จุดแตกหัก (Climax ส่วนที่ 1)

กลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกของ "นาฬิกาทรายมรณะ" บนแท่นบูชาหินแกรนิต ทำให้บรรยากาศในรัศศีกว่าสิบเมตรตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "เกมจบแล้วครับ คิมหันต์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน กรณ์ก้าวเท้าออกจากเงาสลัวของเสาปูนเปลือย แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยืนไขว้อยู่หน้าตู้กระจกนิรภัย มือหนาของนักสืบหนุ่มไม่ได้ถือปืน แต่นิ้วเรียวยาวกลับหมุนแหวนเงินโบราณบนนิ้วเล่นอย่างใจเย็น ทว่าท่าทีนั้นกลับทรงพลังพอจะกดดันให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ คิมหันต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนที่ปิดล้อมทางออกไว้ทุกด้าน ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับกรณ์ด้วยความท้าทาย "คุณมั่นใจเกินไปหรือเปล่าครับ ผู้กองกรณ์... หรือควรเรียกว่านักสืบตกอับที่กำลังเอาชีวิตมาทิ้งกันแน่?" คิมหันต์ผายมือไปยังแท่นบูชา "ของวิเศษชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อครอบครอง แต่มันมีไว้เพื่อ 'แลกเปลี่ยน' ต่างหาก และคุณก็รู้ดีว่า พิมพ์มาดา กำลังจะแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งลมหายใจของเธอเอง" พรึบ! คำพูดนั้นทำให้กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบตวัดกลับไปมองร่างเพรียวบางของพิมพ์มาดาที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกอาคมสีทองอยู่บนเก้าอี้เหล็กกลางห้อง แม้ใบหน้าสวยเฉี่ยวจะมีรอยฟกช้ำจางๆ และคราบเหงื่อไคล แต่แววตาดื้อรั้นของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด "หุบปากซะ คิมหันต์" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้จะขยับตัวลำบากแต่ริมฝีปากอิบอิ่มก็ยังคงเหยียดหยาม "ฉันไม่มีวันยอมเป็นเครื่องเซ่นให้ของบ้าๆ นี่หรอก ต่อให้แกจะขุดเรื่องโกหกอะไรขึ้นมาอ้างอีกก็ตาม" "เรื่องโกหกงั้นเหรอครับคนสวย?" คิมหันต์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างบาง นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหมายจะแตะปลายคางมน แต่วินาทีนั้นเอง... เปรี้ยง! กระสุนปืนไรเฟิลเก็บเสียงนัดเดียวพุ่งเจาะทะลุกระจกหน้าต่างด้านบน เฉียดแก้มของคิมหันต์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร จนร่างสูงต้องชะงักและถอยกรูดด้วยความตกใจ "มือปืนเหรอ?" ลูกน้องคนสนิทของคิมหันต์ร้องตะโกนลั่น พร้อมกับชักอาวุธขึ้นมาเตรียมตั้งรับ แต่กรณ์กลับไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย มุมปากหนายกยิ้มหยันขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "คุณคิดว่าผมมาคนเดียวจริงๆ เหรอครับ คิมหันต์?" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาด "ตลาดมืดของคุณมันจบสิ้นตั้งแต่คุณคิดจะเล่นตลกกับกฎแห่งความตายแล้ว" ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยกลางวงล้อม ความลับเรื่องการสกัดพลังงานจากวิญญาณมนุษย์เพื่อต่ออายุขัยของเครือข่ายผู้มีอิทธิพลถูกฉีกหน้ากากออกผ่านหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ที่เปิดอัตโนมัติบนผนังปูน เอกสารลับ เส้นทางการเงิน และบัญชีรายชื่อผู้ซื้อขายของวิเศษต้องสาปปรากฏหราต่อหน้าลูกน้องทุกคนในห้องนั้น ทำให้เสียงพึมพำด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นระงม คิมหันต์หน้าถอดสี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มลายหายไปสิ้น แววตาคมกริบทอประกายความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาแทนที่ "แก... แกแฮกเข้าระบบแม่ของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ตั้งแต่ตอนที่คุณมัวแต่หลงระเริงกับการปั่นหัวผมยังไงล่ะครับ" กรณ์สาวเท้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆ สายตาคู่นั้นไม่ได้มองคิมหันต์อีกต่อไป แต่พุ่งตรงไปยังร่างของพิมพ์มาดาที่กำลังส่งสายตาอ้อนวอนแกมดื้อรั้นกลับมาให้เขา มือหนาตวัดมีดพกสั้นตัดเชือกอาคมที่พันธนาการพิมพ์มาดาขาดสะบั้นด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่อิสระกลับคืนมา ร่างบางก็โผเข้าซบอดยกกำปั้นทุบไหล่กว้างของเขาด้วยความหมั่นไส้ทันที "ไอ้คนบ้า! มาช้าเป็นบ้าเลยนะคุณ รู้ไหมว่าฉันเกือบจะฆ่าไอ้บ้านี่ด้วยมือตัวเองอยู่แล้ว!" พิมพ์มาดาโวยวายเสียงสั่น แม้เสียงจะแข็งกร้าวแต่แผ่นหลังที่แนบชิดกับอกแกร่งกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด กรณ์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก วงแขนแข็งแรงยกขึ้นโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ฝ่ามือใหญ่วางทาบipที่กลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือโดยลืมตัว ปากร้ายๆ ที่ชอบถางถากหายไปไหนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาคลั่งรักที่ฉายชัดจนคนมองแทบละลาย "ถ้าผมไม่มา คุณก็คงรั้นจนตัวตายไปแล้วสินะครับ ยัยตัวแสบ" เสียงกระซิบพร่าทุ้มข้างใบหูทำเอาพิมพ์มาดาหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านท่ามกลางดงกระสุนทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานชื่นนั้นกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที แกร็ก! เสียงขึ้นลำกล้องปืนจากด้านหลังดังขึ้น พร้อมกับความเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยของกรณ์อย่างแม่นยำ "คิดว่าจะจบง่ายๆ งั้นเหรอครับ ผู้กอง... เกมนี้ยังไม่จบ จนกว่าเลือดหยดสุดท้ายจะไหลริน" เสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลที่ไม่คาดฝันดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังเสาต้นใหญ่ ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้สติของทั้งกรณ์และพิมพ์มาดาดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความตกใจ ดวงตากลมโตของพิมพ์มาดาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ ขณะที่กรณ์ชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด "นะ... นาย..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ