอบกระชั้น มือหนายื่นออกไปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา ราวกับต้องการย้ำว่าเธอยังปลอดภัยดี "ยังไม่ได้บอกเลยว่า... ผมรักคุณมากแค่ไหน..." คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางบรรยากาศความเป็นความตาย ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนนี้ เคมีที่เคยปะทะกันด้วยคารมเชือดเฉือน บัดนี้กลับหลอมรวมเหลือเพียงความโหยหาและห่วงหาอาทรอย่างลึกซึ้ง ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งปนระทึกนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ... ความรักชนะทุกสิ่งสินะ" เงาร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายของคิมหันต์ ในมือของพ่อค้าของวิเศษใต้ดินถือกล่องไม้แกะสลักโบราณที่แผ่ไอความมืดมนออกมาอย่างเด่นชัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่คนทั้งสองด้วยแววตาสניกสนานและอันตราย พิมพ์มาดาสบถเบาๆ ในลำคอ เธอดึงร่างของกรณ์ที่กำลังสะลึมสะลือเพราะพิษบาดแผลเข้ามาหลบด้านหลังทันที พร้อมกับจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาระแวดระวังถึงขีดสุด คิมหันต์หยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เขากวาดสายตามองบาดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ของกรณ์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเหลือบมองกล่องในมือตัวเอง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนขนลุก "น่าเสียดายนะคุณกรณ์... ความกล้าหาญของคุณมันน่าชื่นชม แต่บางที... มันอาจจะทำให้คุณไม่มีโอกาสได้บอกรักเธอในวันพรุ่งนี้ก็ได้นะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ