กับดักมรณะ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินทึบตันแห่งนี้ แสงไฟนีออนสีส้มกะพริบไหวทุกสามวินาที ราวกับลมหายใจรวยรินของเหยื่อที่ใกล้หมดสติ "คุณคิดตื้นเกินไปแล้ว พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ กรณ์ขยับตัวเข้าประชิดร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเข้ามาหาตัวด้วยความหงุดหงิดปนเป็นห่วงจนซ่อนไม่มิด พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบของนักสืบหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย แม้รอบตัวพวกเขาจะมีกล่องไม้แกะสลักลึกลับนับร้อยวางเรียงรายอยู่บนชั้นวางเหล็กขึ้นสนิม ซึ่งแต่ละกล่องต่างกักเก็บ "ของวิเศษต้องสาป" ที่ทรงพลังและพร้อมจะคร่าชีวิตคนได้ในพริบตา "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะล่อตาข่ายของคิมหันต์ออกมาได้ล่ะคะ... เอ๊ย... ได้เล่าคุณกรณ์" เธอแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ "อย่ามาทำเป็นเก่งให้มากนักนะพิมพ์มาดา รู้ตัวไหมว่าที่เราเดินตามรอยเท้าของไอ้คิมหันต์เข้ามาถึงใจกลางโกดังร้างนี่ มันหมายความว่าอะไร" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธกรุ่นในอกตีรวนขึ้นมาจนหน้าอกกระich สันจโด่งเป็นสันคมโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "เรากำลังเดินเข้าปากเสือ และคุณก็เป็นคนถ่อสังขารพาตัวเองมาเป็นเหยื่อให้มันเคี้ยวเล่นเอง!" "ปากเสือเหรอคะ... หึ ฉันว่าที่นี่มันเหมือนรังหนมากกว่านะ" เธอยังคงลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ พยายามซ่อนมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยไว้ข้างลำตัว แต่มีหรือที่สายตาคมกริบระดับนักสืบมือหนึ่งจะมองไม่เห็น กรณ์ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ความโกรธที่คุกรุ่นเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขารู้ดีว่ายัยตัวแสบคนนี้ดื้อรั้นแค่ไหน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาต้องคอยตามเช็ดตามล้างความยุ่งเหยิงให้อยู่เรื่อย แต่ถึงกระนั้น... เขาก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับอันตรายลำพังเลยสักครั้ง "ดื้อด้าน" กรณ์พึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะเปลี่ยนจากการจับข้อศอกเป็นการรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น ลากร่างเธอกดแนบชิดกับแผงอกแกร่งเพื่อหลบมุมอับสายตาจากเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังชั้นวางของ "คุณกรณ์... ทำบ้าอะไรเนี่ย" พิมพ์มาดาอุทานเบาๆ ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อสัมผัสได้ถึงไอ1อุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระคนตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะกลัวศัตรูที่ซ่อนอยู่ แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดอย่างไร้ระยะห่างนี้ต่างหากที่ทำให้เธอเสียอาการ "เงียบ... แล้วยืนนิ่งๆ ถ้าไม่อยากตายที่นี่" ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างใบหู ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้จุดที่พวกเขายืนอยู่เรื่อยๆ เงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงทาง ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าคมคายรอยยิ้มเยาะเย้ยอันเป็นเอกลักษณ์ปรากฏชัดเจน คิมหันต์ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับเคาะนิ้วลงบนกล่องไม้โบราณในมือเบาๆ "ยินดีต้อนรับครับ คุณนักสืบ... และคุณพิมพ์มาดา ไม่คิดเลยว่าหนูตัวน้อยจะวิ่งเข้ามาติดกับดักที่ผมอุตส่าห์บรรจงสร้างไว้ด้วยตัวเองแบบนี้" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักทายราวกับเจ้าบ้านกำลังต้อนรับแขกผู้สูงเกียรติ แต่แววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิตและริษยาที่ปิดไม่มิด เมื่อเห็นท่าทีที่กรณ์ยังคงโอบกอดปกป้องหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน กรณ์ขยับตัวบังพิมพ์มาดาไว้ครึ่งตัว สายตาดุดั่งเหยี่ยวจ้องมองคู่แข่งทางธุรกิจตรงหน้าไม่วางตา มือขวาล้วงเข้าไปในเสื้อแจ็คเก็ตเพื่อเตรียมชักอาวุธประจำตัว "แกต้องการอะไรกันแน่ คิมหันต์ ของพวกนี้ถูกผนึกไว้แล้ว ทำไมต้องเสี่ยงปลุกมันขึ้นมาอีก" "ต้องการอะไรเหรอครับ?" คิมหันต์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเหลือระยะห่างแค่ไม่กี่ก้าว "ผมก็แค่ต้องการทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของผม... รวมถึงผู้หญิงคนนั้นด้วย" พายุมหาสมุทรแห่งความหึงหวงพัดกระหน่ำในแววตาของกรณ์ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากพ่อค้าของวิเศษใต้ดิน พิมพ์มาดาขมวดคิ้วมุ่น เตรียมจะอ้าปากสวนกลับตามนิสัยเดิม แต่ทว่า... *คลิก!* เสียงกลไกโลหะดีดตัวดังขึ้นจากใต้พื้นรองเท้าที่พวกเขายืนอยู่ พร้อมๆ กับที่แสงไฟนีออนทั้งหมดในโกดังดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท กรณ์เบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ทันทีว่าใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาไม่ได้เหยียบอยู่บนพื้นปูนธรรมดา แต่มันคือแผ่นกลไกของวิเศษต้องสาปที่ถูกตั้งเวลาทำงานไว้ล่วงหน้า! "แย่แล้ว..." กรณ์สบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกระชากร่างของพิมพ์มาดาให้พุ่งหลบไปด้านข้างด้วยสัญชาตญาณดิบ แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว พื้นคอนกรีตใต้ร่างของพวกเขากำลังแตกสลายลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพลังงานสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจากหลุมเบื้องล่าง พันธนาการข้อเท้าของทั้งคู่ไว้แน่นหนาราวกับโซ่ตรวนแห่งความตาย ในเสี้ยววินาทีที่ร่างของพวกเขากำลังร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง กรณ์ตัดสินใจคว้ามือเรียวของพิมพ์มาดากลัดแน่นจนฝ่ามือประสานกันแนบสนิท ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "จับมือผมไว้แน่นๆ นะพิมพ์มาดา... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่มีทางปล่อยคุณเด็ดขาด" ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะหายลับลงไปในหลุมมรณะ ประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องบนก็ถูกพังกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ดังสะท้อนก้องโกдар "ท่านประธานครับ! เราพบร่องรอยการใช้งานของวิเศษระดับ S-Class ที่นี่... เฮ้ย! ข้างล่างนั่นมันเกิดอะไรขึ้นวะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ