แผนตลบหลัง

“อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรโง่ๆ ลำพังอีก พิมพ์มาดา” เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังขึ้นในความมืดสนิทของโกดังร้างหลังตลาดมืด กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและไอระเหยจากยาพิษต้องสาปอบอวลอยู่ในอากาศ แต่นั่นยังไม่รุนแรงเท่ากระแสไฟที่แล่นพล่านระหว่างคนสองคนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ พิมพ์มาดาแค่นยิ้ม เธอขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกแกร่งของนักสืบหนุ่ม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย “ถ้าฉันไม่ ‘โง่’ วิ่งเข้าหาปืนของคิมหันต์วันนั้น คุณก็คงไม่มีทางรู้หรอกว่าเขากำลังซ่อนของวิเศษชิ้นนั้นไว้ที่ไหน... หรือคุณอยากจะบอกว่าคุณไม่พอใจที่ฉันช่วยเปิดทางให้กันแน่ล่ะครับ คุณกรณ์?” กรณ์คว้าข้อมือบางไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้เธอนิ่งงัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากยียวนนั่น “ผมไม่พอใจที่เห็นคุณเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้าย เพราะถ้าคุณพลาด... ผมคงไม่ได้อยู่เฉยๆ ให้คนอย่างไอ้คิมหันต์มันหัวเราะเยาะหรอกนะ” “ปากดีจังนะครับ” พิมพ์มาดาหัวเราะร่วน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจังในวินาทีถัดมา “คืนนี้คิมหันต์จะขนของวิเศษล็อตใหญ่ไปส่งให้มาเฟียรัสเซียที่ท่าเรือ 09 นี่คือโอกาสเดียวที่เราจะตลบหลังมันได้ ของวิเศษที่สะกดรอยพวกเราไว้จะถูกทำลายทิ้งถ้าเราชิงมาได้ก่อน” กรณ์ปล่อยมือจากข้อมือเธอ เขาหมุนตัวเดินไปหยิบอุปกรณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ สายตาไล่ตรวจปืนพกและเครื่องดักฟังอย่างชำนาญ “แผนคือให้คุณล่อมันไปที่คลังสินค้าหมายเลขสี่ ส่วนผมจะแทรกซึมเข้าไปในห้องนิรภัยเคลื่อนที่... จำไว้นะพิมพ์ ถ้าคุณพลาดแม้แต่นิดเดียว ผมจะไม่ถามหาเหตุผล แต่ผมจะแบกคุณออกมาจากที่นั่นทันที ไม่ว่าคุณจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม” “เผด็จการจริงๆ เลยนะครับนักสืบ” พิมพ์มาดาไหวไหล่ ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ กับความห่วงใยที่ซ่อนอยู่หลังคำด่าทอเหล่านั้น “งั้นก็นัดแนะกันให้ดี คืนนี้เราจะจบเรื่องนี้ให้มันรู้ไปเลยว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของ ‘กับดัก’ นี้” ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ท่าเรือ 09 เต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด พิมพ์มาดาปรากฏตัวขึ้นในชุดสีดำรัดรูป เธอเดินนวยนาดเข้าไปหาคิมหันต์ที่กำลังยืนคุมลูกน้องขนย้ายกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาด “ลมอะไรหอบแม่สาวจอมยุ่งมาถึงนี่ได้ครับ?” คิมหันต์ยิ้มมุมปาก เขาดูมั่นใจเต็มร้อยว่าตนเองคุมเกมได้ทั้งหมด “เสียดายนะที่ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมไล่จับกับเธอแล้ว ของชิ้นนี้มีมูลค่าเกินกว่าจะเอาเวลามาเสียไปกับผู้หญิงเพียงคนเดียว” “งั้นเหรอคะ?” พิมพ์มาดากล่าวพลางเลิกคิ้ว “งั้นช่วยดูนี่หน่อยไหมว่า ของที่อยู่ในกล่องที่คุณภูมิใจนักหนาน่ะ... มันยังอยู่ครบหรือเปล่า?” คิมหันต์ชะงัก สีหน้าเข้มขึ้นทันที เขาหันไปสั่งลูกน้องให้เปิดกล่องไม้ใบน้อยที่เพิ่งถูกยกลงจากรถบรรทุก ทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก ความว่างเปล่าที่สะท้อนกลับมาทำให้ใบหน้าของพ่อค้าตลาดมืดเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนิรภัยเคลื่อนที่ซึ่งห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร กรณ์กำลังง่วนอยู่กับการไขรหัสกลอนประตูกลด้วยอุปกรณ์ไฮเทคที่ดัดแปลงจากของวิเศษต้องสาป มือของเขาขยับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกวินาทีมีค่าเท่ากับลมหายใจ “อยู่ไหนวะ...” เขาพึมพำ เมื่อแผงรหัสสุดท้ายถูกปลดออก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือหีบเหล็กที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมา กรณ์หยิบสร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวขึ้นมาได้สำเร็จ ทันใดนั้น ไฟสปอร์ตไลท์รอบบริเวณก็สาดส่องลงมาที่ตัวเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่รายล้อมเข้ามา “นึกว่าจะแอบเอาไปได้ง่ายๆ งั้นสิ กรณ์?” เสียงของคิมหันต์ดังผ่านเครื่องขยายเสียงเข้ามา “ฉันรู้ว่าเธอต้องเล่นลูกไม้แบบนี้... และตอนนี้ ยัยคู่หูของเธอก็ติดอยู่ในกับดักของฉันที่โกดังเรียบร้อยแล้ว” กรณ์นิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แต่เขากลับแสยะยิ้มออกมา “นายมั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ คิมหันต์?” เขากดปุ่มสื่อสารที่หู “พิมพ์... จัดการได้เลย” สิ้นเสียงของกรณ์ พลุสัญญาณสีแดงก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าแทนคำสั่งเริ่มการโจมตี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับไม่ใช่การบุกของพรรคพวกกรณ์ ทว่ากลับเป็นเสียงระเบิดกัมปนาทที่มาจากรถบรรทุกที่คิมหันต์ยืนอยู่ แรงระเบิดทำให้พื้นที่ท่าเรือสั่นสะเทือน คิมหันต์กระเด็นไปคนละทิศละทาง แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ พิมพ์มาดาไม่ได้อยู่ในโกดังอย่างที่คิมหันต์เข้าใจ เธอพุ่งตัวออกมาจากเงามืดด้านหลังของเขาพร้อมกับปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของคิมหันต์อย่างแม่นยำ “คิมหันต์... คุณมันก็แค่เหยื่อที่เดินเข้าหาหลุมที่ตัวเองขุดไว้” พิมพ์มาดากระซิบเสียงเย็นข้างหูเขา “คุณนึกว่าฉันไม่รู้เหรอว่าคุณติดเครื่องดักฟังไว้ที่ตัวฉัน? ฉันก็เลยจงใจให้คุณได้ยินแผนลวงนั้นไงล่ะ” คิมหันต์หัวเราะร่าทั้งที่เลือดซึมออกมาจากขมับ “ร้ายนักนะ... แต่คิดเหรอว่าแกจะรอดออกไปได้? ดูข้างหลังนั่นสิ...” กรณ์เดินออกมาจากความมืดข้างหลังพร้อมกับสร้อยคอในมือ ทว่าเขากลับชะงักเมื่อเห็นเงาดำที่พุ่งออกมาจากที่สูง ลำแสงสีฟ้าประหลาดพุ่งเข้าใส่สร้อยในมือเขาจนมันแตกกระจาย แรงปะทะทำให้กรณ์กระเด็นไปกระแทกกับตู้คอนเทนเนอร์ พิมพ์มาดาเบิกตากว้างเมื่อเห็น ‘บุคคลที่สาม’ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นผู้หญิงที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน “เธอ...” พิมพ์มาดาอุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความช็อกสุดขีด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ